Αρχική

ΦωτοΜότσης, δεύτερη γραφή

Τά χρόνια στέρφα
Καλό δέν τό φυλάει ὁ καιρός καί ἡ καλοσύνη οὔτε
Φαριά μονάχα νά κροτοῦν
μέ τίς ὁπλές τους σφαλισμένες τράπεζες καί θύρες

Φωτιά πετοῦν οἱ καβαλάρηδες καῖνε τῆς σκέψης μας τά δάση
Τά μονοπάτια ἀνοίγουνε
ὅσα πού ὁδηγοῦν βουβό τό χτυποκάρδι μας στό δάκρυ

Τήν ἄσπρη πέτρα ὁ ἀχός
μαύρη τήν κάνει
Τή σκέψη ρημαδιό

             Ανάρτηση από Π. Καρρά

         Επί έξι μήνες πριν από την εισβολή των Γερμανών μια ομάδα από εργάτες και αρχαιολόγους έσκαβε τα δάπεδα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για να θάψει εκεί ό,τι πολυτιμότερο έχει η Αθήνα: τους κούρους και τις ληκύθους της.

Το θερμοκήπιο και πως κατασκευάζεται

Ενας πολύ φθηνός και ασφαλής(ακίνδυνος) τρόπος αναζήτησης υπόγειων υδάτων.

του ΦωτοΜότση

Μνήσθητι Όμηρο τον Μελωδόν και τον Ελύτη
Ωσάν ανοίγουν οι κρουνοί με τους βαρβαρικούς τους φθόγγους
Όταν δεν δύνασαι ν΄ αναπολήσεις άνοιξη να πάρεις την ανάσα
μέσα στον συρφετό των ουγκ
Μνήσθητι τη γλώσσα των θεών ωσάν λαβαίνουν την απόφαση
να κοινωνήσουν με το έαρ να ειπούν κουβέντα
με τα δημιουργήματά τους
στο αυτί στο μάγουλο στο τανυσμένο τόξο του φρυδιού
όπου κυλάει η γλώσσα απά σε μέλι
στα χρώματα ζωσμένη και στον ήχο μες στους ήλιους
αδερφικά του σύμπαντος

του ΦωτοΜότση

Όταν αναλογίζεσαι την ανηφόρα, το ύψος και τον κόπο της αναρρίχησης, τότες δεν σε σκιάζει η πτώση. Λαχταράς μονάχα το πλέον σύντομο τελείωμά της. Είναι περίσσια άκοπη, έστω κι αν όμοια οδυνηρή, ετούτη η πτώση.
………..
Μανωλάδα

Σεργιάνισες μονόξυλο αλέτρι στον αιώνα
Όργωσες τραχύ αδάμαντα της λάσπης
Κι έφερες κλέος ογδονταπέντε γενεών και βάλε
στη λυγερή την πλάτη της κρανιάς Και το ’φερες ίσαμε ‘δώ
το τόξο και το βέλος
Το τύλιξες στου Σαμουήλ τα γένια
όπου δεν στέκονται πια ραγιάδες και φονιάδες