Ιδού ημείς εν απογνώσει

Δεν θα μιλήσω με όρους οικονομικούς, -τη δουλειά και το χρέος των οικονομολόγων δεν δύναμαι να φέρω εις πέρας, ας τα μολογήσουν καταλληλότεροι εμού με στατιστικά στοιχεία και αριθμητικές.
Θα τα ειπώ με τις εικόνες της καθημερινότητας, αυτές που όλοι αντικρίζουμε, αλλά δεν θέλουμε να δεχτούμε πως διαδραματίζονται στη μοναχική μας ξενιτιά και πως αναδιπλώνονται σαν τη δεντρογαλιά έξω από την πόρτα στο κονάκι μας.

Έχεις δει γραβατωμένο εξηκοντούτη να εκλιπαρεί, κάθιδρος, τον πρόεδρο του δικαστηρίου να μην τον αθωώσει, αλλά να του επιβάλει την δέουσα ποινή φυλάκισης, ώστε να αποπληρωθούν οι χρηματικές του οφειλές προς οποιονδήποτε γαμημένο δημόσιο φορέα;
Έχεις δει τις γάμπες κυρίας με ταγιέρ να αναδεύουν μέσα από τον κάδο απορριμμάτων, τον παρακείμενο σε μερκελάνικο Lidl, στην προσπάθειά της να ανασύρει από τα γερμανικά έγκατα τα αναμασημένα απομεινάρια όσων ελληνικών χεριών σακατεύτηκαν στις φάμπρικές τους, όσων ελληνικών κορμιών λύγισαν κάτω από τις σφαίρες τους, όσων ψυχών απόμειναν να γυροφέρνουν πάνω από το ξέψυχο από την κατοχική την πείνα κουφάρι τους;
Έχεις δει τις ατέλειωτες αράδες των προσκυνημένων ψηφοφόρων με την καραβάνα υπό μάλης έμπροσθεν των εκκλησιών, το απίστευτο θορυβώδες αλισβερίσι στις εισόδους των ΚΑΠΗ, όπου δυο –δυο, τρεις –τρεις, παλληκάρια και γερόντια αμπώχνονται για τη σειρά στο ταϊσάρι, τα βουνά από αιτήσεις και δικαιολογητικά στα στενάχωρα γκισέ των προνοιακών παντοπωλείων, -έχεις δει το βλέμμα συνταξιούχου απελπισμένου, έχεις δει το μάτι άνεργου πατέρα;
Έχεις δει πώς πλάθεται το πυρακτωμένο σίδερο κάτω απ’ το σφυρί, μπορείς να φανταστείς μιαν απέραντη ψυχή πισθάγκωνα δεμένη στο σπιρτόκουτο;
Ναι, στήνουμε κώλο προκειμένου να λάβουμε δοσομετρικά τη δόση, επί σκοπώ να ρίξουμε ό,τι λάβουμε στα άπατα πηγάδια όσων μας δάνεισαν για να μας πάρουν την ψυχή. Κόβουμε (απ’) το φαί του έρμου για να γιομίσουμε τον νταβά του ‘συνευρωπαίου’, πετσοκόβουμε συντάξεις, επιδόματα, μισθούς, αφήνουμε καρκινοπαθείς, παραπληγικούς, ανήμπορους κι ανάπηρους στην απαλάμη του θεού, εγκαταλείπουμε έναν λαό δαρμένο σκουτί στα φράγκικα μανταλάκια, αφήνουμε απατεώνες να χλευάζουν την ανημπόρια μας στη διάκριση του θολού από το λαγαρό, του συμφέροντος από το απεχθές, αφήνουμε αγύρτες θιασάρχες να μας μοιράζουν πάλι ρόλους στο παίγνιο με τα σκλαβάκια που παίζουμε ολομονάχοι μας, αφήνουμε το αναπηρικό μυαλό του κάθε Schäuble να μας στιγματίζει ως ανίκανους και τεμπελχανάδες, όταν ο ιδρώς που στάζει καθημερινά ο που δουλεύει στη Γραικία γιομίζει στάμνες σαν κι αυτές με ζύθο που αδειάζει μονορούφι ο μερκελάνος στην καθισιά του.
Χιλιετίες τώρα αρμέγουμε από τον ήλιο για να φέξουμε σ’ όλον τον τόπο, τον δικό μας και τον ξένο, αναλώνουμε μέχρι ρανίδας τη φαιά ουσία μας για να δημιουργήσουμε ίαση και ιατρική, μαθηματικά και γεωμετρία, ποίηση και φιλοσοφία, -για να παράξουμε πολιτισμό, να μεταφέρουμε την ευηχία και το φωνήεν με το νόημα εκεί όπου δέσποζε το ουγκ, να βάλουμε στη θέση των αιματηρών μονομαχιών το θέατρο, να απαλύνουμε τα αταβιστικά ένστικτα με την αγωγή της ψυχής και του πνεύματος, -πασχίζουμε χιλιάδες χρόνια τώρα να αλλάξουμε την ιαχή με τον ύμνο, τη δοξασία με το παραμύθι, την οιμωγή με τον λυγμό, το βαρβαρίζειν με την αρχιτεκτονική, τις μούσες, τη φλογέρα του Πάνα και την άρπα του Άδωνη.
Θα κλείσω ετούτο το ημερολόγιο με γραφή του Γιάννη Ρίτσου:
Μικρός λαός και πολεμά/ δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί/ το φως και το τραγούδι
Κάτω απ’ τη γλώσσα του κρατεί/ τους βόγγους και τα ζήτω
κι αν κάνει πως τα τραγουδεί/ ραγίζουν τα λιθάρια

