Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας”
Για ν’ αντηχήσουν στο σχολειό μας χαρούμενες φωνές, ν’ ανάψουν ξανά οι σόμπες στις αίθουσές του για να ‘βρουν οι δικές μας αναμνήσεις σπιτικό κι οι αναμνήσεις της νέας ζωτικιώτικης γενιάς την δική τους ζεστή φωλιά θεωρώ πως είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από τα λόγια και τις ευχές, να σκεφτούμε, να οραματιστούμε, να αποφασίσουμε. Ως μικρή συμβολή στον κοινό μας πόθο οι δικές μου προτάσεις για τα δυο σχολεία του χωριού μας, αφού πρώτα καθορίσουμε σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ζωτικιωτών Ιωαννίνων και τους μόνιμους κατοίκους του χωριού τις σκοπούμενες χρήσεις των δύο σχολείων.
Αρχική
του Κώστα Μιλτ. Θεμελή
Κάθε χρόνο όταν ήμασταν μικροί στήναμε τις πλάκες. Μόλις άρχιζαν τα πρώτα κρύα έτσι κι εγώ έπιανα δουλειά. Έπαιρνα την κασάρα από τη γιαγιά-Βα'ί'τσα και τη σουγιά ''Τέλης Πιτένης'' και πήγαινα για να φτιάξω τους ''κλειτσιους'' και τα ''σκανταρέλια''.
''Πρόσεξε μάτι μου μη κόψεις κανένα ποδάρι με την κασσάρα''μου έλεγε η γιαγιά.
«Πού είστε νισιάνια μου», ακούστηκε η φωνή της γιαγιάς – Βαρβάρας Πάσχου καθώς ξεπρόβαλε από το μονοπάτι, δίπλα στο παλιό χαγιάτι, την στάνη του χειμώνα στην ρουπακιά, τραβώντας πίσω της το μουλάρι φορτωμένο με τ’ αλέτρι και τα συνεργά του κι ακολουθούσαν τα δυο βόδια. Μόλις την είδαμε τρέξαμε καταπάνω της, να την αλαφρύνουμε από τα σύνεργα που η ίδια κουβαλούσε. Ελυσε τα βόδια και ξεφόρτωσε στη άκρη του χωραφιού.
Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε CostaMeltos,αλλά μόνο και μόνο για αυτές τις θύμησες που μας ξύπνησες, μας έκανες να αισθανθούμε ακόμη περισσότερο υπεύθυνοι για το μέλλον και την τύχη αυτού του χώρου που μάθαμε τα πρώτα γράμματα, εκεί που παίξαμε τα πρώτα ομαδικά παιγνίδια, εκεί που κόβαμε τα κουμπιά από το παντελόνι για να συμμετάσχουμε στην ομάδα, αψηφώντας τις φωνές, όταν γυρίζαμε σπίτι και γίναμε τελικά ότι γίναμε για την κοινωνία.
του Φώτη Παπαφώτη
Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ήμουν στην Ήπειρο, και επισκέφθηκα το τουριστικό του Χρ. Αθανασοπούλου στη Βρυτζάχα για να απολαύσω έναν καφέ.
Εκεί που καθόμουν και απολάμβανα την φύση, είδα σε παρακείμενο αγρό αρκετά αγελάδια και αρκετά μοσχάρια, μέσα δε στο κοπάδι ήταν και δύο λυκόσκυλα, ένας χρώματος μαύρου και ένας χρώματος καφέ - άσπρο.
του Γιάννη Μπανίκα
Αύγουστος του 2010 ανήμερα της Αϊ Σωτήρος. Στον προαύλιο χώρο του Μοναστηριού στο Ρωμανό. Ημερήσιο πανηγύρι με τον Νάσιο Μπάλλα, φίλο καλό από τον Αυλότοπο. Ο τόπος γνώριμος , αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα στην ημερήσια συνάθροιση. Είναι βλέπετε και ο μοντερνισμός πανάθεμά τον που αποκτήσαμε εμείς οι Νεοέλληνες για μεταμεσονύχτια διασκέδαση. Λίγο το κρασί λίγο το τελετουργικό δεν άργησε ο νους μου να ταξιδέψει εκεί πίσω στην παιδική ηλικία στον ίδιο χώρο.
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΚΑ ΣΕ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΣΙΣΤΡΟΥΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΣΙΣΤΡΟΥΝΙ ΣΤΙΣ 25-07-2010
(με τα πραγματικά γεγονότα και τις λεπτομέρειες των μαχών)
Αγαπητοί φίλοι, Συμπατριώτες και Συμπατριώτισες,
Η δεύτερή μου ιδιότητα είναι του εκφωνούντος τον πανηγυρικό της ημέρας, σε ανάμνηση της μάχης στο Σιστρούνι. Προτίμησα, αγαπητοί συμπατριώτες, αντί να αναφερθώ γενικά και αόριστα στον πόλεμο των Σουλιωτών εναντίον του κατακτητή, να περιγράψω πώς ακριβώς έγινε η μάχη στο Σιστρούνι, αλλά και στο γειτονικό Ζωτικό, μιάς που η μάχη στη Βρυτζάχα έγινε τρεις μέρες αργότερα στον ίδιο λοιπόν γεωγραφικό χώρο, με τα ίδια στρατεύματα, τους ίδιους πρωταγωνιστές, αλλά και τα ίδια αποτελέσματα.
Ο τόπος μου. Ένα κομμάτι γης, μια λωρίδα γης ξαπλωμένης στις κλιτείς της Βρυτζάχας ν’ αγναντεύει κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος. Το κορμί της σκαμμένο απ’ την οργή της βροχής, με τις βαθειές ρυτίδες των λάκκων ως το συναπάντημά τους στον κάμπο, μια διπλωσιά στα πόδια της, λαξεμένη απ’ το ξεκίνημα ενός των παραποτάμων του θρυλικού Αχέροντα
Σελίδα 44 από 56
Κατασκευή ιστοσελίδας Ι. Μότσης.