Αρχική

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μὲ ἀφορμὴ τὴν παγκόσμια ἡμέρα κατὰ τοῦ Καρκίνου (4^ἡ Φεβρουαρίου) [1] σκέφτηκα νὰ ἀφηγηθῶ ἕνα ἐμπειρικό γεγονός. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2019 ἐπισκέφθηκα τὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Αγ. Σάββα, στὸ ὁποῖο νοσηλευόταν μία ἄμεσος συγγενὴς ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς γυναίκας μου, καὶ ἐκεῖ πληροφορηθήκαμε ἀπὸ τὴν κόρη της τὰ χειρότερα: ἦταν στὸ τελευταῖο, ὁριακὸ πλέον στάδιο ζωῆς, ἐξ αἰτίας ἑνὸς καλπάζοντα καρκίνου, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἀπὸ τὶς χημειοθεραπεῖες τὴν «ἀλλοίωσε» ὡς πρὸς τὴν ἐμφάνισι τόσο πολὺ, ποὺ δὲν … ἀναγνωριζόταν. Παρὰ ταῦτα τὴν συναντήσαμε σὲ χρόνο πού, ἔστω καὶ μὲ ἐμφανῆ δυσκολία, μποροῦσε ἀκόμη νὰ ἐκφράζει τὰ τυπικὰ: εὐχαριστῶ, τί κάνετε, πὼς εἶναι ὁ τάδε, ἡ τάδε, … ἀλλά…, περισσότερο ἄκουγε ἀμίλητη….

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

(* Τό παρόν κείμενο ἀναρτᾶται μέ ἀφορμή τήν παγκόσμια ἡμέρα τῆς Ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία τιμᾶται τήν 24^ηἸανουαρίου κατ’ ἔτος. Σέ αὐτό συνέβαλε καί ἡ πρόσφατη μελέτη ἑνός, ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος, βιβλίου τῆς Ἐπίκουρης Καθηγήτριας στήν Φιλοσοφική Σχολή τοῦ ΕΚΠΑ, Μαρίας Μαμούρα: «ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ», εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ, 2023), προτάσσοντας γιά τούς ἐκπαιδευτικούς μιά ἄλλη πρότασι διαχείρησης τῆς σχολικῆς τάξης μέ τήν «ἀναστοχαστική διδασκαλία»

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Βιογραφικά:Ὁ Νικολάι Μπερντιάεφ (1874–1948) εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ βαθεῖς χριστιανοὺς ὑπαρξιστές, μὲ ἰσχυρὴ φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ διάστασι. Θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους Ρώσους λογίους καὶ στοχαστὲς τοῦ 20οὐ αἰῶνα.

 Δημητρίου Μίχα, φολολόγου

Προλεγόμενα:

«Τὰ Χριστούγεννα - σύμφωνα μὲ τὸν μακαριστὸ Ἐπίσκοπο Ἐρζεγοβίνης καὶ ἐξαιρετικὸ θεολόγο π. Ἀθανάσιο Γέφτιτς (1938-2021) -, εἶναι ἡ Θεοφάνια: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α' Τιμ. 3,16), γεννώμενος ὡς ἄνθρωπος, δηλ. ἄνθρωπος σὰν καὶ μᾶς ἀπὸ σάρκα καὶ αἷμα (Έβρ. 2,14). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ ήμέρα ποὺ ἡ ἁγία ’Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἑορτάζει τὴν κατὰ σάρκα Γέννησι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς Ύπεραγίας Θεοτόκου στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐπὶ Καίσαρος Αὐγούστου.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μπορεῖ κάποιος νὰ συμφωνήσει ὅτι ἡ δημοτικὴ μοῦσα σπάνια ἐκφράζεται μὲ ὑπαινικτικὸ καὶ ἐλλειπτικὸ λόγο, λόγος, ὁ ὁποῖος ὅμως στοὺς θρήνους καὶ ἰδία στὸ ἱστορικὸ τραγούδι, ἐμπλουτίζεσαι μὲ μιὰ ἐξιδανικευμένη μυθοπλασία γιὰ νὰ προβάλλει τὸ παράδοξο καὶ ἀσυνήθιστο τῆς πραγματικότητας, αὐτὸ ποὺ ὑπερβαίνει τὸ κοινὸ μέτρο· ἴσως ὁ θαυμασμὸς καὶ τὸ δέος μπροστὰ στὴν θέα τοῦ θανάτου νὰ ἐξυψώνει τὰ πρόσωπα στὸ βάθρο τοῦ ἥρωα μεγεθύνοντας τὴν γενναιοφροσύνη, τὴν ὀμορφιὰ, τὴν πνευματικὴ ὑπεροχὴ, τὸν τόπο καταγωγῆς τους, τὰ αἰσθήματα ἀλληλεγγύης, ἀλτρουισμοῦ, καθὼς καὶ τὴν αὐταπάρνησι ζωῆς, ὡς «ἱερὴ πρᾶξι αὐτοθυσίας».

