ΓΙΑΝΝΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ για τον ΦωτοΜότση

Το μεγαλείο των ερωτικών στιγμών, ο πόνος του χωρισμού και η προδοσία της φιλίας, στοιχειώνουν μέσα στα ποιήματα του Φώτη Μότση , που περιέχει η συλλογή «Ο ΙΟΥΔΑΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ».
«Α!
η μορφή σου πάλι/ εσύ με το ίδιο πρόσωπο!
και φως/ και φως/ τη νύχτα
ψίθυρος
μοναδικό σημάδι του θεού
Είσαι»

Ο έρωτας, αδυσώπητος, σαν «μαχαιριά στα πλευρά ενός κόκκινου μήλου» και το όνειρο «μονοπάτι που το δαβαίνουν λύκοι αγριεμένοι».
Ο έρωτας που είναι σώμα και ευαγγέλιο:

«Φτωχός στα σύμφωνα
από φωνήεντα
πλημμύρισα αυγή
Όρθια βουή το σώμα σου
Πλάγιος δεύτερος»

Δεν μπορεί, κρίμα, να ‘ναι αιώνιος. Είναι, ναι, η ανάσα που επωάζει τα ποιήματα και όταν τη στερηθείς, ξεπετιέται σκοτωμένο αίμα -και το κόκκινο γίνεται σκούρο βαθύ, σχεδόν μαύρο.

« Πριν μου στερήσεις την ανάσα
κλέφτρα
επώαζα ποήματα
τώρα μαζεύω σκοτωμένο αίμα
κόρη»

Ο Ιούδας της νύχτας παραμονεύει:

«τώρα που ανιχνεύομαι
στον άργιλο/ τώρα
παράδωσε με
στον νυχτερινό Ιούδα
του πόθου σου
ημερωμένο»

Κι όταν το σώμα του έρωτα φεύγει, έρχεται η επίκληση:

«Σαν φεύγεις
μη λησμονήσεις να μου αφήσεις
ένα ζευγάρι ήχους απ’ το σώμα σου
για να περνώ την ερημία μου
Άσε μου κι έναν λόγο
Να διψώ
Να ζήσω»

Όλα τελειώνουν κάποια στιγμή:

«Όλα τελειώνουν με απορία
Πού είναι/ πού να στεγνώνει
η υγρή της μέρα
Ποια θλιβερή βροχή να σβήνει
Στη νυχτερινή της πυρκαγιά
Ποιο σώμα γυάλινο κρατάει την ψυχούλα της ειρκτή
Ποιες είναι οι λέξεις που αναγνωρίζουν τον λυγμό της
τώρα»

Και πολλές φορές είναι το σφυρί της φιλίας που φέρνει την πίκρα:

«Ένα ζευγάρι ρόδια στο ανώφλι σου
ο έρωτάς μας
κι ένας πρωτόγονος βράχος η καρδιά μου.
Στο πλάι, της φιλίας το σφυρί που τον εράγισε.»
Αλλά, τα όνειρα είναι για να πεθαίνουν και να γεννιούνται καινούργια:
«Τα όνειρα σε μνημονεύουν όλο και πιο αραιά»

Στίχοι ρωμαλέοι, χωρίς περιττές φιοριτούρες. Καίριοι. Ριγμένοι σαν Ηπειρώτικα λιθάρια, ντυμένοι με το ηπειρώτικο παράπονο. Σαν τα καρφιά που πετάλωνε ο Ρόβας τ’ άλογό του.

Ο Φώτης Μότσης είναι ποιητής, απόγονος των ποιητών της «σκοτεινής Ελλάδας», που βόσκει, όμως, τα γελάδια του στις παραλίες της «άλλης της Ελλάδας», και όταν οι πληγές του αιμορραγούν, τις ξεπλένει με την αρμύρα -τις στεγνώνει στα βράχια που κατακαίει ο ήλιος. Τα κάνει πυρκαγιά.