Σαν παραμύθι

 

Περάσαν χρόνια αφότου ανέμελα παιδιά χαιρόμασταν το παιγνίδι και την καθάρια καταπράσινη φύση στα μονοπάτια του Ζωτικού. Από τότε καθένας έχει βρεί τον δρόμο του.

Καιρός να ξαναφτιάξουμε την παρέα, ν' ανταμώσουμε τα λόγια και τις σκέψεις μας, τις λαχτάρες και τις θύμησές μας σ’ αυτές τις φιλόξενες σελίδες.
  Στο μυαλό μου παγιδευμένες οι εικόνες μιας νιότης αγέραστης, τα φύλλα στον τρελλό τους χορό το Φθινόπωρο, τα καινούργια μας βιβλία και η Πολυξένη με τον Αλέκο, οι αξέχαστοι δάσκαλοί μας, να προσπαθούν με φιλότιμο να ξεστρατίσουν το νου μας απ’ το παιγνίδι για να μας μάθουν τα γράμματα που θ’ άλλαζαν τη ζωή μας.
 
Με πόση, αλήθεια, λαχτάρα περιμέναμε τον ξέφλο, αντάμωμα δουλειάς και κεφιού, βραδυές γεμάτες ιστορίες μαγευτικές, τραγούδι και τσίπουρο. Χωρίς κλαρίνα και ντέφια, μονάχα τραγούδι και χέρια ν’ ανοίγουν τον πολύτιμο καρπό.
Οι πρώτες βροχές,… αυτή η δυνατή μυρωδιά της ξερής ζεστής γής που ποτίζεται κι αχνίζει, οι φουσκωμένοι λάκκοι - τι μπελάς κι αυτός να κρατάς με το ΄να χέρι το ξύλο για την σόμπα του σχολειού, τον τορβά με τα βιβλία περασμένο σταυρωτά στους ώμους, να κρατάς με τ’ άλλο χέρι κλειστή μπροστά την κάππα, κι άντε να περάσεις τα θυμωμένα νερά. Μπελάς, καλοδεχούμενος μπελάς. Κάτι σαν κόντρα στη φύση, μια παιχνιδιάρικη δοκιμασία, αντάμα με το δέος.
 
Υστερα πάλι στο καταχείμωνο, οι νιφάδες να στροβιλίζονται πριν υφάνουν τα κατάλευκο χαλί τους. Τι μαγεία κι αυτή ν’ αφουγκράζεσαι μεσ’ στην παράξενη σιωπή τον γδούπο της πτώσης τους.
 
Αλλοτε πάλι στο κρύο ξεροβόρι να ζεσταίνουμε με την ανάσα μας τα παγωμένα μας δάχτυλα, γλυστρώντας στους παγοδρόμους, μιας κι οι δρόμοι μας μαζεύαν το νερό απ’ τις πηγές του χωριού μας και το πάγωναν.
 
Αλλ’ όταν έφθαν’ η άνοιξη! Πώς στολίζονταν η φύση, πώς ντύνονταν τα χωράφια μ’ αγριολούλουδα – μαργαρίτες, παπαρούνες κι ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους μας. Πώς άπλωνε το κορμί μας να ρουφήξει και την τελευταία ακτίνα του ήλιου, με τα μαρτίτσια στα χέρια μας.
 
Μάρτης, Απρίλης, Μάης…..
 
"Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη
κι η φύσις ηύρε την καλή και την γλυκιά της ώρα,
και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
ανάκουστος κελαηδισμός και λιποθυμισμένος.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,
και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,
κι όλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια..…"
 
Απρίλης, Μάης, Θεριστής……
 
“Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι…”,
εικόνες που έχουν σφραγίσει για πάντα τη ζωή μας, κι ίσως είναι από μόνες τους η ίδια η ζωή.
 
Ι. Μότσης
 

 

Print

Αναμνήσεις

Ο περδίκης

Βαρύς ο χειμώνας στο χωριό. Αφού είχαν, για κάμποσες μέρες, αγκομαχήσει ο Παλεχώρης κι ο Πλάτανος...

Read more: Ο περδίκης

Χαμένος από χέρι

"….τον μπελά μου, μέσα, την καταδίκη μου…" κι όλο τραβούσε τα γένια του. "Τι τύχη φάρδος είναι...

Read more: Χαμένος από...

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..."

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..." Θυμάμαι ότι άκουσα πρώτη φορά αυτή την τρομερή φράση, μικρό...

Read more: "Σήμερον...

Απόψεις

Μικρό αφιέρωμα

Ξεχωριστή η φετινή μας η γιορτή. Με το έμπα της άνοιξης ξανοιγόμαστε στο παρελθόν, στα δικά μας...

Read more: Μικρό αφιέρωμα

Οι Ολύμπιοι Θεοί

  Ἥ δὲ καὶ ἀτρύγετον πέλαγος τέκεν, οἴδματι θυῖον, Πόντον, ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου· αὐτὰρ ἔπειτα...

Read more: Οι Ολύμπιοι...

περί έρωτος

Ο έρως μεριμνεί ως μανιακός των αμπελώνων της ψυχής ν’ αποτελειώσει ό,τι έχει αρχίσει με μια απλή...

Read more: περί έρωτος

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

  Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου καθηγητού, τ. Δ/ντής της Ριζαρείου Σχολής   Α. ΠΡΟΟΙΜΙΟ   Ή παρουσία τού...

Read more: Η...

Δημιουργίες

Αμαρυλλίδος και Ιππεάστρου

του Φώτη Μότση Ι. ΔΑΜΥΣ α΄ Ο έρωτάς μας άγρια αυλακιά στα όνειρα Άσπρες βαρκούλες φορτωμένες...

Read more: Αμαρυλλίδος...

καθρέφτες

Ανοχύρωτος. Γενικά. Ξένο σώμα σε βαλτώδη περίγυρο, ματαιοπονεί να 'βρει μονοπάτι που θα τον βγάλει...

Read more: καθρέφτες

αδέσποτο

Τους είδα. Κατακτημένους, μίζερους, νικημένους μα καμαρωτούς, να εκδράμουν αποφασισμένοι...

Read more: αδέσποτο

Να βρω τα παιδικά μου τα φτερά ζητώ

Του Φώτη Μότση Τώρα μιλώ με δόντι σάπιο, μπάσος Ά, είν’ παράταιρη η λαλιά αυτή Στον κόσμο ετούτο...

Read more: Να βρω τα...