καθρέφτες

Ανοχύρωτος. Γενικά.

Ξένο σώμα σε βαλτώδη περίγυρο, ματαιοπονεί να 'βρει μονοπάτι που θα τον βγάλει απ' το αλλόκοτο και το πνιγηρό και θα τον φυγαδεύσει σ' άλλους καιρούς, σ' άλλη συνείδηση, σ' αλαργινά τοπία και σε ηφαίστεια άλλα.
Σιαμαίος αδερφός της ανησυχίας, λυτρώνεται πληττόμενος, εξιλεώνεται αναζητώντας, θλίβεται οριακά στη χλιαρή και ανώδυνη σχόλη, ενδύεται όλες τις αποχρώσεις της θλίψης για να δοκιμάσει τη χαρά, δρομολογεί με την αυγή τα όνειρα για να 'χει τόπο ολονυχτίς η φαντασία.

 

Μισεί τις χαραμάδες, κι ας ανασαίνει ασθματικά τις υστερνές ανταύγειες της καλοσύνης.
Μαζεύει σκόρπιες χάρες κι αδέσποτες χαρές για να τις διαθέσει ματσάκια στη δεξίωση και στην εμποροπανήγυρη -όχι επί σκοπώ το όφελος, μα την αναπαράσταση της χαμένης αθωότητας.
Οταν όλοι έχουν στο τσεπάκι τις προφάσεις, αναδεύουν φόβους και φοβίες, αγγίζουν με βαρύ το χέρι την πληγή του ανθρώπινου πόνου για να την επαναλάβουν βαθύτερα σ' ένα εικονικό, ισοδύναμο του ανεξάντλητου, χάος, εκσφενδονίζοντας τα ψίχουλα της ησυχίας μας στις ηρεμιστικές συνήθειες, αυτός εκεί: ακροβατεί από καμπαναριό σε καμπαναριό σημαίνοντας αποβραδίς όρθρο.
Επουλώνει την τρωθείσα γραμματική της καθημερινότητάς μας με αναπάντεχα φωνήεντα, ταξινομεί τα φαινόμενα, ιεραρχεί τις απάτες τους και τις λαγαρίζει. Αναδεύει το κατακάθι των αισθήσεών μας και βρίσκει το μάλαγμα που θα ξελογιάσει το συναίσθημα και θα ξορκίσει την ταπείνωσή μας.


Θα φύγω, λέει, κι όλο είν' εδώ. Εσαεί απαρηγόρητος αναχωρητής και βαλτωμένος.
Θα μείνω, λέει, κι όλο αλαργεύει σε μια φυγή που αργεί να γίνει αληθινή.
Παίρνει σβάρνα τα ξωκλήσια για να λειτουργήσει όλους τους περιφρονημένους θεούληδες, λεηλατεί τα μπακαλομάγαζα που κατάργησαν το τευτέρι, πλιατσικολογεί τα φαστφουντάδικα των εθνικών οδών, ντύνεται τα κουρέλια της κατ' επίφασιν ευμάρειάς μας και ξεπουλάει στις λαϊκές τις χάρες που τα δημιούργησαν.
Όπου πουλιέται με το κιλό η κολακεία, αυτός γυρίζει πλάτη. 'Οταν ο αιρετός καντηλανάφτης σβήνει τα καντήλια, αυτός ανάβει ένα κεράκι. 'Οταν έχουν τελειώσει οι ανηφόρες όλες, γυρνάει τον κατήφορο ανάποδα. Καταφεύγει στο απόμακρο, όταν όλοι πέφτουν με τα μούτρα στο προκείμενο. Όταν τα δημοτικά, σωφρονιστικά και λοιπά ευαγή ιδρύματα ντύνονται τα γιορτινά τους, εκείνος παρελαύνει ξυπόλητος κι αδιάφορος έμπροσθέν τους φορώντας μονάχα ένα μαύρο κεφαλομάντηλο.
Σάμπως να μην είναι η διακωμώδηση του χαλασμένου του εαυτού, βάζει τα καλά του στις απόκριες, αγνοεί τους λαίμαργους θεατές, κάθεται σταυροπόδι καταμεσίς στα σταυροδρόμια, χουφτώνει τ' αχαμνά του και ουρλιάζει: Καλοί μου, κρατηθείτε! Η λογική μας απογειώνεται!

