Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Ἡ 1η Ὀκτωβρίου, ἔχει καθιερωθῆ ἀπό τόν ΟΗΕ ὡς Διεθνής Ἡμέρα Ἡλικιωμένων, γιά νά ἀποτίσει τόν ὀφειλόμενο φόρο τιμῆς στούς ἡλικιωμένους, ἀλλά καί νά ἐπισημάνει τά προβλήματα, πού ἀντιμετωπίζουν. Μπορεῖ ὅμως νά ἑρμηνευθῆ πολύ βαθύτερα ἀπό μιά ἐπετειακή ἀναφορά στήν «τρίτη ἡλικία».

πῶς νοηματοδοτεῖται ὁ σεβασμός τοῦ σώματος μεταξύ τῶν ἐφήβων σέ προγραμματισμό ἀγωγῆς σέ ἕνα σύγχρονο Σχολεῖο;

 Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Στό αὐστηρά δομημένο περιβάλλον τοῦ σύγχρονου σχολείου, ὁ ἔφηβος ἔρχεται καθημερινά ἀντιμέτωπος μέ μιά διπλή κρίσι: τήν τεχνολογική ὑπεφόρτωσι καί τήν ἀπουσία ὑπαρξιακοῦ νοήματος. Ἡ ψηφιακή ὑπερσύνδεσι, παρά τήν ὑπόσχεσι γιά ἀπεριόριστη ἐπικοινωνία, ἔχει ὁδηγήσει σέ μιά παράδοξη σωματική ἀποσύνδεσι.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Τὸ πανηγύρι ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀνθεκτικώτερους θεσμοὺς τοῦ ἑλληνικοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὴν βυζαντινὴ περίοδο μέχρι σήμερα, διατηρεῖ τὴν θέσι του ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς κοινότητας, καὶ παρ’ ὅτι οἱ μορφὲς καὶ οἱ λειτουργίες του ἔχουν σὲ πολλὲς περιπτώσεις μεταβληθῆ, ὁ πυρῆνας του παραμένει μέχρι καὶ σήμερα ἀναλλοίωτος [1].

Της Άννας Βασιάδη*

Αν και κλείνουμε115χρόνια από τον θάνατό του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο επιβεβλημένη ή επίκαιρη η ανάγνωση του έργου του. Εκκινώντας παράδοξα,δια στόματος Γιώργου Σεφέρη, ας μεταφερθούμε σε εκείνη τη σκηνή, του θανάτου του· διαβάζουμε στο Ημερολόγιο, ΜέρεςΑ’

Σκιάθος 1930, σπίτι του Παπαδιαμάντη.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Εἰσαγωγικά :

Τό πολιτικό ὑπόβαθρο τῆς ἰδεολογικῆς σύγκρουσης (1438–1453)

Ἡ ἰδεολογική ἀντιπαράθεσι πού ἐκδηλώνεται στά τελευταία χρόνια τοῦ Βυζαντίου δέν μπορεῖ νά κατανοηθῆ χωρὶς νὰ λάβει κανεὶς ὑπ' ὄψιν του τήν πολιτική κατάστασι τῆς αὐτοκρατορίας, κατά τήν περίοδο, κυρίως, ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Φερράρας–Φλωρεντίας(1438–1439)[1] ἕως καίτήν Ἅλωσι τῆς Κωνσταντινούπολης.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Ἀνάμεσα στὰ ἑλληνικὰ πασχαλινὰ ἔθιμα, ἐκεῖνο τοῦ Γηρομερίου Θεσπρωτίας κατέχει μία μοναδικὴ θέσι. Τὴν Δευτέρα τοῦ Πάσχα, οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἀμέσως μετὰ τὴν θεία λειτουργία στὸν ἱερὸ Ναὸ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, μεταβαίνουν στὸν κοιμητηριακό ναὸ τῆς Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτῆρος τοῦ νεκροταφείου.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Εἰσαγωγικά

Ἡ μορφή τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτη στή Βυζαντινή Τέχνη δέν συγκροτεῖται ὡς ψυχολογικό πορτραῖτο οὔτε ὡς ἠθικολογική καταδίκη, ἀλλά ὡς θεολογικός καί ἐκκλησιολογικός τύπος. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ Βυζαντινή Τέχνη, ὡς λειτουργική καί θεολογική δημιουργία, δέν ἀποσκοπεῖ στήν ἀναπαράστασι γεγονότων μέ ἱστορική ἀκρίβεια, ἀλλά στήν ἀποκάλυψι τοῦ νοήματος τους ἐντός τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

«Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

Α’ Εἰσαγωγικὰ:

Ὁ Ὕμνος τῶν Χαιρετισμῶν, γνωστὸς καὶ ὡς Ἀκάθιστος Ὕμνος, ψάλλεται, λόγω σεβασμοῦ, σὲ ὄρθια στάσι τῶν πιστῶν[1], ἀποτελεῖ δέ, ἕνα ἀπὸ τὰ ἱερώτερα καὶ τὰ πλέον ἀξιαγάπητα ποιητικὰ δημιουργήματα τῆς βυζαντινῆς ὑμνογραφίας, καὶ παρ’ ὅτι μορφολογικὰ εἶναι Κοντάκιο, ἀποκαλεῖται Ὕμνος. Ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ περισσότερο ἐνδιαφέροντα ὑμνολογικά παραδείγματα ὅπου ἡ λογοτεχνικὴ κατηγορία (κοντάκιον) καὶ ἡ λειτουργικὴ ὀνομασία (ὕμνος) δὲν ταυτίζονται.

του Γιάννη Μότση

Δίκη

Η Δίκη ήταν κόρη του Δία και της Τιτανίδας Θέμιδος. Ανήκε στη δεύτερη γενιά των Ωρών, των θεοτήτων που ρύθμιζαν την τάξη στη φύση και την κοινωνία, μαζί με τις αδελφές της: Ευνομία και Ειρήνη. Ενώ η μητέρα της, η Θέμις, αντιπροσώπευε τη θεϊκή δικαιοσύνη και τον φυσικό νόμο, η Δίκη επικεντρωνόταν στη δικαιοσύνη των ανθρώπων και την τήρηση των νόμων και των εθίμων.