περί έρωτος

Ο έρως μεριμνεί ως μανιακός των αμπελώνων της ψυχής ν’ αποτελειώσει ό,τι έχει αρχίσει με μια απλή συμπαθητική έλξη.

Στο φως δεν βγαίνει. Δουλεύει μέσα στα σκοτεινά τα βάθη τού ενστίκτου και βγάζει μεροκάματο καθαρίζοντας ισοπεδωτικά ένα τοπίο που μόλις έχει αρχίσει να  μπουμπουκιάζει. Δίχως αναστολές, ψυχρά, αμείλικτα, γίνεται θολός ανεμοστρόβιλος που απογειώνει, στριφογυρίζει ανηλεώς τα θύματά του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τ’ ουρανού, τα βολοδέρνει σε κάθε του γωνιά μέχρι συναπαρμού, τ’ απερημώνει από αίμα, από σπλάχνα, από σφυγμό κι ύστερα τ’ αφήνει από πολύ ψηλά να πασπατεύουν το σφιχτό σκοτάδι του μυαλού τους σε μιαν ύστατη προσπάθεια απόγνωσης να ΄βρουν τον δρόμο προς το σακατεμένο τους είναι –συχνά πυκνά άκαρπη.

Ο έρως είναι ο σιαμαίος αδερφός τού πόνου, μόνο που τους ενώνουν χαλαρά γεφύρια: ο μεν αναζητεί προσχήματα για να επιβάλει τον δικό του θρίαμβο, ο δε αποζητάει έδαφος για να βολέψει το δικό του σώμα. Όταν ο πρώτος δοξάζει τη ζωή μέχρι να την αφομοιώσει πλήρως, ο δεύτερος τη σέβεται –δίχως αυτή είναι ανύπαρκτος.

Ωστόσο συναντώνται όταν πρόκειται να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι την προκληθείσα δυστυχία στο κορμί που σαρακόφαγαν.

Ο έρως είναι, πάλι, η φυσική προεξοχή στην επιφάνεια της ζωής, πάνω στην οποία σκοντάφτει η αράχνη που πλέκει τη μιζέρια, το ισοπεδωτικό της καθεμέρας, την αποχαλίνωση της ανίας, την άνοια, την παράνοια, τον παράταιρο χαμό Είναι το ψηλότερο σκαλοπάτι του βίου, προς το οποίο κατευθύνονται γονυπετείς ευτυχείς τε κατά τοις άλλοις και δυστυχείς θνητοί, προκειμένου να μεταλάβουν κάτι από θείο και από αθανασία. Επειδή δε το σώμα αυτής της μεταλαβιάς είναι στο ελάχιστο περιορισμένο, η οικονομία της φύσης έχει προνοήσει, ώστε να είναι μετρημένοι αυτοί που φτάνουν μπροστά στην όστια με ανοιχτή καρδιά και έτοιμη ψυχή.

Και είναι τούτη η ανάγκη τέτοια, ώστε να μην ακούνε μήτε από πολύ κοντά τον θρήνο και τον κοπετό όσων κιόλας συνθλίβονται σε τούτες τις μυλόπετρες του πάθους. Σάμπως να μην τους έχει αφήκει αυτιά για ήχους άλλους, σαν να μη δύνανται να δουν τίποτα παρεκτός από το αντικείμενο του έρωτός τους,- τίποτα πέραν αυτού που υπαγορεύει η θεϊκή σειρήνα.

Ο έρως ενσαρκώνει το ανομολόγητο, την ελπίδα στη ζωή, την ελπίδα για ζωή.

Τα νεύματα τού θεού σε κάθε προσευχή απελπισμένου που γυρεύει την άκρη τού χαμού για να σωθεί, είναι τα φαρμακωμένα βέλη του φτερωτού του τέκνου.

Το μεγαλείο της αφοσίωσης, η κατά κράτος ήττα της μοναξιάς, η μια ομορφιά θρονιασμένη στον τρανότερο Αηλιά τού συναισθήματος, είναι ο έρωτας.