Είναι ο πιτσιρικάς που αναρωτιέται σε ποιον φιλαράκο να μεταχαρίσει το φτηνιάρικο δώρο του μπαμπά.
Η γκόμενα που ξεροσταλιάζει στη γωνία του SELECT περιμένοντας -γενικώς.
Ο απόμαχος που ψαχουλεύει τα παράσημά του γιατί ο καταρράκτης δεν τον αφήνει πια και να τα καμαρώνει.
Ο συνταξιούχος που μετράει δις και τρις τους οβολούς του με την ελπίδα να τους αβγατίσει.
Ο καφετζής που αλατίζει τον ‘βαρύ γλυκό’ καθώς συλλογιέται τις διάφανες φλεβίτσες στα χεράκια της κορούλας του.
Ο δάσκαλος που ντρέπεται να ομολογήσει την αλήθεια στο δικαστήριο της τάξης του.
Ο δήμιος που διστάζει να τραβήξει τον μοχλό.
Η αναστατωμένη παρθένα ένα μόλις χάδι πριν.
Είναι ο πότης πριν τον επόμενο αναστεναγμό του, η ιερόδουλη πριν την υστερνή της τύψη, η σταγόνα κατράμι που χύνεται στο καθάριο πηγάδι της ψυχής μας, και η μαυροφορεμένη δεσιά που ξακρίζει ο ετοιμοθάνατος μέσα απ' τα σφαλισμένα του βλέφαρα.

Είναι το αναπάντεχο και το σύνηθες. Το άλλο και το ίδιο. Το πολύ περισσότερο και το ελάχιστο.
Το γαλάζιο βλέμμα και το μαύρο δάκρυ.
Ο δραπέτης που συλλαμβάνεται αγναντεύοντας τη θάλασσα, κι ο εφοπλιστής που καταποντίζεται στο σωρό του θησαυρού του.
Είναι η ανάμνηση. Είναι το στέρεο σήμερα: εγώ, παιδάκι, με κοντό παντελονάκι ή με το μεταποιημένο φουστάνι της αδερφής μου, χαμένος μέσα στις προπαίδειες, στις γενετήσιες ορμές και στις απαγορεύσεις,
είναι κι ο άλλος με την υπόγεια ζήση του, εκείνος με την παλιομοδίτικη γραβάτα κι μ' ένα σκαλωμένο ώχ στο μήλο του Αδάμ.

Είναι όλοι εμείς πριν εξομολογηθούμε -μα και μετά τη μεταλαβιά,
το σπυράκι που τρώει οδυνηρά τον κώλο της κοινωνίας, ο έρημος κάκτος που θα μας τρυπήσει για να μας ξεδιψάσει.
Ο φονιάς που κοινωνεί τις αμαρτίες μας.
Του καθενός εγώ
είναι.                                                                                         ΦωτοΜότσης

Print

Αναμνήσεις

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Πασχαλιάτικες εικόνες

Ολημερίς οι ετοιμασίες. Φροντίδα για την λάτρα του σπιτιού, τα πασχαλιάτικα ρούχα. Ήταν και το...

Read more: Πασχαλιάτικες...

Ο εγκέλαδος

Ηταν τότε που τα βουνά μας λικνίζονταν καθώς η γη έπαιρνε οργισμένη τις βαθειές της ανάσες και τα...

Read more: Ο εγκέλαδος

Ο αγροφύλακας

Στου Τόρα, εκεί που ’ναι σήμερα το καφενείο του Νεκτάριου, ήταν τότε μια καταπράσινη σαδιά με...

Read more: Ο αγροφύλακας

Απόψεις

Ο Ελληνισμός στις Η.Π.Α.

του Ι.Μότση Η παρουσία Ελλήνων στις Η.Π.Α.  χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα. Τον Απρίλιο...

Read more: Ο Ελληνισμός...

Ξέγνοιαστα χρόνια

Αχ αυτά τα ξέγνοιαστα, τα παιδικά μας χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Γεμάτα παιγνίδι και ανεμελιά....

Read more: Ξέγνοιαστα...

Εν αρχή ην το χάος

Ι. Μότσης «Εν αρχή ην το Χάος[1]» κατά τον Ησίοδο. Τρία στοιχεία όμως συνυπάρχουν, το Χάος, η...

Read more: Εν αρχή ην το...

«Μα τον Κύνα, άνδρες Αθηναίοι...

«Μα τον Κύνα, άνδρες Αθηναίοι, γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια…» ο όρκος του Σωκράτη στην...

Read more: «Μα τον Κύνα,...

Δημιουργίες

Ηπειρώτικο

του Φώτη Μότση (Απαγγελία του ποιητή) Your browser doesn't support audio. Please download the...

Read more: Ηπειρώτικο

νυχτερινό γαιός απείρου

του Φώτη Μότση Νεκρός Το πρόσωπό του ένα κλαρί χλωρό πίσω απ’ τη φλούδα Τραγούδαγε όταν οι άλλοι...

Read more: νυχτερινό...

Στὸν Ἄλισσό καὶ στῆς Βρυτζάχας τὴν Πηγὴ

Μιχαήλ Πυλάρτη Από την συλλογή: «Περίπατοι στό Ζωτικό» Μὲ ἄλλους δυὸ παρέα σκεφθήκαμε...

Read more: Στὸν Ἄλισσό...

Ἡ ἡμέρα δείχνει πρόσχαρη!

  του Μιχάλη Πυλάρτη   (ἀπὸ τὴν συλλογὴ : Περίπατοι στὸ Ζωτικὸ)   Ἡἡμέρα δείχνει  πρόσχαρη!

Read more: Ἡ ἡμέρα...