Καλώς σας βρίσκω.
Πιστεύω πως είναι κοινό μυστικό, πως ό,τιδήποτε νοιώθεται, δεν μπορεί να κριθεί,- πόσο, μάλλον, ελαφρά τη καρδία, -ή και με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.
 Ό,τι συνταράσσει τα συναισθήματά μας, δεν μπορεί να μπει σε κανενός είδους ανάλυση. Όχι, απλά, δεν έχουμε το δικαίωμα αυτό, -δεν έχει και κανένα νόημα.
Ήρθα από λίγο μακριά, από το βόρειο Ιόνιο, για να πω δυο πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι ανησύχησα λίγο, όταν έμαθα ότι θα γίνει μια τέτοια εκδήλωση για έναν ποιητή που διαβάζω και γνωρίζω πολλά χρόνια, επειδή ένοιωσα πως μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο. Σ’ ένα είδος κινδύνου. Δηλαδή, μήπως γίνει αποδεκτός.
Ουσιαστικά, αυτό ήταν το ζητούμενό μου. Να υπερασπιστώ τη ασωτία της ποίησης στο πρόσωπο του Φώτη του Μότση. Αλλιώς, δεν πιστεύω πως μπορεί κάποιος να είναι και ποιητής. Πώς θα μας εξέφραζε, άλλωστε, κι εμάς!
Φοβήθηκα, εν τέλει, μήπως ο ποιητής μπει στον ίσο δρόμο! Μήπως σταματήσει να τρέχει το αίμα του στα πεζοδρόμια, στα καταγώγια, στον κάτω κόσμο, -στον άλλον, στον από ΄κει.
Μήπως αραιώσουν οι εκρήξεις του πάθους του, -αυτές που συντελούνε στη δημιουργία της ποίησης.
Ελπίζω να πρόλαβα.
Ελπίζω, ακόμα, οι νοικοκύρηδες να τον αποστρέφονται.
Ελπίζω, οι νοικοκυρές να τον ονειρεύονται.
Η εξουσία, να τον εξορίζει.
Αλλιώς, πώς θα φλέγονταν τα ήρεμα βράδια όλων των άλλων;!
Πώς θα γλιτώναμε την τραγωδία;!
Τυχεροί, όσοι στον κάμπο τους κρύβουν έναν ποιητή.