Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας”
Σύλλογος Ζωτικιωτών "Η ΒΡΥΤΖΑΧΑ" 
Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου
Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο δεύτερος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο είναι ο κουτσός Φεβρουάριος ήΦλεβάρης, ο Κουτσοφλέβαρος, με 28 ημέρες στα κοινά έτη και 29 στα δίσεκτα, κάθε τέσσερα χρόνια (χρονολογίες που διαιρούνται ακριβώς με το 4, όπως 2008, 2012, 2016 κ.ο.κ.).
Δυό λόγια εισαγωγικά
Ηκαθιέρωση της εορτής των Τριών Ιεραρχών ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, γύρω στα 1100 μ.Χ. στους χρόνους των Κομνηνών, προκειμένου να καταπαύσει μία διαμάχη ως προς την αξία ενός εκάστου εξ αυτών. Σημαντικό ρόλο έπαιξε τότε η προσωπικότητα του Ιωάννου Μαυρόποδος, Επισκόπου Ευχαϊτων.
Το έτος 1842 η Πανεπιστημιακή Σύγκλητος του Εθνικού και Καποδοστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθιέρωσε για πρώτη φορά την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα της Ελληνικής Παιδείας και των Γραμμάτων γενικότερα.
Ο Ιανουάριος, όπως και όλοι οι μήνες του ημερολογίου μας, οφείλει τ’ όνομά του στους Αρχαίους Ρωμαίους.
Πήρε το όνομά του από τον Ιανό, θεό κάθε αρχής στη ρωμαϊκή μυθολογία. Δεν είχε όμως απ’ την αρχή την τιμή ν’ αποτελεί τον πρώτο μήνα του χρόνου. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν σαν Πρωτοχρονιά την 21η Ιουνίου και οι Ρωμαίοι την 1η Μαρτίου. Η πρώτη Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν πρωτοχρονιά από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Την ημέρα αυτή συνήθιζαν να εκλέγουν τους ανώτατους άρχοντες, τους ύπατους και με την ευκαιρία επιδίδονταν σε τελετές και θορυβώδεις διασκεδάσεις. Από αυτούς την πήραν αργότερα οι Βυζαντινοί και την καθιέρωσαν (περί το 1000 μ.Χ.).
Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου καθηγητού, τ. Δ/ντής της Ριζαρείου Σχολής
Α. ΠΡΟΟΙΜΙΟ
του Ι. Μότση
Στην Κνιδία υπήρχε ένα ωραιότατο άλσος με πυκνόφυλλα δέντρα προς τιμήν της Δήμητρας, η οποία το αγαπούσε υπερβολικά. Όμως η ομορφιά του αυτή τράβηξε την προσοχή του Ερυσίχθονος, του βασιλιά της Θεσσαλίας, ο οποίος ήθελε να κτίζει παλάτια στα ωραιότερα μέρη, αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλούσε η ματαιοδοξία του στη φύση.
Δημητρίου Σωτ. Μίχα
Η ιστορία της Λιβίκιστας
Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΚΑΛΗΣ
• Πολλοί είναι εκείνοι, που καταπιάστηκαν με την τοπική ιστορία και φιλοδόξησαν να παρουσιάσουν την πορεία του χωριού τους στον χρόνο και τον πολιτισμό.
Κάποιοι απ' αυτούς αποξενωμένοι από την έρευνα και τις ιστορικές πηγές και εγκλωβισμένοι σε μικρόκαρδους και αφελείς συναισθηματισμούς απέτυχαν να παρουσιάσουν κάτι αξιόλογο, που να ξεφεύγει από τη φαντασία και να κινείται στα όρια της ιστορίας.
«Μα τον Κύνα, άνδρες Αθηναίοι, γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια…» ο όρκος του Σωκράτη στην απολογία του. Δεν είναι μόνο ο Σωκράτης που ορκίζεται στον «Κύνα», «Μα τον Κύνα, ώ Λυκόστρατε» λέει κάποιος στις «Σφήκες» του Αριστοφάνη και ο Κρατίνος, ένας από τους σημαντικότερους κωμωδιογράφοςτης αρχαίας Ελλάδας, μας λέει πως οι πρωτόγονοι (πελασγοί και προκατακλυσμιαίοι πληθυσμοί) άνθρωποι είχαν μέγιστο όρκο τον όρκο στον Κύνα.
Η Ελληνική λαογραφία και παράδοση έχει γράψει όχι μόνο επιστημονικά έγκυρες αλλά και παραστατικά όμορφες σελίδες για τα Χριστούγεννα, τά οποία, μαζί με το Πάσχα, αποτελούν τις δυο μεγαλύτερες και περισσότερο αγαπητές- πραγματικά λαϊκές- γιορτές του Ελληνικού Χριστιανικού Εορτολογίου.
Για μας τους μεγαλύτερους που ο χρόνος διαμονής στο Ζωτικό μάς ψήλωσε έως τουλάχιστον την εφηβεία μας και μέρος του αλώθηκε στο ανέμελο «κρυφτό» ανάμεσα στους λόγγους, στο παιχνίδι με εργόχειρη μπάλα ποδοσφαίρου (γεμίζοντας τσουράπι με κουρέλια.), στη βοσκή των οικόσιτων «μαναριών», στην πρώτη αφύπνιση του ερωτικού ψιθύρου,
Σελίδα 11 από 16
Η σελιδα δημιουργήθηκε και συντηρείται από την Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας και λειτουργεί με την στήριξη των συλλογικών φορέων του χωριού μας.
Κατασκευή ιστοσελίδας Ι. Μότσης.
