Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Βιογραφικά:Ὁ Νικολάι Μπερντιάεφ (1874–1948) εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ βαθεῖς χριστιανοὺς ὑπαρξιστές, μὲ ἰσχυρὴ φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ διάστασι. Θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους Ρώσους λογίους καὶ στοχαστὲς τοῦ 20οὐ αἰῶνα.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μπορεῖ κάποιος νὰ συμφωνήσει ὅτι ἡ δημοτικὴ μοῦσα σπάνια ἐκφράζεται μὲ ὑπαινικτικὸ καὶ ἐλλειπτικὸ λόγο, λόγος, ὁ ὁποῖος ὅμως στοὺς θρήνους καὶ ἰδία στὸ ἱστορικὸ τραγούδι, ἐμπλουτίζεσαι μὲ μιὰ ἐξιδανικευμένη μυθοπλασία γιὰ νὰ προβάλλει τὸ παράδοξο καὶ ἀσυνήθιστο τῆς πραγματικότητας, αὐτὸ ποὺ ὑπερβαίνει τὸ κοινὸ μέτρο· ἴσως ὁ θαυμασμὸς καὶ τὸ δέος μπροστὰ στὴν θέα τοῦ θανάτου νὰ ἐξυψώνει τὰ πρόσωπα στὸ βάθρο τοῦ ἥρωα μεγεθύνοντας τὴν γενναιοφροσύνη, τὴν ὀμορφιὰ, τὴν πνευματικὴ ὑπεροχὴ, τὸν τόπο καταγωγῆς τους, τὰ αἰσθήματα ἀλληλεγγύης, ἀλτρουισμοῦ, καθὼς καὶ τὴν αὐταπάρνησι ζωῆς, ὡς «ἱερὴ πρᾶξι αὐτοθυσίας».

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

ὉΔεκέμβριος μήνας τοῦ 1803 γιὰ τὸ Σούλι θεωρεῖται ἕνας ὀδυνηρός, μαρτυρικὸς μήνας, γιατὶ δὲν παραδόθηκε μόνο στοὺς τούρκους ὕστερα ἀπὸ περιπετειώδη συνθήκη τὴν 12^η τοῦ μηνός, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴ, ἀκολούθησαν τέσσερα δραματικὰ γεγονότα αὐτοθυσίας τῶν μαχητῶν του, λόγω τῆς ἐκδικητικῆς μανίας τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ ἐναντίον τους, ὁ  ὁποῖος παραβίασε ὡς συνήθως κάθε ἀμοιβαίαἔνορκη συμφωνία καὶ ἠθική πρακτική[1].

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Εἰσαγωγικὰ:

Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, ὡς θεμελιώδης παράμετρος τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς συλλογικῆς ζωῆς, ὑπῆρξε ἀντικείμενο στοχασμοῦ ἤδη ἀπὸ τὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα. Ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη ἕως τὸν Θουκυδίδη, ὁ ἡγέτης δὲν νοεῖται ἁπλῶς ὡς διαχειριστὴς τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ ὡς φορέας ἠθικῶν καὶ διανοητικῶν ἀρετῶν ποὺ καθορίζουν τὴν πορεία τῆς πόλης- κράτους καὶ τὸ μέλλον τῶν πολιτῶν της.

Ὁ τσάμικος χορὸς

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Ι. Εἰσαγωγικὰ: Ἡ ἔννοια τοῦ Παραδοσιακοῦ χοροῦ

Ὁ κύκλος εἶναι ὁ πιὸ συνηθισμένος σχηματισμὸς καὶ στοὺς ἑλληνικοὺς παραδοσιακοὺς χορούς, μὲ ὅλη τὴν πολυεπίπεδη σημασία τῶν ἀρχαίων καὶ βυζαντινῶν συμβολισμῶν. Ἐπειδὴ ὡς γεωμετρικὸ σχῆμα ἐθεωρεῖτο χωρὶς ἀρχὴ καὶ τέλος, ἦταν συνδεδεμένος μὲ τὸν ἀέναο κύκλο τῶν οὐρανίων σωμάτων, τὴν αἰώνια ἀνακύκλησι τῆς ζωῆς, τὴν συμπαντικὴ εὐρυθμία καὶ ἑνότητα καὶ βέβαια μὲ τὴν θεϊκὴ εὐταξία, ἁρμονία καὶ τελειότητα. Μὲ τὴν παράδοσι αὐτὴ καὶ διαμορφωμένη μὲ τὴν προφορικὴ – βιωματική μετάδοσι μέσα στὸν χρόνο, ἔφθασαν ἕως καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἐνσωματώνοντας καὶ στοιχεῖα νοηματικὰ ποὺ ἐξέφραζαν τὸ πολιτιστικὸ καὶ ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς  κάθε ἐποχῆς, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς πολιτικο-κοινωνικές καὶ πολιτιστικὲς συγκυρίες. 

Ι. Μότσης

“Όποιος ταυτίζει την Ορθοδοξία με τον Ελληνισμό περιορίζει το μέγα όνειρο του Ελληνισμού διότι δεν υπάρχουν τόσο αντίθετοι έννοιαι όσον ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός”. Ελευθέριος Βενιζέλος στην Παγκρήτια καταστατική Συνέλευση 1906.

Ο δε Νικόλαος Τωμαδάκης, διαπρεπής βυζαντινολόγος, φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών έλεγε πως: “Το εκπονηθέν υπό του παλατίου και λανσαρηθέν υπό του Μεταξά ιδεολόγημα περί του ελληνοχριστανικού ιδεώδους αποτελεί παρά φύσι σύζευξιν”

Δημητρίου Μίχα

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μᾶς φέρνει ἐνώπιον τῶν Παθὼν τοῦ Θεανθρώπου, ἐφ’ ὅσον ἡ δογματικὴ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας τονίζει ὅτι στὴν περίπτωσι τοῦ Χριστοῦ ἡ ἕνωσι τῶν δύο φύσεων (τῆς θεϊκῆς καὶ τῆς ἀνθρωπίνης) εἶναι ὑποστατική.

«Ψευδής είναι η εν Ελλάδι επικρατούσα ιδέα, ότι εν τη Μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της επαναστάσεως» (Σπ. Τρικούπης)

Ο Γ. Λαμπρινός στο βιβλίο του «Μορφές του εικοσιένα» γράφει:
«Δύο ήσανε οι σοβαρές επαναστατικές εστίες στον Μοριά απ΄όπου ξεπήδησαν οι πρώτες επαναστατικές φλόγες και σημείωσε την επίσημη αρχή της η Επανάσταση: η Καλαμάτα και η Πάτρα.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μέρος Πρῶτο

 1. Ἡ θρησκευτικὴ πολιτικὴ τῶν αὐτοκρατόρων τοῦ 4^ου αἰῶνος καὶ ἀρχὲς τοῦ 5^ου

 Ι. Ἐποχὴ Μεγάλου Κωνσταντίνου

Ἡ ἐποχὴ τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας καὶ τῆς πρώιμης βυζαντινῆς περιόδου (287 μ.Χ- 565 δηλ. ἀπὸ τὸν Διοκλητιανό ἕως τὸ τέλος τῆς δυναστείας Ἰουστινιανοῦ) ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μία μεταβατικὴ περίοδο, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁποίας δρομολογοῦνται βαθιὲς ἀλλαγὲς στὶς πολιτικές, θρησκευτικὲς καὶ οἰκονομικὲς δομὲς τοῦ νεοσύστατου Ἀνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους ἢ Βυζαντινοῦ κράτους, ὅπως λαθεμένα καταγράφηκε ἀπὸ τὸν 17^ὂν αἰῶνα.