Αρχική

του Φώτη Παπαφώτη

Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ήμουν στην  Ήπειρο, και επισκέφθηκα το τουριστικό του Χρ. Αθανασοπούλου στη Βρυτζάχα για να απολαύσω έναν καφέ.
Εκεί που καθόμουν και απολάμβανα την φύση, είδα σε παρακείμενο αγρό αρκετά αγελάδια και αρκετά  μοσχάρια, μέσα δε στο κοπάδι ήταν και δύο λυκόσκυλα, ένας χρώματος μαύρου και ένας χρώματος καφέ  - άσπρο.

του Γιάννη Μπανίκα

Αύγουστος του 2010 ανήμερα της Αϊ Σωτήρος. Στον προαύλιο χώρο του Μοναστηριού στο Ρωμανό. Ημερήσιο πανηγύρι με τον Νάσιο Μπάλλα, φίλο καλό από τον Αυλότοπο. Ο τόπος γνώριμος , αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα στην ημερήσια συνάθροιση. Είναι βλέπετε και ο μοντερνισμός πανάθεμά  τον που αποκτήσαμε εμείς οι Νεοέλληνες για μεταμεσονύχτια διασκέδαση. Λίγο το κρασί λίγο το τελετουργικό δεν άργησε ο νους μου να ταξιδέψει εκεί πίσω στην παιδική ηλικία στον ίδιο χώρο.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΚΑ ΣΕ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΣΙΣΤΡΟΥΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΣΙΣΤΡΟΥΝΙ ΣΤΙΣ 25-07-2010

(με τα πραγματικά γεγονότα και τις λεπτομέρειες των μαχών)

Αγαπητοί φίλοι, Συμπατριώτες και Συμπατριώτισες,

Η δεύτερή μου ιδιότητα είναι του εκφωνούντος τον πανηγυρικό της ημέρας, σε ανάμνηση της μάχης στο Σιστρούνι. Προτίμησα, αγαπητοί συμπατριώτες, αντί να αναφερθώ γενικά και αόριστα στον πόλεμο των Σουλιωτών εναντίον του κατακτητή, να περιγράψω πώς ακριβώς έγινε η μάχη στο Σιστρούνι, αλλά και στο γειτονικό Ζωτικό, μιάς που η μάχη στη Βρυτζάχα έγινε τρεις μέρες αργότερα στον ίδιο λοιπόν γεωγραφικό χώρο, με τα ίδια στρατεύματα, τους ίδιους πρωταγωνιστές, αλλά και τα ίδια αποτελέσματα.

Ο τόπος μου. Ένα κομμάτι γης, μια λωρίδα γης ξαπλωμένης στις κλιτείς της Βρυτζάχας ν’ αγναντεύει κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος. Το κορμί της  σκαμμένο απ’ την οργή της βροχής, με τις βαθειές ρυτίδες των λάκκων ως το συναπάντημά τους στον κάμπο, μια διπλωσιά  στα πόδια της, λαξεμένη απ’ το ξεκίνημα ενός των παραποτάμων του θρυλικού Αχέροντα

Ι. Μότσης

Ο Θόδωρος Παπαγιάννης γεννήθηκε στο Ελληνικό Ιωαννίνων, σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών µε υποτροφία και δάσκαλο τον Γιάννη Παππά. Μελέτησε µε διετή υποτροφία εσωτερικού του ΙΚΥ την αρχαιοελληνική τέχνη και την τέχνη της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου. Το 1969 συνέχισε τις σπουδές του µε μια σειρά από ενημερωτικά ταξίδια τόσο στο Μεσογειακό χώρο, τον οποίο θεωρεί κοιτίδα του πολιτισμού και πηγή ανεξάντλητη, όσο και στην Ευρώπη. Ταξίδεψε στην Κρήτη, στην Αίγυπτο, στα παράλια της Μικράς Ασίας και στην Κωνσταντινούπολη.
Άρχισε την πανεπιστημιακή του καριέρα το 1970 µε τον διορισμό του ως βοηθός στην Α.Σ.Κ.Τ. στο εργαστήριο γλυπτικής του Γιάννη Παππά.

Ελάτε στο Ζωτικό να γλεντίσουμε στις 15 και 16 Αυγούστου με το συγρότημα του Πάνου Χαλιλόπουλου, στο τραγούδι ο Ανδρέας Τζιάφκος .Η  Λίτσα Ζέρβα στις 15 το βράδυ,και η Τούλα Ραβάνη στις 16 το βράδυ.

Είσοδος χορός ελεύθερα.

Η ανεπτυγμένη σήμερα νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς αποτελεί στην ουσία για την συντριπτική πλειονότητα του λαού και στην καλύτερη περίπτωση μια «οικονομία επιβίωσης⁽¹⁾». Η τεχνολογική εξέλιξη δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο από την δουλεία της αναγκαστικής εργασίας⁽²⁾ , αλλά λειτουργεί υπέρ της αύξησης του ποσοστού κέρδους των κατεχόντων την οικονομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Η ανατροπή αυτής της λειτουργίας   πρέπει να αποτελεί  βασικό και αμετακίνητο στόχο μιας πολιτικής με κέντρο τον άνθρωπο. Το προϊόν οποιασδήποτε υπερεργασίας θα πρέπει να καλύπτει το κόστος και μόνο των δημοσίων αγαθών, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, κλπ. Ο χρόνος αναγκαστικής εργασίας να μειούται συνεχώς υπέρ του ελεύθερου  χρόνου, του δημιουργικού χρόνου του ανθρώπου. Ο στόχος αυτός διατρέχει όλες τις κοινωνικές τάξεις και από την άποψη αυτή είναι καθολικός.

του Παναγιώτη Καρρά

"Ανάθεµα  και  κατάρα στους  κλέφτες  του δηµόσιου  βιου... Κρεµαλα  στους πολιτικούς.... Να  πάνε  φυλακή τα λαµογια...Κάθαρση  τωρα, είναι  µερικες απ   τις  κραυγές  των αγανακτισµένων  ελληνων  για  την κριση. Κριση  που  δειχνει αξεπεραστη  οσα   δισ. ευρω  και  να  µας  δανεισουν..κριση  που  δεν είναι  µονο  λογιστικη, κριση  που   δεν  αποτυπωνεται  µονο σε  οικονοµικα µεγεθη, αλλα  είναι  κριση  βαθυτατη  και ριζωµενη  πια  στις  ζωες  ολων µας.