Στου χρόνου τα περάσματα

φυτρώνει ένα λουλούδι.

Σκύβεις αργά, μ' απόγνωση και με χαρά

στα δάχτυλα το πνίγεις.

Κι ο φόβος......

μην τούτο τ' όραμα χαθεί,

φουντώνει.

Κι όμως, ήρεμα και με περίσσιο πείσμα

κρατάς το μυστικό.

Εσύ μπροστά,

μπες στο φως π' αποζητάς

και ξαναφύτεψε

τ' αγριο λουλούδι.

Γιάννης Μότσης