OI ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ "Ολοι εχουμε ονειρα. Καποιες φορες το ονειρο είναι η μεγαλη ζωη,

"Ολοι εχουμε ονειρα. Καποιες φορες το ονειρο είναι η μεγαλη ζωη, καποιες φορες είναι μια απλη δουλεια, άλλες ένα πιατο φαγητο. Παντα το ονειρο αυτο αρχιζει όταν εχεις φτασει στο στοχο και απολαμβανεις τους καρπους. Κανενας πιτσιρικας δεν ονειρευτηκε τις πανελληνιες και κανενας 25αρης τις ατελειωτες συνεντευξεις για δουλεια.

Τα ονειρα εχουν τη δυνατοτητα να τα παρακαμπτουν όλα αυτά. Η ζωη όμως όχι. Καλως η κακως για να πετυχεις το ονειρο χρειαζεσαι ειτε πολυ μεγαλη θεληση ειτε μεγαλη τυχη. Και η γενια μου δεν στερειται ονειρων, στερειται οπλων για να τα πετυχει. Μεγαλωνουμε σε μια χωρα η οποια μας λεει μονο τι πρεπει να κανουμε για να τη σωσουμε, ποτε δε μας ειπε κανεις τι θα γινει όταν το κανουμε και γιατι να το κανουμε. Είναι αλλιως στα σαραντα σου να ξερεις ότι βαδιζεις σε ένα δρομο ο οποιος στα επομενα πολλα χιλιομετρα εχει λακουβες αλλα στο προορισμο σου κουτσα στραβα θα φτασεις, και άλλο να εισαι εικοσι και να μαθαινεις πως η γεφυρα παρακατω εχει πεσει. Γιατι αυτή η εικονα σχηματιζεται στο μυαλο μου όταν ακουω ''για τα επομενα δεκαπεντε χρονια η χωρα μας θα βρισκεται σε υφεση''. Τι είναι δεκαπεντε χρονια? Για τη γιαγια μου που σκεφτεται πως περασαν τα χρονια ετσι είναι μια στιγμη, αλλα οταν εισαι στη δικια μου ηλικια αυτά τα χρονια είναι ολη σου η ζωη. Είναι ακριβως αυτή η διαδρομη που δεν υπαρχει στο ονειρο, αλλα για να φτασεις εκει πρεπει να την διανυσεις. Αν σταματησεις να ποτιζεις τον κηπο θα γλιτωσεις αρκετο νερο, αλλα μετα τι? Τα λουλουδια θα μαραθουν και το οξυγονο θα τελειωσει.. Αυτος ο κηπος είναι η παιδεια μας, ο πολιτισμος μας, η υγεια μας, αξιες που νομιζω ότι στο 2010 είναι πλεον υπερβολικα ρομαντικο να χαρακτηριζουμε αδιαπραγματευτες. Είναι τουλαχιστον χαζο να λες ότι κατι είναι αδιαπραγματευτο όταν το εχεις ηδη χασει. Το θεμα είναι πως θα το ξανακερδισεις. Οι κοινωνικοι αγωνες χρειαζονται ελπιδα και νέο αιμα για να πετυχουν, δωστε μας ελπιδα. Μπορει να πεθαινει τελευταια, αλλα κανεις δεν είναι αθανατος."

Print

Αναμνήσεις

Οι πλάκες

του Κώστα Μιλτ. Θεμελή Κάθε χρόνο όταν ήμασταν μικροί στήναμε τις πλάκες. Μόλις άρχιζαν τα πρώτα...

Read more: Οι πλάκες

Ο περδίκης

Βαρύς ο χειμώνας στο χωριό. Αφού είχαν, για κάμποσες μέρες, αγκομαχήσει ο Παλεχώρης κι ο Πλάτανος...

Read more: Ο περδίκης

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

ο ταχυδρόμος του χωριού και οι ζαβολιές μας

Τετάρτες, αν θυµάµαι καλά, ακούγαµαν την τροµπέτα από τη ράχη του Σταυρού. Ντούουου! Ντούουου!...

Read more: ο ταχυδρόμος...

Απόψεις

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: Ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας

“Μικρά κι ανήλιαγα στενά και σπίτια χαμηλά μου βρέχει στη φτωχογειτονιά βρέχει και στην...

Read more: ΤΑΣΟΣ...

Τα καφενεία…του Φώτη Μότση

Δημητρίου Μίχα (Ο τίτλος εξυπηρετεί μόνο τις ανάγκες ανάρτησης για το site χωριού μας. Το κείμενο...

Read more: Τα...

ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

του Ι. Μότση 5,6 εκατομμύρια Ελληνες α', β', γ'αλλά και δ' γενιάς αποτελούν σήμερα τον Ελληνισμό...

Read more: ΑΠΟΔΗΜΟΣ...

Ο καζαμίας του Tatsi

Ο Καζαμίας του 2010 (για το Ζωτικό) Γενάρης Λίγο γαμηστερός. Με υψηλές βροχοπτώσεις στη...

Read more: Ο καζαμίας...

Δημιουργίες

σκιᾶς ὄναρ ἔρως

του ΦωτοΜότση   ΑΛΑΣ   Εἶχε ἀνοίξει ὁ οὐρανός σε δυό ἐπάνω ἀπό τήν γῆ τῶν Εὐμενίδων Ἔφτανε ἦχος...

Read more: σκιᾶς ὄναρ ἔρως

Το καφενείο

του ΦωτοΜότση   Τόπος προσκυνήματος πασών των θρησκειών και των αιρέσεών τους. Τόπος μάζωξης για...

Read more: Το καφενείο

Μαγιάτικο στεφάνι

Θα υφάνω της αυγής  το ροδοστάλαγμα , του ήλιου το φιλιά μ αγάπη θα τρυγίσω , του δειλινού το...

Read more: Μαγιάτικο...

Ματαιότητα

του Χρήστου Ν. Θεμελή   Κατά διαστήματα, άλλοτε πυκνότερα, άλλοτε πιο αραιά, μου δημιουργείται μια...

Read more: Ματαιότητα