Αρχική

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

«Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

Α’ Εἰσαγωγικὰ:

Ὁ Ὕμνος τῶν Χαιρετισμῶν, γνωστὸς καὶ ὡς Ἀκάθιστος Ὕμνος, ψάλλεται, λόγω σεβασμοῦ, σὲ ὄρθια στάσι τῶν πιστῶν[1], ἀποτελεῖ δέ, ἕνα ἀπὸ τὰ ἱερώτερα καὶ τὰ πλέον ἀξιαγάπητα ποιητικὰ δημιουργήματα τῆς βυζαντινῆς ὑμνογραφίας, καὶ παρ’ ὅτι μορφολογικὰ εἶναι Κοντάκιο, ἀποκαλεῖται Ὕμνος. Ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ περισσότερο ἐνδιαφέροντα ὑμνολογικά παραδείγματα ὅπου ἡ λογοτεχνικὴ κατηγορία (κοντάκιον) καὶ ἡ λειτουργικὴ ὀνομασία (ὕμνος) δὲν ταυτίζονται.

του Γιάννη Μότση

Δίκη

Η Δίκη ήταν κόρη του Δία και της Τιτανίδας Θέμιδος. Ανήκε στη δεύτερη γενιά των Ωρών, των θεοτήτων που ρύθμιζαν την τάξη στη φύση και την κοινωνία, μαζί με τις αδελφές της: Ευνομία και Ειρήνη. Ενώ η μητέρα της, η Θέμις, αντιπροσώπευε τη θεϊκή δικαιοσύνη και τον φυσικό νόμο, η Δίκη επικεντρωνόταν στη δικαιοσύνη των ανθρώπων και την τήρηση των νόμων και των εθίμων.

«Τό πορτραῖτο τοῦ Ντόριαν Γκρέυ» τοῦὌσκαρ Οὐάϊλντ

{Τό Πρόσωπο καί προσωπεῖο -Ἡ «Εἰκόνα» καί τό «Πρόσωπο»}

 Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Τό ἔργο «Τό πορτραῖτο τοῦ Ντόριαν Γκρέυ» (The Picture of Dorian Gray) εἶναι τό μοναδικό μυθιστόρημα τοῦ Ὄσκαρ Οὐάιλντ (Oscar Wilde), Ἰρλανδοῦ συγγραφέα, ποιητοῦ  καί θεατρικοῦ δραματουργοῦ, τοῦ ὕστερου 19ου αἰῶνα. Πρωτοδημοσιεύθηκε τό 1890 σέ περιοδικό καί ἐκδόθηκε σέ ἐκτενέστερη μορφή τό 1891.

Με κέφι, χορό και τραγούδι έγινε η γιορτή της Αδελφότητας Ζωτικιωτών Αθήνας στην όμορφη και φιλόξενη αίθουσα “Το Όνειρο” των συγχωριανών μας Κατερίνας και Νίκου Μίχα στο Καματερό Αττικής. Οι συγχωριανοί και φίλοι μας τίμησαν με την παρουσία τους στην εκδήλωση. Όλες οι γενιές των Ζωτικιωτών της Αθήνας ήταν εκεί. Από τα ώριμα νιάτα μέχρι τα πρώιμα και εφηβικά νιάτα. Αντάμωση Ζωτικιωτών και φίλων. Μια αγκαλιά, μια χειραψία, μια νοσταλγία που γίνονταν χορός και ξεφάντωμα.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μὲ ἀφορμὴ τὴν παγκόσμια ἡμέρα κατὰ τοῦ Καρκίνου (4^ἡ Φεβρουαρίου) [1] σκέφτηκα νὰ ἀφηγηθῶ ἕνα ἐμπειρικό γεγονός. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2019 ἐπισκέφθηκα τὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Αγ. Σάββα, στὸ ὁποῖο νοσηλευόταν μία ἄμεσος συγγενὴς ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς γυναίκας μου, καὶ ἐκεῖ πληροφορηθήκαμε ἀπὸ τὴν κόρη της τὰ χειρότερα: ἦταν στὸ τελευταῖο, ὁριακὸ πλέον στάδιο ζωῆς, ἐξ αἰτίας ἑνὸς καλπάζοντα καρκίνου, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἀπὸ τὶς χημειοθεραπεῖες τὴν «ἀλλοίωσε» ὡς πρὸς τὴν ἐμφάνισι τόσο πολὺ, ποὺ δὲν … ἀναγνωριζόταν. Παρὰ ταῦτα τὴν συναντήσαμε σὲ χρόνο πού, ἔστω καὶ μὲ ἐμφανῆ δυσκολία, μποροῦσε ἀκόμη νὰ ἐκφράζει τὰ τυπικὰ: εὐχαριστῶ, τί κάνετε, πὼς εἶναι ὁ τάδε, ἡ τάδε, … ἀλλά…, περισσότερο ἄκουγε ἀμίλητη….

