Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας”
του ΦωτοΜότση
Επάενε κι ερχόταν η ψυχή του. Δρόμοι, σοκάκια, επαρχιακές οδοί με εκατό τόσα, χτυπάει κοντέρ στην εθνική γαίας -απείρου. Κουρνιάζει ύστερα στα καφενέ και στα σκυλάδικα μ'' έναν μέτριο γλυκό αρχικά και μ'' ένα κρασοπότηρο η συνέχεια. Το δεύτερο άδειο -κατά το συνήθειο.
Χουφτώνει άγαρμπα, αταβιστικά την ισιάδα της χωραφιάς μέσα στις απέραντες εκτάσεις του μυαλού του, στριμώχνοντας, ωστόσο, επιδέξια την ελιά στο μεσοβύζι της -χάνεται στην αντράλα των χυμών της γης, μαστουρώνει στις οσμές της, φεύγει. Αλαργεύει.
Άλλες ώρες, επανέρχεται, καλημερίζει πάλι το αγνάντεμα, ανηφορίζει τον τράχηλο του τοπίου. Αγκομαχά και ηδονίζεται. Μεριάζει βράχια, αδειάζει το νερό απ'' τις σπηλιές της γης και τ'' ουρανού και κατοικεί τα νέφη. Συλλέγει χώμα, χρώματα και δάκρυ, φιλάει ευλαβικά τον ουρανό και παίρνει δρόμο γι'' άλλα σύμπαντα με το τραινάκι των νεφών που δεν αρνήθηκε ποτέ το κάρβουνο και την αγάπη.',
Βίγλα: ψηλό σημείο που χρησιμοποιούνταν ως παρατηρητήριο την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Σταυρος:Κάποτε είχε "πέσει" επιδημία γρίπης στο χωριό.Οι νεκροί ήταν πολλοί και οι κάτοικοι για να γλυτώσουν τοποθέτησαν ξύλινους σταυρούς στις άκρες του χωριού. Ωστόσο, μόνο η περιοχή αυτή πήρε την ονομασία αυτή.
Λιβάδι:Σύνορα νομών Ιωαννίνων-Θεσπρωτίας.Είναι οροπέδιο.Το χειμώνα νερά συγκεντρώνωνται,δημιουργώντας λίμνη σε υψόμετρο 1200μ.Εκεί έγινε μάχη των Σουλιωτών με τον Αλη Πασά.
Γκρεμίνα:Μεγάλος γκρεμός.
Κατασκευή ιστοσελίδας Ι. Μότσης.