Το κριάρι

Ηταν φορές που γυρνώντας με τον Φώτη απ’ το σχολειό περνούσαμε απ’ το σπίτι της παπαδιάς, της Παπαγρηγόραινας, παίρναμε τα παγούρια της, και τρέχαμε στην βρύση να τα γεμίσουμε φρέσκο νερό, να γεμίσουμε και την βαρέλα - την συμπαθούσαμε πολύ την καλή γριούλα - κι όταν τελειώναμε περνούσαμε απ’ τον Αϊ Γιάννη να βρούμε τον μπάρμπα Κωνσταντή. Ετοίμαζε τότε για μας δυο κάπες για τον χειμώνα κι είμασταν όλο χαρές και περιέργεια για την εξέλιξη της κάθε κάπας. Ένα μέρος απ’ το βιλάρι το ‘χα ο ίδιος υφάνει στον αργαλειό μας.

Θα κάνουν και στους δυό σας, οι κάπες, μας έλεγε. Μα πώς γίνεται αυτό μπάρμπα Κωνσταντή του ΄λεγα. Εγώ είμαι δέκα πόντους ψηλότερος απ’ τον Φώτη, εγώ ένα μέτρο κι Φώτης ενενήντα πόντους. Εμένα θα μού ‘ ρχεται κοντή ή του Φώτη θα σβαρίζεται.
Γελούσε ο μπάρμπα Κωνσταντής και μας έλεγε. Τι σας νοιάζει εσάς, θα δείτε, άντε ένας σας να γυρίσει λίγο το πρόβατα, τα μαθητούδια έχουν χαλάσει την ποριά εκεί στου Τόρα και θα φάει το κοπάδι το καλαμπόκι σας.
Τρέχαμε κι οι δυό ποιος να πρωτοφτάσει να γυρίσει το κοπάδι, μόνο που εκεί πρώτο-πρώτο βλέπαμε το μεγάλο κριάρι έτοιμο να μας επιτεθεί. Αμέσως στροφή και καταφύγιο, ένας στη μικρή γκορτσούλα στη μέση του κάτω χωραφιού κι ο άλλος στην πρώτη ζελενιά που ΄βρισκε μπροστά του. Το κριάρι σταματούσε και γυρνούσε πίσω. Κατεβαίναμε κι εμείς απ’ τα καταφύγιά μας για να αποτελειώσουμε την δουλειά. Κι αυτό μπορεί να ΄γινε δυο και τρεις  φορές. Τότε μας λέει ο μπάρμπα Κωσταντής. Οσο τα κριάρι γροικά πως το φοβάστε, τόσο θα σας κυνηγάει.
Πήραμε κι εμείς την απόφαση να αντιμετωπίσουμε το θεριό. Αγριέψαμε όσο μπορούσαμε και κοίτα να δεις, το κριάρι μας φοβήθηκε, έσκαψε λίγο το χώμα, πήρε στροφή και ακολούθησε τ’ άλλα πρόβατα προς το ξωκκλήσι. Είχαμε νικήσει. Μόνο που το κόλπο αυτό δεν πιάνει πάντα και το ‘μαθα αυτό μ’  άγαρμπο τρόπο, καθώς θέλησα να κάνω τον νταή στο κριάρι του συμπέθερου Λάμπρου Θεμελή και βρέθηκα κάτω απ’ το πεζούλι, αφού και σήμερα όταν το θυμάμαι τρίβω ασυναίσθητα τον πισινό μου ν΄απαλύνω λίγο τον πόνο.

Ι. Μότσης

Print

Αναμνήσεις

Ο εγκέλαδος

Ηταν τότε που τα βουνά μας λικνίζονταν καθώς η γη έπαιρνε οργισμένη τις βαθειές της ανάσες και τα...

Read more: Ο εγκέλαδος

Πασχαλιάτικες εικόνες

Ολημερίς οι ετοιμασίες. Φροντίδα για την λάτρα του σπιτιού, τα πασχαλιάτικα ρούχα. Ήταν και το...

Read more: Πασχαλιάτικες...

Το κριάρι

Ηταν φορές που γυρνώντας με τον Φώτη απ’ το σχολειό περνούσαμε απ’ το σπίτι της παπαδιάς, της...

Read more: Το κριάρι

Ο Τσιρώνης

Ξημέρωσε, χάραξε η ημέρα, έχουμε δρόμο σήμερα, έχουμε ανηφόρα. Δύο ώρες μέχρι την Κοπάνησα. Είκοσι...

Read more: Ο Τσιρώνης

Απόψεις

Ο “χρόνος” στην ελληνική φιλοσοφία

Ι. Μότσης Είναι γνωστό από το παράδοξο του Ζήνωνα που ο ταχύς Αχιλλέας δεν θα φτάσει ποτέ την...

Read more: Ο “χρόνος”...

Ο κατακλυσμός του Ωγύγου

Η λέξη “κατακλυσμός” προέρχεται από τις λέξεις “κατα” + “κλυζω”. Ο όρος “κλύζω” (Σταματάκος 1949: 533)...

Read more: Ο κατακλυσμός...

Πάμε πλατεία;

του Παναγιώτη Καρρά Οι παλαιότεροι από εμάς, που μεγάλωσαν και έζησαν για αρκετά χρόνια στο χωριό,...

Read more: Πάμε πλατεία;

Η φιλοσοφία των κυνικών: Αντισθένης - Διογένης - Κράτης

Οι «Κυνικοί» ήταν Φιλοσοφική Σχολή, και µάλιστα µία από τις µακροβιότερες. Τίποτε στη ζωή, έλεγε ο...

Read more: Η φιλοσοφία...

Δημιουργίες

Επίλογος «το ταξίδι»

Γκουβάς Αλέξανδρος Κυριακοπούλου - Γκουβά Πολυξένη Αυτά τα λόγια τα φτωχά είναι αφιερωμένα στον...

Read more: Επίλογος «το...

ημερολόγιο

του ΦωτοΜότση   Επάενε κι ερχόταν η ψυχή του. Δρόμοι, σοκάκια, επαρχιακές οδοί με εκατό τόσα,...

Read more: ημερολόγιο

Το Σαββατόβραδο

του Χ.Ν.Θεμελή   Σαββάτο απόγεμα προς βραδάκι. Μπήκα σπίτι, βρόντησα την πόρτα πίσω μου, με το...

Read more: Το Σαββατόβραδο

Η Αντιγόνη

του Φώτη Μότση Η Αντιγόνη είπε το ‘ναι’. Μετά από τόση άρνηση, τόσα συμβάντα, τόση κάθε λογής...

Read more: Η Αντιγόνη