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

(* Τό παρόν κείμενο ἀναρτᾶται μέ ἀφορμή τήν παγκόσμια ἡμέρα τῆς Ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία τιμᾶται τήν 24^ηἸανουαρίου κατ’ ἔτος. Σέ αὐτό συνέβαλε καί ἡ πρόσφατη μελέτη ἑνός, ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος, βιβλίου τῆς Ἐπίκουρης Καθηγήτριας στήν Φιλοσοφική Σχολή τοῦ ΕΚΠΑ, Μαρίας Μαμούρα: «ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ», εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ, 2023), προτάσσοντας γιά τούς ἐκπαιδευτικούς μιά ἄλλη πρότασι διαχείρησης τῆς σχολικῆς τάξης μέ τήν «ἀναστοχαστική διδασκαλία»

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Βιογραφικά:Ὁ Νικολάι Μπερντιάεφ (1874–1948) εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ βαθεῖς χριστιανοὺς ὑπαρξιστές, μὲ ἰσχυρὴ φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ διάστασι. Θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους Ρώσους λογίους καὶ στοχαστὲς τοῦ 20οὐ αἰῶνα.

 Δημητρίου Μίχα, φολολόγου

Προλεγόμενα:

«Τὰ Χριστούγεννα - σύμφωνα μὲ τὸν μακαριστὸ Ἐπίσκοπο Ἐρζεγοβίνης καὶ ἐξαιρετικὸ θεολόγο π. Ἀθανάσιο Γέφτιτς (1938-2021) -, εἶναι ἡ Θεοφάνια: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α' Τιμ. 3,16), γεννώμενος ὡς ἄνθρωπος, δηλ. ἄνθρωπος σὰν καὶ μᾶς ἀπὸ σάρκα καὶ αἷμα (Έβρ. 2,14). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ ήμέρα ποὺ ἡ ἁγία ’Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἑορτάζει τὴν κατὰ σάρκα Γέννησι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς Ύπεραγίας Θεοτόκου στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐπὶ Καίσαρος Αὐγούστου.

Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου

Μπορεῖ κάποιος νὰ συμφωνήσει ὅτι ἡ δημοτικὴ μοῦσα σπάνια ἐκφράζεται μὲ ὑπαινικτικὸ καὶ ἐλλειπτικὸ λόγο, λόγος, ὁ ὁποῖος ὅμως στοὺς θρήνους καὶ ἰδία στὸ ἱστορικὸ τραγούδι, ἐμπλουτίζεσαι μὲ μιὰ ἐξιδανικευμένη μυθοπλασία γιὰ νὰ προβάλλει τὸ παράδοξο καὶ ἀσυνήθιστο τῆς πραγματικότητας, αὐτὸ ποὺ ὑπερβαίνει τὸ κοινὸ μέτρο· ἴσως ὁ θαυμασμὸς καὶ τὸ δέος μπροστὰ στὴν θέα τοῦ θανάτου νὰ ἐξυψώνει τὰ πρόσωπα στὸ βάθρο τοῦ ἥρωα μεγεθύνοντας τὴν γενναιοφροσύνη, τὴν ὀμορφιὰ, τὴν πνευματικὴ ὑπεροχὴ, τὸν τόπο καταγωγῆς τους, τὰ αἰσθήματα ἀλληλεγγύης, ἀλτρουισμοῦ, καθὼς καὶ τὴν αὐταπάρνησι ζωῆς, ὡς «ἱερὴ πρᾶξι αὐτοθυσίας».