Ματαιότητα

του Χρήστου Ν. Θεμελή

 

Κατά διαστήματα, άλλοτε πυκνότερα, άλλοτε πιο αραιά, μου δημιουργείται μια ανυπόφορη αίσθηση ματαιότητας. Γενική και απροσδιόριστη. Τις προάλλες, όμως, απέκτησε και πρόσωπο. Ανακάλυψα ότι υπάρχει και με περιμένει κάτω από το σπίτι.

Είναι μια γριά στη στάση, που τη βλέπω κάθε φορά στο ίδιο ακριβώς σημείο να κάθεται περιμένοντας το λεωφορείο.

Είναι τόσο καμπουριασμένη, που πριν 70 χρόνια σ' αυτή τη θέση θα προσπαθούσε να δέσει τα κορδόνια της, που λέει ο λόγος, γιατί τότε που παπούτσια και που κορδόνια.


Αλλά κοιμάται.

Φαντάζομαι κάθε φορά πως αυτή ακριβώς η ματαιότητα του να περιμένεις το λεωφορείο, έχοντας αποκοιμηθεί στη στάση, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει αυτή την αίσθηση.

Το πρόβλημα αρχίζει, όταν συνειδητοποιώ ότι εγώ είμαι ο τύπος απέναντι, που έχοντας ξυπνήσει στραβά και μεσημέρι από το χθεσινό -χωρίς λόγο και αιτία-μεθύσι μου, ψάχνω να βρω τσιγάρα, καφέ και εφημερίδα και ακριβώς εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνω πως ψάχνω σε αδειανές τσέπες για ψιλά.

Αντιθέτως, η γριά μπορεί διαρκώς να χάνει το λεωφορείο, επειδή έχει αποκοιμηθεί, ωστόσο στα χέρια της έχει τις σακκούλες του σουπερμάρκετ και ότι τελικά χρειάζεται, δηλαδή βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση με εμένα.

Και καθώς περπατάω και χαζεύω τη γιαγιά, πέφτω κατά λάθος πάνω σ' ένα σταθμευμένο μηχανάκι, παραπατάω, από πίσω μου έρχεται μια κοπέλα με ακουστικά, δεν προσέχει καλά, πέφτει πάνω μου, αρχίζουμε τις συγνώμες, ο καθένας θεωρεί υπεύθυνο τον εαυτό του για την κατάσταση που δημιουργήθηκε, η συνεννόηση μάλλον δύσκολη καθώς, όπως είπαμε, φοράει ακουστικά με ταυτόχρονα εκκωφαντικό το βουητό του δρόμου και ειδικά τώρα που περνάει το λεωφορείο.

Εν τέλει στρίβω το κεφάλι να παρατηρήσω τη ματαιότητα, ωστόσο αυτή έχει επιβιβαστεί στο λεωφορείο που μόλις πέρασε, ενώ η κοπέλα που μόλις με τράκαρε έχει εξαφανιστεί..

*αφιερωμένο στον παιδικό μου φίλο, τον Κωστάκη τον Καραμέτση, μεσ' τη ντάλλα το μεσοκαλόκαιρο

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Ο εγκέλαδος

Ηταν τότε που τα βουνά μας λικνίζονταν καθώς η γη έπαιρνε οργισμένη τις βαθειές της ανάσες και τα...

Read more: Ο εγκέλαδος

Στο χωράφι

Το χρυσαφένιο χωράφι δείχνει με περηφάνια την θωρειά του. Το ελαφρύ αεράκι σχηματίζει στην κώμη...

Read more: Στο χωράφι

Η Κάκω Ρίνα

ΤουΓιάννη Μπανίκα Κάπου εκεί σιμά στην εποχή του ΄65, στα χρόνια τα δύσκολα, στα χρόνια της...

Read more: Η Κάκω Ρίνα

ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ

Είχαμε θερίσει το στάρι στη Ρουπακιά, το είχαμε κουβαλήσει με τη φοράδα και στοιβάξει στο αλώνι....

Read more: ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ

Απόψεις

Τα καφενεία…του Φώτη Μότση

Δημητρίου Μίχα (Ο τίτλος εξυπηρετεί μόνο τις ανάγκες ανάρτησης για το site χωριού μας. Το κείμενο...

Read more: Τα...

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Του Δημ. Μίχα, Διευθυντού της Ριζαρείου Σχολής   Τα Χριστούγεννα είναι η ημέρα που η Αγία και...

Read more: ΤΑ...

Γηράσκων αεί διδασκόμενος

του Φώτη Παπαφώτη Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ήμουν στην  Ήπειρο, και επισκέφθηκα το τουριστικό...

Read more: Γηράσκων αεί...

Το σχολειό μας

Για ν’ αντηχήσουν στο σχολειό μας χαρούμενες φωνές, ν’ ανάψουν ξανά οι σόμπες στις αίθουσές του...

Read more: Το σχολειό μας

Δημιουργίες

Μία Ἀνατολὴ στὸν Ἅγιο Νικόλαο Λιβικίστης 

Μιχαήλ Πυλάρτης (από την συλλογή : «Περίπατοι στο Ζωτικό) *** Τῆς Ἀνατολῆς τὸ Φῶς    μὲ βρῆκε στὴν...

Read more: Μία Ἀνατολὴ...

Ηπειρώτικο

του Φώτη Μότση (Απαγγελία του ποιητή) Your browser doesn't support audio. Please download the...

Read more: Ηπειρώτικο

Αμαρυλλίδος και Ιππεάστρου

του Φώτη Μότση Ι. ΔΑΜΥΣ α΄ Ο έρωτάς μας άγρια αυλακιά στα όνειρα Άσπρες βαρκούλες φορτωμένες...

Read more: Αμαρυλλίδος...

Τα τσίπουρα

Του Φώτη Μότση Έλεγε ο μπάρμπας ο Αντώνης, ζωή να 'χει, με κουβέντες και με τσίπουρο. Λόγια...

Read more: Τα τσίπουρα