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

ὉΔεκέμβριος μήνας τοῦ 1803 γιὰ τὸ Σούλι θεωρεῖται ἕνας ὀδυνηρός, μαρτυρικὸς μήνας, γιατὶ δὲν παραδόθηκε μόνο στοὺς τούρκους ὕστερα ἀπὸ περιπετειώδη συνθήκη τὴν 12^η τοῦ μηνός, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴ, ἀκολούθησαν τέσσερα δραματικὰ γεγονότα αὐτοθυσίας τῶν μαχητῶν του, λόγω τῆς ἐκδικητικῆς μανίας τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ ἐναντίον τους, ὁ  ὁποῖος παραβίασε ὡς συνήθως κάθε ἀμοιβαίαἔνορκη συμφωνία καὶ ἠθική πρακτική[1].

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Τὸ νόημα τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν στὶς μέρες μας, παρὰ τὶς ἀλλαγὲς καὶ τὸν προβληματισμὸ ποὺ παρατηρεῖται, παραμένει πολυδιάστατο καὶ σημαντικὸ γιὰ τὴ συλλογικὴ μνήμη καὶ τὴν ταυτότητα μας ὡς Ἔθνος. Τὸ νόημα τους ἔγκειται στὸν τρόπο τῆς ἀφήγησής τους καὶ στὴν ἱκανότητα μας νὰ διατηρήσουμε μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ τους τὴν ἱστορικὴ μνήμη, νὰ σφυρηλατήσουμε τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ὁμοψυχία μας καὶ νὰ μεταδίδουμε τὶς ἀξίες τῶν θυσιῶν ποὺ καθόρισαν τὴν πορεία τοῦ ἔθνους , ἀποτελώντας ἕνα ζωτικὸ ἐργαλεῖο γιὰ τὴν αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν προοπτικὴ τῆς κοινωνίας.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Εἰσαγωγικὰ

O ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (460-398 π.Χ.) εἶναι γνωστὸ πὼς θεωρεῖται ὁ σπουδαιότερος ἱστορικὸς τῆς ἀρχαιότητας, συγγράψας μόνο τὸν «πόλεμο τῶν Πελοποννησίων καὶ Ἀθηναίων» (427-404 π.Χ), σὲ ὀκτὼ κεφάλαια, ἡ περιγραφὴ ὅμως τῶν γεγονότων στὸ ἔργο του φθάνει μέχρι τὸ 411/410 π.Χ. γιατὶ ὁ Ἀθηναῖος συγγραφέας δὲν πρόλαβε νὰ τὸ ὁλοκληρώσει.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Εἰσαγωγικὰ:

Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, ὡς θεμελιώδης παράμετρος τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς συλλογικῆς ζωῆς, ὑπῆρξε ἀντικείμενο στοχασμοῦ ἤδη ἀπὸ τὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα. Ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη ἕως τὸν Θουκυδίδη, ὁ ἡγέτης δὲν νοεῖται ἁπλῶς ὡς διαχειριστὴς τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ ὡς φορέας ἠθικῶν καὶ διανοητικῶν ἀρετῶν ποὺ καθορίζουν τὴν πορεία τῆς πόλης- κράτους καὶ τὸ μέλλον τῶν πολιτῶν της.