Αρχική

του Μαριου Μπίκα

Οι οπλαρχηγοί που έλαβαν μέρος στη μάχη για την κατάληψη της Σκάλας της Παραμυθιάς

Οι αδελφοί Καρρά  ανεβαίνουν στη Βριτζάχα

Οι βαριές μόνιμες και έκτακτες[1] φορολογίες  που επέβαλαν οι  Τούρκοι στους Ζωτικιώτες και στους κατοίκους  της γύρω περιοχής και όλα τα δεινά που τους προκαλούσαν τα τούρκικα αποσπάσματα και οι αλβανικές συμμορίες, όπως αυθαίρετες συλλήψεις, βιασμούς γυναικών,  βασανισμούς,  φυλακίσεις, δολοφονίες και  εξορίες, ανάγκασαν τους αδελφούς Καρρά να βγουν στο βουνό,  στην ξακουστή Βριτζάχα.

Στη Βριτζάχα σχημάτισαν το 1909  αντάρτικο Σώμα.  Το Σώμα τους, το μεγαλύτερο στην περιοχή ( σταδιακά έφθασε τους 250 άντρες), τέθηκε κάτω από τις εντολές και διαταγές  του Ηπειρωτικού Κομιτάτου και στη συνέχεια (1912)  του Αρχηγείου του ελληνικού στρατού,  δρώντας  αποτελεσματικά σ’ όλη την περιοχή δυτικά των Ιωαννίνων μέχρι την απελευθέρωση της Ηπείρου (23.02.1913).

Σχεδόν πάντα στο σπίτι είχαμε δυο γίδες για το γάλα, το τυρί και τα κατσικάκια τους. Τους δίναμε κανονικά ονόματα εκτός από την Κονομίτσα – που ήταν απ’ τους Κονομαίους, απ’ τον παπ-Γιωργάκη και μια μαλτέζα κατσίκα από την Αγαθή, την είχε βαφτίσει κιόλας η Αγαθή, Ρήκο, τ’ όνομά της.  Οι άλλες είχαν ονόματα όπως Λίτσα και Ρούλα.

Κάθε καλοκαίρι, τον καιρό της ζήτησης, παίρναμε συνήθως τις δυο γίδες και τις ρίχναμε σε κάποιο κοπάδι που είχε τράγους, ή του Τάσσο-Πάσχου ή του Σπύρο Τζίμα.  Άλλες φορές δανειζόμαστασν κάποιον τράγο και τις κρατούσαμε στο σπίτι. Όμως για μας τους δυο μας, τον Φώτη κι εμένα ήταν πανηγύρι να τις πάμε στο κοπάδι του Σπύρου Τζίμα, γιατί με τον  Κώστα, την Λαμπρινή και την Μαρία  ήμασταν όλοι σχεδόν συνομήλικοι, με την Λαμπρινή πηγαίναμε και στην ίδια τάξη   και περνούσαμε την μέρα με παιγνίδι στην ακροποταμιά και στα λόγκα.

Ακόμη δεν είχαμε μάθει τ’ αλφάβητο, δεν τα ΄χαμε χωνέψει καλά-καλά, κι οι δάσκαλοί μας θέλανε να μας μάθουν την καλλιγραφία και την ζωγραφική. Κάθε ανάγνωσμα του Αναγνωστικού είχε και μια ζωγραφιά. Αυτή την ζωγραφιά έπρεπε να την ζωγραφίσουμε κι εμείς. Και για να μην μας καταλάβουν ότι ξαπατικώναμε την ζωγραφιά του βιβλίου είχαμε αναπτύξει και απίστευτες τεχνικές, εγώ δηλ. που στην ζωγραφική μια κόττα – ακόμη και σήμερα - θα την κάνω αγνώριστη, έτσι που ν’ αναρωτιέται κανείς, «κόττα είναι αυτή ή δίποδος γάϊδαρος».

Μεταφέραμε, οι πιτσιρικάδες, στον μπάρμπα Λάμπρο τον Τσιορά τα συνταρακτικά, τότε, χαμπέρια της κατάκτησης του φεγγαριού από τον άνθρωπο, τον βηματισμό του απάνω στο έδαφός του, του μολογούσαμε για το Apollo 11, για τη λήψη πετρωμάτων, για .. για..

Γιάννης Μότσης

«Σημείον[1] είναι παν ό,τι δεν έχει μέρος». Πάνω σ’ αυτήν την κορυφαία ανακάλυψη δόμησαν οι αρχαίοι Έλληνες το μαθηματικό τους οικοδόμημα, ορίζοντας και τα πέντε αξιώματα της γεωμετρίας (Ευκλείδης).

α.   Ηιτήσθω από παντός σημείου επί πάν σημείον ευθείαν γραμμήν αγαγείν.(Από κάθε σημείο μπορούμε να φέρουμε ευθεία που να το συνδέει με οποιοδήποτε σημείο)

β. Και πεπερασμένην ευθείαν κατά το συνεχές επ΄ ευθείας εκβαλείν. (Το ευθύγραμμο τμήμα προεκτεινόμενο γίνεται ευθεία)

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια προσπάθεια αποδόμησης της εθνικής αφήγησης με τους «συνωστισμούς» στην Σμύρνη και στον Ζάλογγο. Η προσπάθεια αυτή συνίσταται κυρίως στην αμφισβήτηση της ουσίας του γεγονότος. Στην περίπτωση του Ζαλόγγου αμφισβητείται η αυτοθυσία των Σουλιωτισσών και στην περίπτωση της Σμύρνης με παραπλανητικά λογοπαίγνια το ίδιο το αποτέλεσμα... («Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού», Ουϊνστων Τσώρτσιλ, απομνημονεύματα)

Ι. Μότσης

«Εν αρχή ην το Χάος[1]» κατά τον Ησίοδο. Τρία στοιχεία όμως συνυπάρχουν, το Χάος, η Γαία και ο Ερωτας. Ο Ερωτας δεν γεννά αλλά ενθαρρύνει και διευκολύνει τη γέννηση και τη δημιουργία. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα, ενώ τα παιδιά τους ήταν ο Αιθέρας και η Ημέρα.

 «ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ'· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ' εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ' ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ' Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ' ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία 116-122)

Στην αρχή γεννήθηκε το Χάος, κι έπειτα η πλατύστηθη Γαία παντοτινός και ασφαλής τόπος των αθανάτων που εξουσιάζουν τις χιονισμένες κορφές του Ολύμπου και τα σκοτεινά Τάρταρα στα βάθη της γης με  τους πλατείς δρόμους. Μετά ο Έρως που είναι ο ωραιότερος ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, που λύνει τα μέλη όλων των θεών και των ανθρώπων και δαμάζει στα στήθεια την καρδιά και τον νου.

  του Μαριου Μπίκα

Οι οπλαρχηγοί που έλαβαν μέρος στη μάχη για την κατάληψη της Σκάλας της  Παραμυθιάς

Οι αδελφοί Καρρά,  Γεώργιος και Αθανάσιος

          Το χωριό Ζωτικό (παλιά Λιβίκιστα)

Πότε ιδρύθηκε το χωριό Ζωτικό είναι άγνωστο. Η ύπαρξη όμως αρχαίου τείχους σε λόφο με την ονομασία « Παλιόκαστρο », μαρτυρεί ότι εδώ υπήρξε αρχαίος οικισμός, πάνω στον οποίο ή πλησίον του δημιουργήθηκε νέος και  με την πάροδο των αιώνων πήρε τη μορφή του σημερινού χωριού.