Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας”
του Κώστα Μιλτ. Θεμελή
Κάθε χρόνο όταν ήμασταν μικροί στήναμε τις πλάκες. Μόλις άρχιζαν τα πρώτα κρύα έτσι κι εγώ έπιανα δουλειά. Έπαιρνα την κασάρα από τη γιαγιά-Βα'ί'τσα και τη σουγιά ''Τέλης Πιτένης'' και πήγαινα για να φτιάξω τους ''κλειτσιους'' και τα ''σκανταρέλια''.
''Πρόσεξε μάτι μου μη κόψεις κανένα ποδάρι με την κασσάρα''μου έλεγε η γιαγιά.
«Πού είστε νισιάνια μου», ακούστηκε η φωνή της γιαγιάς – Βαρβάρας Πάσχου καθώς ξεπρόβαλε από το μονοπάτι, δίπλα στο παλιό χαγιάτι, την στάνη του χειμώνα στην ρουπακιά, τραβώντας πίσω της το μουλάρι φορτωμένο με τ’ αλέτρι και τα συνεργά του κι ακολουθούσαν τα δυο βόδια. Μόλις την είδαμε τρέξαμε καταπάνω της, να την αλαφρύνουμε από τα σύνεργα που η ίδια κουβαλούσε. Ελυσε τα βόδια και ξεφόρτωσε στη άκρη του χωραφιού.
Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε CostaMeltos,αλλά μόνο και μόνο για αυτές τις θύμησες που μας ξύπνησες, μας έκανες να αισθανθούμε ακόμη περισσότερο υπεύθυνοι για το μέλλον και την τύχη αυτού του χώρου που μάθαμε τα πρώτα γράμματα, εκεί που παίξαμε τα πρώτα ομαδικά παιγνίδια, εκεί που κόβαμε τα κουμπιά από το παντελόνι για να συμμετάσχουμε στην ομάδα, αψηφώντας τις φωνές, όταν γυρίζαμε σπίτι και γίναμε τελικά ότι γίναμε για την κοινωνία.
"ΖΩΤΙΚΟΝ"
Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό. Καλοκαίρι του '62. Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης Γράζενης τον κάμπο. Μη και λαθέψει το λεβεντόπαιδο, ο φυσικός και ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο ΚωσταΚαρράς. Και το πάει σ' άλλο χωριό.
Μας πέταξε, πατ-πατ σα γατιά, όλα, ένα ένα καμιά δεκαριά μαξούμια στην ψιλή καρότσα, αφού μας φίλησε κιόλας.
Είχε νυχτώσει,
-Ρε κερατάδες! έρθεταν δώθε; καλό γλέντι!..
Πήδησε στο τιμόνι, αφού πρώτα ασφάλισε την πίσω ποριά με το σιδερένιο σύρτη για να μη μας σπείρει σιαπέρα στις κλώστρες:
του Χρήστου Θεμελή
Γύρα στα 1950 μια μικρή παρέα 'ατίθασων' νεαρών εκείνη την εποχή που απαρτίζονταν από τους, ΝίκοΜάρκο, ΝίκοΚαρρά και ΚώσταΓιάννη, όλοι εκλεκτοί νέοι του χωριού αχτύπητη τριπλέτα, παιδιά για υοθέτημα ένας κι' ένας (αργότερα με τον καιρό οι δυό πρώτοι γνώσεψαν κάπως!), μεταξύ των άλλων σκάρωσαν και την πλάκα που θα περιγράψω.
Αρε Tatsi τι σου μελε να παθεις, ηθελες αλατισμενη σουρληνα και πηγες στην Αθηνα τι να σε κανω εγω τωρα. Για να σου γλυκανω το βασανο σου εχω μια ιστορια ακομα για σας.
Τον Ιουνιο του 1962 περασαμε ενα αξεχαστο καλοκαιρινο πανηγυρισιο γεγονος. Εσυ και τ' αλλα τα μαναρια μου, που λες αφεντη μ, θα θυμασεεεεε βρε, πως μπουρηθηκαν στην κουτσουπια απ κατω μπροστα στην Εκκλησια.
ΣΚΗΝΙΚΑ: ΦωτοΜότσης (η ορχήστρα)
Δεν είχαν καλά –καλά αρχίζει να κουρδίζουν οι ¨γύφτοι¨, κάτω από του Γάκη Κώστα το μαγαζί, και το φοβερό νέο είχε φτάσει μέχρι τον κάμπο: "Οι γύφτοι φέτος έχουν και ορχήστρα!".
ΣΚΗΝΙΚΑ: ΦωτοΜότσης (το δαυλί)
Χαράματα, σηκώθηκε η κυρα Κατέρω ν’ ανάψει τη φωτιά στο τζάκι, να βάλει τον τέντζερη με το νερό στην πυροστιά, να ετοιμάσει τραχανά για τα παιδιά πριν ανηφορίσουνε για το σχολειό.
Ξημέρωσε, χάραξε η ημέρα, έχουμε δρόμο σήμερα, έχουμε ανηφόρα.
Δύο ώρες μέχρι την Κοπάνησα.
Είκοσι Μάη, γιορτάζει ο Άγιος – μεγάλη η χάρη του -.
Μετά την εκκλησία οι μεγάλοι θα στήσουν γλέντι.
Του Φώτη Μότση
Θερτή, στη Ρουπακιά, θερίζαμε πολλοί μαζί το στάρι. Ήταν οι καιροί που στη δουλειά του καθενός έτρεχαν όλοι μαζί, με τη σειρά, και με μεράκι περισσό. Όπως στον ξέφλο, όταν τριγύρω από τους σωρούς καλαμποκιού μαζευόντουσαν εδώθε οι άντρες, εκείθε οι κυράδες κι αρχίναγαν το αντικριστό τραγούδι που το διέκοπταν μονάχα κάποια χωρατά, -έτσι για να μερέψει λιγάκι η ατμόσφαιρα, μιας και πιότερο λυγμό παρά την ευθυμία έσερνε η φωνή τους στον αέρα καθώς τραγούδαγαν. Ο θάνατος, η ξενιτιά, η ανημπόρια, ο λαβωμένος έρωτας..
Σελίδα 2 από 4
Κατασκευή ιστοσελίδας Ι. Μότσης.