OI ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ "Ολοι εχουμε ονειρα. Καποιες φορες το ονειρο είναι η μεγαλη ζωη,

"Ολοι εχουμε ονειρα. Καποιες φορες το ονειρο είναι η μεγαλη ζωη, καποιες φορες είναι μια απλη δουλεια, άλλες ένα πιατο φαγητο. Παντα το ονειρο αυτο αρχιζει όταν εχεις φτασει στο στοχο και απολαμβανεις τους καρπους. Κανενας πιτσιρικας δεν ονειρευτηκε τις πανελληνιες και κανενας 25αρης τις ατελειωτες συνεντευξεις για δουλεια.

Τα ονειρα εχουν τη δυνατοτητα να τα παρακαμπτουν όλα αυτά. Η ζωη όμως όχι. Καλως η κακως για να πετυχεις το ονειρο χρειαζεσαι ειτε πολυ μεγαλη θεληση ειτε μεγαλη τυχη. Και η γενια μου δεν στερειται ονειρων, στερειται οπλων για να τα πετυχει. Μεγαλωνουμε σε μια χωρα η οποια μας λεει μονο τι πρεπει να κανουμε για να τη σωσουμε, ποτε δε μας ειπε κανεις τι θα γινει όταν το κανουμε και γιατι να το κανουμε. Είναι αλλιως στα σαραντα σου να ξερεις ότι βαδιζεις σε ένα δρομο ο οποιος στα επομενα πολλα χιλιομετρα εχει λακουβες αλλα στο προορισμο σου κουτσα στραβα θα φτασεις, και άλλο να εισαι εικοσι και να μαθαινεις πως η γεφυρα παρακατω εχει πεσει. Γιατι αυτή η εικονα σχηματιζεται στο μυαλο μου όταν ακουω ''για τα επομενα δεκαπεντε χρονια η χωρα μας θα βρισκεται σε υφεση''. Τι είναι δεκαπεντε χρονια? Για τη γιαγια μου που σκεφτεται πως περασαν τα χρονια ετσι είναι μια στιγμη, αλλα οταν εισαι στη δικια μου ηλικια αυτά τα χρονια είναι ολη σου η ζωη. Είναι ακριβως αυτή η διαδρομη που δεν υπαρχει στο ονειρο, αλλα για να φτασεις εκει πρεπει να την διανυσεις. Αν σταματησεις να ποτιζεις τον κηπο θα γλιτωσεις αρκετο νερο, αλλα μετα τι? Τα λουλουδια θα μαραθουν και το οξυγονο θα τελειωσει.. Αυτος ο κηπος είναι η παιδεια μας, ο πολιτισμος μας, η υγεια μας, αξιες που νομιζω ότι στο 2010 είναι πλεον υπερβολικα ρομαντικο να χαρακτηριζουμε αδιαπραγματευτες. Είναι τουλαχιστον χαζο να λες ότι κατι είναι αδιαπραγματευτο όταν το εχεις ηδη χασει. Το θεμα είναι πως θα το ξανακερδισεις. Οι κοινωνικοι αγωνες χρειαζονται ελπιδα και νέο αιμα για να πετυχουν, δωστε μας ελπιδα. Μπορει να πεθαινει τελευταια, αλλα κανεις δεν είναι αθανατος."

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Χαμένος από χέρι

"….τον μπελά μου, μέσα, την καταδίκη μου…" κι όλο τραβούσε τα γένια του. "Τι τύχη φάρδος είναι...

Read more: Χαμένος από...

Το μελανοδοχείο

Ακόμη δεν είχαμε μάθει τ’ αλφάβητο, δεν τα ΄χαμε χωνέψει καλά-καλά, κι οι δάσκαλοί μας θέλανε να...

Read more: Το μελανοδοχείο

Αλεσιός/Πηγαδάκια/Τζιούμπα

του Χρήστου Θεμελή (μια αφήγηση) Στον 'Αλεσιό' εκείνο το καλοκαίρι, του 1966, παιδάκι μια σταλίτσα...

Read more: ...

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Απόψεις

Παρέμβαση του Δ. Ιατρόπουλου στην παρουσίαση του έργου του Φώτη Μότση στο "Αιτιον"

Αυτές οι βραδιές, αυτές οι συναντήσεις ουσιαστικά είναι πράξεις αντίστασης σε μια τέτοια εποχή....

Read more: Παρέμβαση του...

Ξέγνοιαστα χρόνια

Αχ αυτά τα ξέγνοιαστα, τα παιδικά μας χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Γεμάτα παιγνίδι και ανεμελιά....

Read more: Ξέγνοιαστα...

Ο μήνας Μάρτιος

Ο ΜΗΝΑΣ ΜΑΡΤΙΟΣ (Martius) Των Στρατού Θεοδοσίου, Μάνου Δανέζη, Επίκ. Καθηγητών Αστροφυσικής Τμήμα...

Read more: Ο μήνας Μάρτιος

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πανέμορφο ποίημα του Μ.Αναγνωστάκη Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει όμως...

Read more: Κι ήθελε...

Δημιουργίες

Ανάμεσα στην αγριάδα των βουνών και στο νανούρισμα της θάλασσας

του Γεωργίου Κόνδη   Εν αρχή ην ο λόγος και εκ του λόγου γεννάται η αρχή του παντός. Ιδού λοιπόν...

Read more: Ανάμεσα στην...

Τα τσίπουρα

Του Φώτη Μότση Έλεγε ο μπάρμπας ο Αντώνης, ζωή να 'χει, με κουβέντες και με τσίπουρο. Λόγια...

Read more: Τα τσίπουρα

εν χορδαις και λίθοις

(απόσπασμα από το νέο βιβλίο ποημάτων του ΦωτοΜότση)   ἄ  εἶμαι περίσσια ἀποσταµένος  εἶπε Βαρέθηκα τῆς...

Read more: εν χορδαις...

ημερολόγιο

του ΦωτοΜότση   Επάενε κι ερχόταν η ψυχή του. Δρόμοι, σοκάκια, επαρχιακές οδοί με εκατό τόσα,...

Read more: ημερολόγιο