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

Το μελανοδοχείο

Ακόμη δεν είχαμε μάθει τ’ αλφάβητο, δεν τα ΄χαμε χωνέψει καλά-καλά, κι οι δάσκαλοί μας θέλανε να...

Read more: Το μελανοδοχείο

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..."

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..." Θυμάμαι ότι άκουσα πρώτη φορά αυτή την τρομερή φράση, μικρό...

Read more: "Σήμερον...

Χαμένος από χέρι

"….τον μπελά μου, μέσα, την καταδίκη μου…" κι όλο τραβούσε τα γένια του. "Τι τύχη φάρδος είναι...

Read more: Χαμένος από...

Απόψεις

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη Γιακουμάκη)

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη Γιακουμάκη) Ο τίτλος...

Read more: Το Τέρας κι...

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

  Δημητρίου Μίχα, φιλολόγου καθηγητού, τ. Δ/ντής της Ριζαρείου Σχολής   Α. ΠΡΟΟΙΜΙΟ   Ή παρουσία τού...

Read more: Η...

Χρόνια Πολλά

Χωριανοί, μελη των δυο συλλογικών φορέων των Ζωτικιωτών, Ζωτικιώτες στα μήκη και τα πλατη της γης....

Read more: Χρόνια Πολλά

ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

του Ι. Μότση 5,6 εκατομμύρια Ελληνες α', β', γ'αλλά και δ' γενιάς αποτελούν σήμερα τον Ελληνισμό...

Read more: ΑΠΟΔΗΜΟΣ...

Δημιουργίες

Τα τσίπουρα

Του Φώτη Μότση Έλεγε ο μπάρμπας ο Αντώνης, ζωή να 'χει, με κουβέντες και με τσίπουρο. Λόγια...

Read more: Τα τσίπουρα

Επί ίσοις όροις

Της Βασιλικής Σ. Μίχα Μές την αρένα των "θηρίων"  πού¨χουν συνείδηση χαμένη , τα παραμύθια που σου...

Read more: Επί ίσοις όροις

Εθνικές αφηγήσεις

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια προσπάθεια αποδόμησης της εθνικής αφήγησης με τους...

Read more: Εθνικές...

καθρέφτες

Ανοχύρωτος. Γενικά. Ξένο σώμα σε βαλτώδη περίγυρο, ματαιοπονεί να 'βρει μονοπάτι που θα τον βγάλει...

Read more: καθρέφτες