Για ν’ αντηχήσουν στο σχολειό μας χαρούμενες φωνές, ν’ ανάψουν ξανά οι σόμπες στις αίθουσές του για να ‘βρουν οι δικές μας αναμνήσεις σπιτικό κι οι αναμνήσεις της νέας ζωτικιώτικης γενιάς την δική τους ζεστή φωλιά θεωρώ πως είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από τα λόγια και τις ευχές, να σκεφτούμε, να οραματιστούμε, να αποφασίσουμε. Ως μικρή συμβολή στον κοινό μας πόθο οι δικές μου προτάσεις για τα δυο σχολεία του χωριού μας, αφού πρώτα καθορίσουμε σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ζωτικιωτών Ιωαννίνων και τους μόνιμους κατοίκους του χωριού τις σκοπούμενες χρήσεις των δύο σχολείων.

του Φώτη Παπαφώτη

Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ήμουν στην  Ήπειρο, και επισκέφθηκα το τουριστικό του Χρ. Αθανασοπούλου στη Βρυτζάχα για να απολαύσω έναν καφέ.
Εκεί που καθόμουν και απολάμβανα την φύση, είδα σε παρακείμενο αγρό αρκετά αγελάδια και αρκετά  μοσχάρια, μέσα δε στο κοπάδι ήταν και δύο λυκόσκυλα, ένας χρώματος μαύρου και ένας χρώματος καφέ  - άσπρο.

Ο τόπος μου. Ένα κομμάτι γης, μια λωρίδα γης ξαπλωμένης στις κλιτείς της Βρυτζάχας ν’ αγναντεύει κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος. Το κορμί της  σκαμμένο απ’ την οργή της βροχής, με τις βαθειές ρυτίδες των λάκκων ως το συναπάντημά τους στον κάμπο, μια διπλωσιά  στα πόδια της, λαξεμένη απ’ το ξεκίνημα ενός των παραποτάμων του θρυλικού Αχέροντα

Η ανεπτυγμένη σήμερα νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς αποτελεί στην ουσία για την συντριπτική πλειονότητα του λαού και στην καλύτερη περίπτωση μια «οικονομία επιβίωσης⁽¹⁾». Η τεχνολογική εξέλιξη δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο από την δουλεία της αναγκαστικής εργασίας⁽²⁾ , αλλά λειτουργεί υπέρ της αύξησης του ποσοστού κέρδους των κατεχόντων την οικονομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Η ανατροπή αυτής της λειτουργίας   πρέπει να αποτελεί  βασικό και αμετακίνητο στόχο μιας πολιτικής με κέντρο τον άνθρωπο. Το προϊόν οποιασδήποτε υπερεργασίας θα πρέπει να καλύπτει το κόστος και μόνο των δημοσίων αγαθών, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, κλπ. Ο χρόνος αναγκαστικής εργασίας να μειούται συνεχώς υπέρ του ελεύθερου  χρόνου, του δημιουργικού χρόνου του ανθρώπου. Ο στόχος αυτός διατρέχει όλες τις κοινωνικές τάξεις και από την άποψη αυτή είναι καθολικός.

του Παναγιώτη Καρρά

"Ανάθεµα  και  κατάρα στους  κλέφτες  του δηµόσιου  βιου... Κρεµαλα  στους πολιτικούς.... Να  πάνε  φυλακή τα λαµογια...Κάθαρση  τωρα, είναι  µερικες απ   τις  κραυγές  των αγανακτισµένων  ελληνων  για  την κριση. Κριση  που  δειχνει αξεπεραστη  οσα   δισ. ευρω  και  να  µας  δανεισουν..κριση  που  δεν είναι  µονο  λογιστικη, κριση  που   δεν  αποτυπωνεται  µονο σε  οικονοµικα µεγεθη, αλλα  είναι  κριση  βαθυτατη  και ριζωµενη  πια  στις  ζωες  ολων µας.

Το 1767 ο Τζέϊμς Πάρσονς εξέδωσε ένα βιβλίο σύμφωνα με το οποίο όλοι καταγόμαστε από τα παιδιά του Νώε και ότι η ανθρωπότητα ξεκίνησε το 4004 π.Χ.  Λίγα χρόνια αργότερα (1796) ο άγγλος δικαστής Ουίλκι Τζόουνς  μιλώντας στην Βεγγάλη επανέφερε την ανυπόστατη θεωρία περί ινδοευρωπαϊκής φυλής,  ο δε λόρδος Μπ. Λύττον με την έκδοση ενός βιβλίου του το 1842 προσέδωσε με το κύρος του σε αυτή την θεωρία και κάποια «επιστημονικότητα», την οποία έκτοτε απεδέχθησαν αρκετοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες. Έτσι οι φοιτητές μας στα ελληνικά πανεπιστήμια και οι μαθητές στα σχολεία της α’βάθμιας και β΄βάθμιας εκπαίδευσης διδάσκονται ακόμη και σήμερα την υπόθεση πως οι Έλληνες αποτελούν τμήμα της ινδοευρωπαϊκής φυλής και κατώκησαν αυτή την χώρα κατά την περίοδο 3000 π.Χ. μέχρι το 800 π.Χ. προερχόμενοι από τον χώρο ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και το Βόλγα.

του Ι.Μότση

Η παρουσία Ελλήνων στις Η.Π.Α.  χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα. Τον Απρίλιο του 1528 κατέπλευσε σε λιμάνι της Φλώριδας ως μέλος της εξερευνητικής αποστολής του Ισπανού Αλβάρ Νιούνεζ Καμπέζα ντε Βάσκα ένας Ελληνας με το όνομα Θεόδωρος ή Διόδωρος.