Αλλά και το χαμένο μας μάτι στην απαλάμη τ’ αλλουνού, το φαράγγι που μας έχει καταπιεί, ο χαλασμός που αρραβωνιαστήκαμε, μια φορεσιά χωρίς κορμί, η συντριβή.

Ο έρως φύεται στα γκρεμνά. Δίχως τα ύψη, χάνει. Όταν δεν πέφτει από πολύ ψηλά, αν δεν ορμεί ως αετός, χάνει απ’ τη μαγεία του, καταντεί.

Ή θα ΄ρθει ως αστροπελέκι, ή δεν θα ΄ναι.

Έρως που σέρνεται, που απαντάται και στον κάμπο, είναι πόθος, δεν είναι πάθος. Αν ο έρωτας δεν είναι αρρώστια, τότε δεν είναι τέτοιος. Αν ο έρωτας βιώνεται ως συναίρεση, είναι παράτονος. Αν ο έρως είναι πλήρωμα και όχι έλλειψη κι ανέφικτο, τότε πρέπει να μεταφραστεί αλλιώς. Δεν είναι μέρος μιας φωτιάς που καίει κάπου στ’ αλώνια τού είναι. Είναι η ίδια η φωτιά, ακέρια, που πυρπολεί την ύπαρξη απ’ άκρου εις άκρον.

O ερωτοχτυπημένος έχει μόνο του προσφάϊ την (αυτο)καταστροφή που δρέπει στους αγρούς της απόγνωσης, Μέσα στη φρενιτική πορεία τού νου του προς το αποσβολωτικό όραμα που δεσπόζει των αισθήσεών του, αψηφά κάθε φανερό ή ελλοχεύοντα κίνδυνο, κυνηγά τα χνάρια της φωτιάς, τη θέλει ολάκερη δική του για να ‘ναι πλήρως προσωπικό το μαρτύριό του, όλες οι γλώσσες της δικές του. Δίχως αυτή τη λειτουργία τού απόλυτου εγώ, χωρίς την αίσθηση της μοναδικότητας, δεν είναι παρά άλλος ένας υποψήφιος που σύντομα θα κριθεί ματεξεταστέος και θα συμπληρώνει τη στοίβα των αποτυχημένων.

Ο ερωτευμένος ‘κατεβάζει’ όλα τα ποτήρια στη σειρά, διεκδικώντας και το τελευταίο, αυτό που θα τον ‘ρίξει’ χάμω ξερό, θα τον κεραυνοβολήσει, θα τού ανοίξει την πόρτα τού χάους.

Είναι ο έρωτας η οργή στο απόλυτό της –και η νηνεμία τού νου και της ψυχής αντάμα. Σκόρπια φωνήεντα που μαζεύουν τα σπουργίτια, λέξεις που αντλήσαμε ως καθαρό αδάμαντα απ’ το πηγάδι της ψυχής. ΚΕΡΩΝ, ΣΟΥΣΩΝ, ΑΤΙΑ, ΜΑΤΙΝ.

Είναι η δειλία στο αποκορύφωμά της, η εντροπή του ‘δεν πάει άλλο’, μα και η αυτοπεποίθηση στα όρια της τρέλας.

Ο λυγμός χαράς και ο λυγμός στην οιμωγή.

Ο πόνος.

Και η ικανότητα τού ανθρώπου ν’ αντιπαλεύει τη ζωή με την ίδια την θανάσιμη ομορφιά της: τη ζωή.

