Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής

Σεβασμιώτατοι

Σεβαστοί πατέρες

Αξιότιμε κ.Γ.Γ. Θρησκευμάτων

Αξιότιμοι κύριοι , Μέλη της Επιτροπής Αναβάθμισης της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης

Αξιότιμοι κ. Διευθυντές των Εκκλησιαστικών Σχολείων

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι

Η δική μου Εισήγησι θα εκφράσει κατά το δυνατόν σύντομα γ’ θέματα:

Στο πρώτο θα προσπαθήσω να διατυπώσω την άποψι ότι  η οποιαδήποτε εκπαιδευτική παρέμβασι θα πρέπει να συνυπολογίσει και την κοινωνική πραγματικότητα με τις ζυμώσεις και τα αιτήματά της για να επιτύχει.

Στο δεύτερο σκέλος παίρνω θέσι , αμέσως ή εμμέσως σε θέματα που προβάλλει η Πρότασι της Επιτροπής, όπου τονίζω τις συμφωνίες ή τις ενστάσεις μου, και

στο γ΄ θα σας εκθέσω ένα επιτυχημένο- όπως όλα δείχνουν εγχείρημα της ΡΕΣ για την Αναβαθμισί της.

Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΛΕΥΚΏΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΜΕ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 10 CDsΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΙΕΡΟΨΑΤΩΝ

"ΣΠΑΝΙΑ ΗΧΗΤΙΚΑ ΝΤΟΥΚΟΥΜΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ"

Η παρούσα έκδοση θέλει να παρουσιάσει σκηνές ζωής από το Άγιον Όρος όπως τις εισπράττει ένας καλογνώμων Προσκυνητής του.

Ήδη η επίσκεψη είναι προϊδεασμένη πως πρόκειται για έναν τόπο ξεχωριστό. Είναι στην χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής και εκφράζει μια παγκόσμια μοναδικότητα : Είναι μια Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία, είναι το κέντρο του Ορθoδόξου Μοναχισμού.

      Ξεκινώντας από την Ουρανούπολημε το πλοιάριο για ένα Οδοιπορικό στο Άγιον Όρος έχει κάποιος την αίσθηση ότι μπαίνει σε «άλλον Τόπο», σε «άλλο» Ιστορικό περιβάλλον.

Η πολυμορφία του τοπίου, η εδαφική ρυμοτομία, η εναλλαγή κορυφών και θαλασσών, το δασώδες πράσινο με το απόκρημνο, το βατό και αλλού το δύσβατο, το περιποιημένο κτίσμα, η Μονή με το δικό της Αρχιτεκτονικό σχήμα που προέχει συνήθως ο έγχρωμος τρούλος του Ιερού Ναού και αυτό σ’ αντίθεση με κάποιο ερειπώδες κτίριο ή τον εγκαταλελειμμένο Άρσανά, συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο μιας αναλλοίωτης ελληνικής φύσης. Φύση γεμάτη από χρώματα και από Φώς που την τοποθετείς ως το «μέτρον» του αισθητικού κάλλους. Φύση που σε συναρπάζει έτοιμη να σε ενσωματώσει πνευματικά και ψυχικά ως μέλος και μέρος της, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα και όλες τις προϋποθέσεις για μια πληρότητα αισθημάτων και συγκινήσεων που μέχρι πρότινος ήταν στο επίπεδο της Νοσταλγίας.

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη Γιακουμάκη)

Ο τίτλος «τραγικός επίλογος» πάνω από μια φωτογραφία ενός αγέλαστου νεαρού φιγουράρει ως πρώτη είδηση σε όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα , αφού ο ανομολόγητος φόβος επιβεβαιώθηκε όταν η Αστυνομία εντόπισε το πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη 800 μέτρα μακριά από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων που έμελλε να αποβάλλει κάθε παιδαγωγικό σκοπό και να μετατραπεί σε τόπο μαρτυρίου για τον 20χρονο φοιτητή, ως μικροσκοπικό καθρέφτισμα ότι πιο σάπιου γέννησε η ελληνική κοινωνία.

Της Μαρίας Λούκα

Σήμερα είναι Κυριακή, ταυτισμένη παραδοσιακά στην εθιμική κοινωνική κουλτούρα με τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά – όσο κι αυτές οι έννοιες έγιναν πολύ στενές τα τελευταία χρόνια – κι ήρθε μια είδηση να ραγίσει την κανονικότητα και να μας κάνει να αναμετρηθούμε ξανά με την διαρκώς παρούσα «Κόλαση» του Σαρτρ.

Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής

(Κείμενο για να γραφή- κάτι που δεν συνέβη τελικώς- ως εισαγωγή στην ποιητική συλλογή :  "fortAugustus" της Χριστίνας Μέλλιου ( νέα με πολύ καλό λόγο ποιήτρια)

Α) Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

Η ποίησι , ως λέξι - έννοια προερχομένη από το ρήμα ποιώ , είναι μία εκ του μηδενός δημιουργία· προκύπτει κάτι που δεν υπήρχε προηγουμένως. Ως τέχνη είναι ό,τι εκφράζεται μορφικώς με έμμετρο λόγο. Και στο θέμα αυτό όμως έχουμε υπέρβασι από την ονομαζομένη «νεώτερη ποίησι»,  η οποία θεωρώντας εγκλωβισμό της σκέψεως τον απόλυτο σεβασμό στη τυπικότητα της ποιητικής μετρικής και στα συναφή παραδοσιακά της στοιχεία, πιστεύει πως αποδίδεται ακριβέστερα η μορφή και το περιεχόμενο της, με τον όρο έρρυθμος λόγος. Το κείμενο του λόγου που έχει έναν εσωτερικό ρυθμό.

Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής

Το θέμα που θα προσπαθήσω να διαπραγματευθώ είναι: "Γλωσσική συνείδησι και Εθνική Ταυτότητα" - πώς μέσα από την γλωσσική εμπειρία και γνώσι διαμορφώνεται και η Εθνική μας ταυτότητα.

Βέβαια το θέμα για μας τους Έλληνες είναι πολύ μεγάλο και αγγίζει ευαισθησίες Πατριωτισμού , περιούσιου Πολιτισμού που φώτισε όλο τον κόσμο, αλλά και διχαστικές κρίσεις, εκτιμήσεις για το Γλωσσικό Ζήτημα περί καθαρευούσης ή δημοτικής, ή για πιο σύγχρονα θέματα όπως για την λεξιπενία, τον λειτουργικό αναλφαβητισμό , τα Γκρίνγκλις κλπ.

Ι.Μότσης

Ἥ δὲ καὶ ἀτρύγετον πέλαγος τέκεν, οἴδματι θυῖον, Πόντον, ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου· αὐτὰρ ἔπειτα Οὐρανῷ εὐνηθεῖσα τέκ᾽ Ὠκεανὸν βαθυδίνην”

Αυτή (η θεά Γη) γέννησε και το άγονο πέλαγος, το όλο κύμα, τον Πόντο, χωρίς ηδονική αγάπη κι έπειτα με τον Ουρανό κοιμήθηκε και γέννησε τον βαθύδινο Ωκεανό.

Ο πόντος είναι η ατέρμονη αιθερική θάλασσα, η οποία και αποτελεί κυρίαρχο, γενεσιουργό στοιχείο της ύλης (-ενέργειας) και γι’ αυτό αυτονομείται (παρθενογένεση) από την ίδια την ύλη.  Ο ποταμός Ωκεανός με τους πολυπληθείς γυιούς - παραποτάμους του είναι τα τεράστια συμπαντικά αιθερικά ρεύματα   στους κόλπους του οποίου υπάρχει και κινείται το Σύμπαν – κόσμος. Η κίνηση αυτή δεν είναι ευθύγραμμη, ούτε απλά κυκλική. Οι διάφοροι πλανήτες και τα συστήματα πλανητών κινούνται παρασυρόμενοι από τον βαθύδινο ωκεανό στις δίνες των αιθερικών ποταμών του σε μια κίνηση δίνης, σπείρας σε σπειροειδή δηλ. κίνηση, όπως οι κυκλώνες και οι παντός είδους στρόβιλοι στην φύση.

Η οργάνωση της κοινοτικής ζωής στο Ζωτικό, ο Κοινοτικός Τρό­πος Παραγωγής, έχει αναδείξει στο παρελθόν την μουσική, τον χορό και το τραγούδι  ως κυρίαρχες μορφές πολιτιστικής έκφρασης των συγχωριανών μας. Παράλληλα είχαν αναπτυχθεί και άλλες εξίσου σημαντικές μορφές  πολιτιστικής έκφρασης, όπως η λαϊκή ποίηση, η ξυλογλυπτική, το κέντημα το πλέξιμο και ο αργαλειός ως εκφράσεις των δημιουργικών δυνάμεων και ικανοτήτων των μελών της ζωτικιώτικης κοινότητας.

Ο Ουρανός γέννησε  με την Γη τους δώδεκα Τιτάνες : τον Ωκεανό, την Τηθύ, τον Κοίο, την Φοίβη, τον Υπερίωνα, την Θεία, τον Κρείο (ή Κριό), τον Ιαπετό, την Θέμη, την Μνημοσύνη, τον Κρόνο και την Ρέα. Ο αριθμός δώδεκα έχει για τους αρχαίους Έλληνες, αλλά και για πολλούς ακόμη λαούς την δική του αποκρυφιστική σημασία.