Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας”
Πολλές φορές η λέξη μας επιφυλάσσει εκπλήξεις τέτοιες, που σε ανύποπτες καταστάσεις θα διάβαιναν αβασάνιστα. Ανακαλύπτουμε, αίφνης, σαν ανασηκώσουμε το λιθάρι που φυλάει την κρυφή τους έννοια, ήχους πρωτόγνωρους, αδέσποτους, άναρχούμενους και αναρχικούς. Συνήθως μας ξενίζουν, μας δημιουργούν ανασφάλειες, μας ορμηνεύουν ξενικά, ανοίκεια, μας στερούν τη φανερή, εύκολη, παράσταση και μας ωθούν σε άλλου είδους αναμέτρηση με τις εκφραστικές μας δυνατότητες. Μας αμπώχνουν, πάντως, στο θολερό πηγάδι της αναζήτησης με το λαγαρό, στο έσχατο βύθος του, νερό.
Ο Καζαμίας του 2010 (για το Ζωτικό)
Γενάρης
Λίγο γαμηστερός. Με υψηλές βροχοπτώσεις στη Λιβίκστα,όπου θα σημειωθούν μικρής έκτασης κατολισθήσεις. Ο Αιλιάς θα παραμείνει, πάντως, στη θέση του.
Γενάρης
Λίγο γαμηστερός. Με υψηλές βροχοπτώσεις στη Λιβίκστα,όπου θα σημειωθούν μικρής έκτασης κατολισθήσεις. Ο Αιλιάς θα παραμείνει, πάντως, στη θέση του.
του Χ.Ν.Θεμελή
σήμερα ο καιρός στο κέντρο της αθήνας, έχει κάτι που θες να πάει και να μην ξανάρθει. ζούμε στην πρωτεύουσα του κάτω κόσμου, γιατί μόνο εκεί πρέπει να στιβάζονται τόσο πολλοί τροχονόμοι, μπάτσοι και ντίλια πρεζάκηδων. οι διαφημίσεις σου κάνουνε ηλεκτροσόκ, ενώ στα πεζοδρόμια δίνονται μάχες σώμα με σώμα: οποιος βιάζεται δε σκοντάφτει: φτάνει πιο γρήγορα στο γκισέ. τρέχα μαλάκα να πληρώσεις..
Ο Καραγκιόζης και ο...Τέως
(σύνθεση:Σταύρος Ξαρχάκος,στίχοι:Νίκος Γκάτσος)
Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
Παντού κερδίζω κι ας μη κρατάω κόζι
Κι αν κάνω κουτσουκέλες κάπου κάπου
Το'χω στο αίμα μου πάππου προς πάππου
Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
Παντού κερδίζω κι ας μη κρατάω κόζι
Κι αν κάνω κουτσουκέλες κάπου κάπου
Το'χω στο αίμα μου πάππου προς πάππου
Ο φίλος μας ο Tatsis συχνά πυκνά μας επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα με επιλεγμένα κείμενα διαφόρων αρθρογράφων. Το τελευταίο δε κείμενο «Κατανάλωση ή δημοκρατία;» έφερε στο μυαλό μου την Λακωνική Πολιτεία, την μοναδική δημοκρατία των πολιτών που υπήρξε ποτέ. Στο ερώτημα δε του αρθρογράφου:
Κατανάλωση ή Δημοκρατία;
Η απάντηση είναι δυστυχώς: Κατανάλωση της Δημοκρατίας ή Δημοκρατία της Κατανάλωσης
Κατανάλωση ή Δημοκρατία;
Η απάντηση είναι δυστυχώς: Κατανάλωση της Δημοκρατίας ή Δημοκρατία της Κατανάλωσης
Ας αρχίσουμε το τραγούδι με τις Μούσες τις Ελικωνιάδες που κατέχουν τον Ελικώνα, το ιερό και μεγαλόπρεπο βουνό και χορεύουν με τ’απαλά τους πόδια, γυρ’ από την κρήνη με τους μενεξέδες και τον βωμό του μεγαλοδύναμου γυιού του Κρόνου, και σαν λούσουν τα τρυφερά κορμιά τους στον Περμησσό ή στην Ιπποκρήνη ή στον σεβαστό Ολμειό, στην πιο ψηλή κορφή του Ελικώνα, στήνουν χορούς μαγευτικούς, βάζοντας δύναμη στα πόδια τους…..
του Παναγιώτη Καρρά
Οι παλαιότεροι από εμάς, που μεγάλωσαν και έζησαν για αρκετά χρόνια στο χωριό, συναντιόμασταν στην εκκλησιά ή στα καφενεία , που μιλούσαμε για ότι μας απασχολούσε . Εάν το διαδίκτυο είναι το παγκόσμιο χωριό τότε κάπου εκεί θα πρέπει να υπάρχει και ένα σημείο συνάντησης, μία εκκλησία, ένα καφενείο μία πλατεία. Ένας χώρος συζήτησης και προβληματισμού, όπου κατατίθενται και διαμορφώνονται απόψεις και γνώμες από μεμονωμένους συμμετέχοντες, οι οποίοι λόγω της διασποράς τους στο χώρο δεν είναι πάντα εύκολο και σε θέση να συμμετάσχουν στην οργάνωση κοινών δραστηριοτήτων.
(Αλμπέρ Καμύ)
Πριν από μερικά χρόνια ζήτησαν από τον Πολωνό φιλοσοφο Σίγκμουντ Μπάουμαν να συμπυκνώσει την σκέψη του σε μια παράγραφο.Κι εκείνος δεν μπόρεσε να βρει καλύτερη απάντηση από την εξής ρήση του Καμύ:
"Υπάρχει ομορφιά και υπάρχουν οι ταπεινωμένοι. Οσες και αν είναι οι δυσκολίες του εγχειρήματος, δεν θα είθελα να προδώσω ούτε τη μία ούτε τους άλλους".
Περάσαν χρόνια αφότου ανέμελα παιδιά χαιρόμασταν το παιγνίδι και την καθάρια καταπράσινη φύση στα μονοπάτια του Ζωτικού. Από τότε καθένας έχει βρεί τον δρόμο του.
Καιρός να ξαναφτιάξουμε την παρέα, ν' ανταμώσουμε τα λόγια και τις σκέψεις μας, τις λαχτάρες και τις θύμησές μας σ’ αυτές τις φιλόξενες σελίδες.
Ξεχωριστή η φετινή μας η γιορτή. Με το έμπα της άνοιξης ξανοιγόμαστε στο παρελθόν, στα δικά μας νιάτα, στις δικές μας μέρες, όταν ο ήλιος ήταν πάντα λαμπερός, κι ουρανός πάντα ξάστερος, ακόμη κι όταν χιόνιζε, ακόμη κι όταν η Βρυτζάχα σκοτείνιαζε την όψη της κι αντάμωνε με την αστραπή την Ολύτσικα, απ’ όπου πάντα ο ήλιος μας έστελνε και στέλνει την δική του καλημέρα.
Σελίδα 15 από 16
Κατασκευή ιστοσελίδας Ι. Μότσης.