Όταν οι ίμεροι άλλο δεν μπορούν να χαλιναγωγηθούν –και δεν ντρεπόμαστε για τούτο-, όταν, σε κατάσταση λατρείας, βάζουμε στο εικονοστάσι της ψυχής μας τη μορφή του ανθρώπου που πλανά τη σκέψη μας,

Όταν ο θάνατος πολλών, δικών και μη, χωνεύεται δίχως ερωτηματικά μέσα στην ανθοφορία της ψυχής μας,

Όταν στην ‘καλημέρα’ τού φίλου ή τού γείτονα απαντούμε ενδομύχως ‘σ’ αγαπώ’,

Όταν δεν λογαριάσουμε συνέπειες, αψηφήσουμε τη ζωή καθεαυτή, αδιαφορήσουμε για το δίδυμο αδέρφι του έρωτα-

Όταν σπαταλήσουμε και την τελευταία αξιοπρέπειά μας,

Όταν εξαντλήσουμε και τα υστερνά του ύπνου μας,

Όταν: θα είμαστε ο δρόμος που θα μας πατεί

διασχίσουμε ξυπόλητοι την έρημο του πόνου και της μοναξιάς

βάλουμε φυτίλι στους φόβους και στις ηρεμίες μας

φαρμακώσουμε τη μπουκιά που πρόκειται να καταπιούμε με όλη τη δόση της θύελλας

όταν αγαπήσουμε τον άνθρωπο και σεβαστούμε ειλικρινά και τον εαυτό μας,

θα είμαστε ώριμοι να ερωτευτούμε

αυτόν τον ηδύ πόνο.

 

ΦωτοΜότσης

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Το όργωμα

«Πού είστε νισιάνια μου», ακούστηκε η φωνή της γιαγιάς – Βαρβάρας Πάσχου καθώς ξεπρόβαλε από το...

Read more: Το όργωμα

Στο γάμο του μπάρμπα Μήτσιου

Ταξιδευτής ο πρωτοξάδερφος, που μικρά τότε τον φωνάζαμε μπάρμπα-Μήτσιο, σε μια από τις επιστροφές...

Read more: Στο γάμο του...

Το βαρέλι

Ο Τάκη-Καλλιόπης – έτσι αποκαλούσαμε τότε τον καλό κι πάντα αγαπητό μου φίλο Τάκη Θεμελή – είχε...

Read more: Το βαρέλι

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

Απόψεις

η λεξη

Πολλές φορές η λέξη μας επιφυλάσσει εκπλήξεις τέτοιες, που σε ανύποπτες καταστάσεις θα διάβαιναν...

Read more: η λεξη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

Δυό λόγια εισαγωγικά    Ηκαθιέρωση της εορτής των Τριών Ιεραρχών ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, γύρω...

Read more: ΑΦΙΕΡΩΜΑ...

Φύση και Οικολογική Συνείδηση

του Ι. Μότση Στην Κνιδία υπήρχε ένα ωραιότατο άλσος με πυκνόφυλλα δέντρα προς τιμήν της Δήμητρας,...

Read more: Φύση και...

Τα μαθηματικά στην ελληνική γλώσσα

Η Ελληνική Γλώσσα χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε...

Read more: Τα μαθηματικά...

Δημιουργίες

Μία Ἀνατολὴ στὸν Ἅγιο Νικόλαο Λιβικίστης 

Μιχαήλ Πυλάρτης (από την συλλογή : «Περίπατοι στο Ζωτικό) *** Τῆς Ἀνατολῆς τὸ Φῶς    μὲ βρῆκε στὴν...

Read more: Μία Ἀνατολὴ...

Μαγιάτικο στεφάνι

Θα υφάνω της αυγής  το ροδοστάλαγμα , του ήλιου το φιλιά μ αγάπη θα τρυγίσω , του δειλινού το...

Read more: Μαγιάτικο...

εν χορδαις και λίθοις

(απόσπασμα από το νέο βιβλίο ποημάτων του ΦωτοΜότση)   ἄ  εἶμαι περίσσια ἀποσταµένος  εἶπε Βαρέθηκα τῆς...

Read more: εν χορδαις...

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Του Γιάννη Μπανίκα Πέντε παιδιά είχε ο Βαγγέλης Τόκας, απ’ την Μπεστιά. Έκανε πολλά παιδιά τότε ο...

Read more: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