Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Ὑπάρχουν τόποι πού δέν στέκονται ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο ὡς σκηνικό, ἀλλά εἰσχωροῦν μέσα του σάν δεύτερη φύσι τῆς μνήμης. Ἡ Ἤπειρος εἶναι ἕνας τέτοιος τόπος: πέτρα πού θυμᾶται, χιόνι πού ἠχεῖ, πηγάδι πού φυλάσσει οὐρανό, κλαρῖνο πού ἐπιστρέφει ἀπό τά βάθη τοῦ χρόνου. Ἐδῶ ἡ γῆ δέν εἶναι οὐδέτερη ὕλη, ἀλλά σῶμα πού ὑπομένει, πενθεῖ καί ἀνασαίνει μαζί μέ ὅσους τήν κατοίκησαν. Στήν ποίησι τοῦ Μιχάλη Γκανᾶ «Γυάλινα Γιάννενα» (1989) καί τοῦ Φώτη Μότση «Ηπειρώτικο(2006), ἡ ἠπειρωτική γῆ παύει νά εἶναι γεωγραφία καί μεταβάλλεται σέ μορφή συνείδησης: στόν πρῶτο ὡς χιονισμένη μνήμη τῆς ἀπουσίας, στόν δεύτερο ὡς χθόνιο βάθος πού γεννᾶ φωνή, ὄνειρο καί ἐπιστροφή.

Μιά ανάγνωση της ενότητας ποιημάτων Οι δώδεκα ανάσες του χρόνου-«Μηνολόγιο» από τη συλλογή «Χρονοσυλλέκτης»του Τάσου Πορφύρη

του Δημήτρη Παπανικολάου*

* Ο Δημήτρης Παπανικολάου, διετέλεσε διοικητικός υπεύθυνος της Δημοτικής Πινακοθήκης Πατρών και είναι μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου,

Όπως οι μοναχοί με προσευχή, στο κομποσκοίνι τους μετρούν τον χρόνο, όπως οι γλύπτες με τη σμίλη τους δίνουν μορφή στην ύλη κι οι πελεκάνοι μάστορες κεντούν με το καλέμι, ό,τι απ' τα σπλάχνα γέννησε η πέτρινη πατρίδα, έτσι κι ο ποιητής, με της ψυχής του τα σκιρτήματα, πνοής φωνήματα, γεννά και γράφει.

Γιάννης Μότσης

Η Σαπφώ από την Ερεσσό της Λέσβου έζησε περί το έτος 600 π.Χ., ακριβώς δεν ξέρουμε πότε. Η θέση τότε της γυναίκας στη Λέσβο ήταν πολύ καλύτερη απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα. Μορφώνονταν, έβγαιναν από το σπίτι, μάθαιναν καλούς τρόπους, μουσική χορό σε διάφορους ομίλους.

“Από τις δύο στράτες διαλέγω τον ανήφορο γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου..απάνω , απάνω , απάνω! φωνάζει η καρδιά μου και την ακολουθώ με εμπιστοσύνη. Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.

“Μικρά κι ανήλιαγα στενά και σπίτια χαμηλά μου βρέχει στη φτωχογειτονιά βρέχει και στην καρδιά μου...”

Με αδιατάρακτη συνέπεια ο Λειβαδίτης έζησε μια ζωή αφιερωμένη στον άνθρωπο, την αγάπη, την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο με διαχρονικές αξίες. Αυτή η στάση ζωής, εκφραζόταν πολιτικά ως καθημερινή πρακτική και στο έργο του, όχι απλά ως καταγραφή επιθυμιών ή οραμάτων, αλλά ως υψηλής αισθητικής ποιητική, γεμάτη συναίσθημα, με κινητήρια δύναμη το όνειρο του καλύτερου αυριανού κόσμου.