Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πανέμορφο ποίημα του Μ.Αναγνωστάκη
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα, έβλεπα τώρα πόσα κρυμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...
Δεν το χορταίνω.
Πείσμα, περηφάνεια, αξιοπρέπεια, ψυχή, όραμα και τρυφεράδα.
Θυμάμαι ότι άκουσα πρώτη φορά αυτή την τρομερή φράση, μικρό παιδάκι, με το χέρι μου χωμένο μέσα στο χέρι του πατέρα μου... Το οποίον θυμάμαι, σκίρτησεν μικρόν σπασμόν, σπαρτάρισμα ανεπαίσθητον. Χέρι που μύριζε καπνό κι ασφάλεια, στο ίδιο ύψος με το μάγουλο μου. Καταλάβαινα ότι κάτι σοβαρόν συνέβαινε, αλλά τι το σοβαρόν δεν εννοούσα ακριβώς, όπως άλλες φορές, αργότερα στη ζωή μου... οπού... ...ήξερα ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε-κάπου στα άβατά μου αλλά δεν είξερα τι ακριβώς.
Φροντίζοντας την «Ιστοσελίδα των Ζωτικιωτών» μου δόθηκε η ευκαιρία να ανασύρω από την μνήμη παλιούς ήχους και εικόνες, όπως τις έζησα από τότε που θυμάμαι το χωριό μας, τις γιορτές μας, τα τραγούδια και τα έθιμά μας. Ξαναφέρω στην μνήμη μου τα τραγούδια της μάνας, όταν τα τα κρύα βράδυα του χειμώνα, δίπλα στο τζάκι, μας τραγουδούσε τη «Λαφίνα», το «Γιώργη μ΄ ήρθαν οι φίλοι σου», «Τ’ έχουν της Γκιώνας τα βουνά», «Διψούν οι κάμποι για νερό», «Λεβέντης εροβόλαγε» την «Τζαβέλαινα» και πολλά άλλα. Θυμάμαι την ξαδέρφη, την Πανάγιω, να τραγουδά το «Σαν πήρα έναν ανήφορο», στον ξέφλο την παρέα να τραγουδά «Ψες με την αστροφεγγιά, μια ΄βρεχε μια χιόνιζε», τον παπα-Κοσμά την «Ασημούλα», πολλά τα τραγούδια, ακόμη κι αν δεν θυμάμαι τα λόγια, μα ο σκοπός τόσο οικείος και χιλιακουσμένος.
Με κέφι και ζεστασιά έγινε η ετήσια εκδήλωση της Αδελφότητας των Ζωτικιωτών στην Αθήνα. Η φετεινή γιορτή είχε το ξεχωριστό , δικό της χρώμα. Τίμησε την ποιητική παρουσία στα ελληνικά γράμματα του ΦωτοΜότση, τέκνο του χωριού μας, και του απονεμήθηκε η καθιερωμένη τιμητική πλακέτα της Αδελφότητας. Ένα μεγάλο «ΕΥΓΕ» στο Διοικητικό Συμβούλιο της Αδελφότητας, που με αυτές του τις πρωτοβουλίες, όπως της άλλης πριν δυό χρόνια εκδήλωσης προς τιμήν των δασκάλων μας καθώς και με την προσπάθειά του μαζί με το Σύλλογο των Ζωτικιωτών στα Γιάννενα να αποκατασταθούν οι ζημιές στο σχολειό μας για να λειτουργήσει αυτό ως κέντρο πολιτισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής δράσης καταδεικνύει πως η σύμπνοια και η αναγνώριση της προσφοράς ενός εκάστου είναι το πιο αποτελεσματικά μέσα για την ανάδειξη και διατήρηση των πολιτιστικών αξιών του λαού μας.
Αλλά ας αφήσουμε εδώ τον Παναγιώτη Καρρά, τον Πρόεδρο της Αδελφότητας να μας μεταφέρει λίγο απ’ το κλίμα της γιορτής.
-.-
Aγαπητοί μας συγχωριανοί και φίλοι εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Αδελφότητας Ζωτικιωτών σας καλωσορίζω στην εκδήλωσή μας και σας ευχαριστώ που μας τιμάτε με την παρουσία σας εδώ και σας εύχομαι να έχετε καλή χρονιά και να είστε πάντα καλά.
Ετούτο κι αν ήταν: είχα να ιδώ τον tatsis από τον καιρό με τα κοντά, τα ολούθε μπαλωμένα παντελόνια, όταν τα καρκάβελα της μύτης ήσαν γεύμα γευστικό, όταν τους μύθους φτιάχναμε με τους καλικατζάρους,
Για την κατανόηση του σχηματισμού των λέξεων του λακκασουλιώτικου γλωσσικού ιδιώματος κατεβλήθη προσπάθεια παρουσίασης των φθογγικών παθών των λέξεων του ιδιώματος σε σύγκριση με τις αντίστοιχες αρχαιοελληνικές λέξεις και ειδικότερα της αττικής διαλέκτου. Σημαντική βοήθεια απετέλεσε το «Ηπειρωτικόν γλωσσάριον» του Π.Αραβαντινού και πολύτιμη η συμβολή της Βασιλικής Γκεσούλη (Μέλος της γλωσσολογικής Επιτροπής) για την παράθεση βασικών γραμματικών εννοιών, η οποία και επιμελήθηκε το σύνολο των επεξηγήσεων για την καλύτερη κατανόηση των φθογγικών παθών του λακκασουλιώτικου γλωσσικού ιδιώματος.
Ευνόητο είναι πως οι κανόνες αυτοί στην πορεία ενδέχεται να αναπροσαρμόζονατι κατά τρόπον που να εξηγούν πληρέστερα τα πάθη των φθόγγων του γλωσσικού μας ιδιώματος.
Σαν χτες ήταν που αντηχούσε η αυλή απ’ τις φωνές μας είτε στο παιχνίδι είτε ποτίζοντας τα δεντράκια, άλλοτε απ’ τον χιονοπόλεμο κι άλλοτε από τ’ ατέλειωτο τραγούδι του τζίτζικα στα κλαδιά της ακακίας. Χτες ήταν που όλοι μας, δυο –δυο στα θρανία με τα βιβλία ανοιχτά μπροστά μας εξερευνούσαμε τη νέα γνώση απ’ τις σελίδες τους. Κι όλα αυτά εκεί, στον ίδιο πάντα χώρο, στο σχολειό μας. Έγινε αυτό κομμάτι της ζωής μας, κομμάτι του εαυτού μας. Γαντζωθήκαμε στη ύπαρξή του, οι αίθουσες τα παράθυρα, οι πέτρες του , ακόμη και το μισογκρεμισμένο μαγειρείο είναι τα κοινά βιώματά μας.
Αγαπητοί συγχωριανοί. Εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. της Αδελφότητας μας, σας χαιρετούμε και σας ευχόμαστε να έχετε εσείς και οι οικογένειες σας, υγεία και ευτυχία. Με την ευκαιρία των εορτών, σας ευχόμαστε ολόψυχα Χρόνια πολλά, καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την ετήσια εκδήλωση της Αδελφότητάς μας, η οποία φέτος προγραμματίστηκε να γίνει την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012, το μεσημέρι, στην οικογενειακή ταβέρνα « το όνειρο », που βρίσκεται στην οδό Θράκης 80 στο Καματερό Αττικής, τηλ. 210-2318830 και 210-2384008, η οποία όπως γνωρίζετε ανήκει στους συγχωριανούς μας Νίκο και Κατερίνα Μίχα.