Μανωλάδα

του ΦωτοΜότση

Όταν αναλογίζεσαι την ανηφόρα, το ύψος και τον κόπο της αναρρίχησης, τότες δεν σε σκιάζει η πτώση. Λαχταράς μονάχα το πλέον σύντομο τελείωμά της. Είναι περίσσια άκοπη, έστω κι αν όμοια οδυνηρή, ετούτη η πτώση.
………..
Μανωλάδα

Σεργιάνισες μονόξυλο αλέτρι στον αιώνα
Όργωσες τραχύ αδάμαντα της λάσπης
Κι έφερες κλέος ογδονταπέντε γενεών και βάλε
στη λυγερή την πλάτη της κρανιάς Και το ’φερες ίσαμε ‘δώ
το τόξο και το βέλος
Το τύλιξες στου Σαμουήλ τα γένια
όπου δεν στέκονται πια ραγιάδες και φονιάδες


Άει τώρα τόσο μονάχος
όσο αντάμα ήσουνα χιλιάδες χρόνια
να κυνηγάς κωλοφωτιές με τρύπιες απαλάμες
πάνω απ΄τα φρεάτια που θάλπουνε τις τύψεις σου
σε βύθη θολερά στα λύματα
Όπου δεν ανασαίνουν ξωτικά
μήτε από τον ουρανό του νου καταρριχώνται όνειρα
Απλά στην γύρω άπλα η μοναξιά η μοναξιά η μοναξιά
Κι εσύ
στα στόμια τριγύρω των φρεάτων αναζητείς θεό
με τη λαχτάρα πάντα μην τον εύρεις
γιατί δεν θα΄χεις τι να ειπείς πού ήσουν πώς γιατί
Και σαν τον ανταμώσεις
με τον μεγάλο φόβο πώς θα Του ειπείς την καλημέρα
πώς θα την πάρει αν θα σου τηνε γυρίσει

Τώρα αναρωτάς τις χτεσινές σου έγνοιες
Τάχατες πως δεν ήσουνα που τη μαχαίρωνες τη νύχτα
Τάχα δεν έσφαζες εσύ ολονυχτίς τα όνειρα
Δεν έσκαφτες με την βαριά αξίνα
το τρυφερό γρασίδι όπου απίθωναν τα όνειρα οι αλλοτοπίτες
τα μελαψά τα μαύρα τα τομάρια από τα πέρα
Τάχα δεν ήσουνα εσύ στο χτες σκυφτός
σκυμμένος σήμερα Τάχα δεν ήξερες Δεν άκουσες

Καλέ μου εαυτούλη
μοναχικέ μου πετροβολητή
Αγρίεψε την καλημέρα σου αύριο
Σαλέψου απ’ το κάτοπτρο με το γινάτι
Και φτύσε με μέ το φαρμάκι σου όλο
Λιθοβόλησέ με
Άσε με άπνοο άσε με σακάτη άσε με αδάχτυλο
Μουγγό να με αφήκεις σου ζητώ
Μην δύναμαι να γράφω πλέον να ομολογώ
Γράμματα τόσα στους αιώνες
τόσος ιδρώς κι από την άροση
ιλύς και πάλι

Μελανή

Print

Αναμνήσεις

η ορχήστρα

ΣΚΗΝΙΚΑ: ΦωτοΜότσης (η ορχήστρα)   Δεν είχαν καλά –καλά αρχίζει να κουρδίζουν οι ¨γύφτοι¨, κάτω από...

Read more: η ορχήστρα

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Το κοπάδι

Σχεδόν πάντα στο σπίτι είχαμε δυο γίδες για το γάλα, το τυρί και τα κατσικάκια τους. Τους δίναμε...

Read more: Το κοπάδι

Απόψεις

Συνάρθρωση τεχνολογίας και νοήματος

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ «Συνάρθρωση τεχνολογίας και νοήματος» της Ιωάννα Τσιβάκου...

Read more: Συνάρθρωση...

Οδοιπορικό στο Αγιον Ορον

Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ...

Read more: Οδοιπορικό...

Το Ζωτικό στις τέχνες και στις επιστήμες

Η οργάνωση της κοινοτικής ζωής στο Ζωτικό, ο Κοινοτικός Τρό­πος Παραγωγής, έχει αναδείξει στο...

Read more: Το Ζωτικό...

Ο “χρόνος” στην ελληνική φιλοσοφία

Ι. Μότσης Είναι γνωστό από το παράδοξο του Ζήνωνα που ο ταχύς Αχιλλέας δεν θα φτάσει ποτέ την...

Read more: Ο “χρόνος”...

Δημιουργίες

Ο έρως της Κανελας

Είναι αυτό που λένε όλοι τ όνομα να μη σου βγεί.... κι όλα τούτα για τον Φάνη ! Το ψιθύριζαν στη...

Read more: Ο έρως της...

Τα τσίπουρα

Του Φώτη Μότση Έλεγε ο μπάρμπας ο Αντώνης, ζωή να 'χει, με κουβέντες και με τσίπουρο. Λόγια...

Read more: Τα τσίπουρα

Να βρω τα παιδικά μου τα φτερά ζητώ

Του Φώτη Μότση Τώρα μιλώ με δόντι σάπιο, μπάσος Ά, είν’ παράταιρη η λαλιά αυτή Στον κόσμο ετούτο...

Read more: Να βρω τα...

χάρος ηπειρώτης

                                       του Φώτη Μότση ΄Τοιμάζονται νά σφάξουν τό βαθύ τό αἷμα Νά λαξοπελεκήσουν τά πλευρά τοῦ ὄρους Νά...

Read more: χάρος...