Μανωλάδα

του ΦωτοΜότση

Όταν αναλογίζεσαι την ανηφόρα, το ύψος και τον κόπο της αναρρίχησης, τότες δεν σε σκιάζει η πτώση. Λαχταράς μονάχα το πλέον σύντομο τελείωμά της. Είναι περίσσια άκοπη, έστω κι αν όμοια οδυνηρή, ετούτη η πτώση.
………..
Μανωλάδα

Σεργιάνισες μονόξυλο αλέτρι στον αιώνα
Όργωσες τραχύ αδάμαντα της λάσπης
Κι έφερες κλέος ογδονταπέντε γενεών και βάλε
στη λυγερή την πλάτη της κρανιάς Και το ’φερες ίσαμε ‘δώ
το τόξο και το βέλος
Το τύλιξες στου Σαμουήλ τα γένια
όπου δεν στέκονται πια ραγιάδες και φονιάδες


Άει τώρα τόσο μονάχος
όσο αντάμα ήσουνα χιλιάδες χρόνια
να κυνηγάς κωλοφωτιές με τρύπιες απαλάμες
πάνω απ΄τα φρεάτια που θάλπουνε τις τύψεις σου
σε βύθη θολερά στα λύματα
Όπου δεν ανασαίνουν ξωτικά
μήτε από τον ουρανό του νου καταρριχώνται όνειρα
Απλά στην γύρω άπλα η μοναξιά η μοναξιά η μοναξιά
Κι εσύ
στα στόμια τριγύρω των φρεάτων αναζητείς θεό
με τη λαχτάρα πάντα μην τον εύρεις
γιατί δεν θα΄χεις τι να ειπείς πού ήσουν πώς γιατί
Και σαν τον ανταμώσεις
με τον μεγάλο φόβο πώς θα Του ειπείς την καλημέρα
πώς θα την πάρει αν θα σου τηνε γυρίσει

Τώρα αναρωτάς τις χτεσινές σου έγνοιες
Τάχατες πως δεν ήσουνα που τη μαχαίρωνες τη νύχτα
Τάχα δεν έσφαζες εσύ ολονυχτίς τα όνειρα
Δεν έσκαφτες με την βαριά αξίνα
το τρυφερό γρασίδι όπου απίθωναν τα όνειρα οι αλλοτοπίτες
τα μελαψά τα μαύρα τα τομάρια από τα πέρα
Τάχα δεν ήσουνα εσύ στο χτες σκυφτός
σκυμμένος σήμερα Τάχα δεν ήξερες Δεν άκουσες

Καλέ μου εαυτούλη
μοναχικέ μου πετροβολητή
Αγρίεψε την καλημέρα σου αύριο
Σαλέψου απ’ το κάτοπτρο με το γινάτι
Και φτύσε με μέ το φαρμάκι σου όλο
Λιθοβόλησέ με
Άσε με άπνοο άσε με σακάτη άσε με αδάχτυλο
Μουγγό να με αφήκεις σου ζητώ
Μην δύναμαι να γράφω πλέον να ομολογώ
Γράμματα τόσα στους αιώνες
τόσος ιδρώς κι από την άροση
ιλύς και πάλι

Μελανή

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Το Ζωτικό

του Φώτη Παπαφώτη Το Ζωτικό ανήκε στην επαρχία Παραμυθιάς όταν η Παραμυθιά, ήταν στον Νομό...

Read more: Το Ζωτικό

ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ

Είχαμε θερίσει το στάρι στη Ρουπακιά, το είχαμε κουβαλήσει με τη φοράδα και στοιβάξει στο αλώνι....

Read more: ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ

Ο περδίκης

Βαρύς ο χειμώνας στο χωριό. Αφού είχαν, για κάμποσες μέρες, αγκομαχήσει ο Παλεχώρης κι ο Πλάτανος...

Read more: Ο περδίκης

Ο Τσιρώνης

Ξημέρωσε, χάραξε η ημέρα, έχουμε δρόμο σήμερα, έχουμε ανηφόρα. Δύο ώρες μέχρι την Κοπάνησα. Είκοσι...

Read more: Ο Τσιρώνης

Απόψεις

Ο καζαμίας του Tatsi

Ο Καζαμίας του 2010 (για το Ζωτικό) Γενάρης Λίγο γαμηστερός. Με υψηλές βροχοπτώσεις στη...

Read more: Ο καζαμίας...

«Δεύτε λάβετε φως»: ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΣΧΑ

«Η Αρέθουσα», τεύχος 7ο, Απρίλης, 2016   Από τα ελληνικά έθιμα, τα έθιμα του Πάσχα, με τις...

Read more: «Δεύτε λάβετε...

Ο “χρόνος” στην ελληνική φιλοσοφία

Ι. Μότσης Είναι γνωστό από το παράδοξο του Ζήνωνα που ο ταχύς Αχιλλέας δεν θα φτάσει ποτέ την...

Read more: Ο “χρόνος”...

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πανέμορφο ποίημα του Μ.Αναγνωστάκη Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει όμως...

Read more: Κι ήθελε...

Δημιουργίες

καθρέφτες

Ανοχύρωτος. Γενικά. Ξένο σώμα σε βαλτώδη περίγυρο, ματαιοπονεί να 'βρει μονοπάτι που θα τον βγάλει...

Read more: καθρέφτες

ΜήτσοΔάρας

του ΦωτοΜότση Ὁ ΜήτσοΔάρας  ἄδραξε εὐλαβικά τόν κορμό καί τόν ἀπόθεσε στά γόνατά του ἄκρως τρυφερά. Ἀκούμπησε τήν...

Read more: ΜήτσοΔάρας

αλλοτοπίτης

του Φώτη Μότση Στο καφενείο. Σκυφτός, αναμαλλιασμένος, καθώς φύσαγε απ' το πλάι, κι αμίλητος. Την...

Read more: αλλοτοπίτης

Σαν τους αετούς

Σαν τους αετούς που ψάχνουνε στα βράχια την φωλιά τους έτσι κι εμείς βρεθήκαμε στον τόπο τον δικό...

Read more: Σαν τους αετούς