Μικρό αφιέρωμα

Ξεχωριστή η φετινή μας η γιορτή. Με το έμπα της άνοιξης ξανοιγόμαστε στο παρελθόν, στα δικά μας νιάτα, στις δικές μας μέρες, όταν ο ήλιος ήταν πάντα λαμπερός, κι ουρανός πάντα ξάστερος, ακόμη κι όταν χιόνιζε, ακόμη κι όταν η Βρυτζάχα σκοτείνιαζε την όψη της  κι αντάμωνε με την αστραπή την Ολύτσικα, απ’ όπου πάντα ο ήλιος μας έστελνε και στέλνει την δική του καλημέρα.

Ξεχωριστή η φετινή μας η γιορτή καθώς αυτή ξεδιπλώνει τον χρόνο σε συναπάντημα δυο γενεών, του χρέους της μιας απέναντι στην άλλη. Το ΄να πληρώθηκε περίσσια, την ώρα που η δεύτερη ανασταίνονταν μέσ’ στην ανεμελιά της πρώτης μας νιότης. Περίσσια πληρωμή, μ’ αγάπη και πάθος, τις παγωμένες μέρες του χειμώνα, καθώς στην στρωμένη με τα’ άσπρο χιόνι αυλή του σχολειού μας παίζαμε χιονοπόλεμο, ώσπου κουρασμένοι απ’ τον κάματο της μάχης τρέχαμε  να ζεστάνουμε τα παγωμένα μας δάχτυλα στις σόμπες των αιθουσών μας.

Εκείνα τα χρόνια μας, οι αναμνήσεις απ’ αυτά τα δικά μας χρόνια παραμένουν ανεκτίμητος για μας θησαυρός. Είτε είναι τα πρωτοβρόχια με την μελαγχολία τους, είτε τα χιόνια και τα δάκρυα  της Βρυτζάχας, ν΄ αυλακώνουν την ψυχή μας, είτε η άνοιξη με τον χαρούμενο ήλιο και τις πασχαλιάτικες γιορτές, είτε το ξανθό μας καλοκαίρι με τα παιγνίδια στην απεραντοσύνη του Ζωτικού, σ’ όλες αυτές τις εικόνες οι δάσκαλοί μας έχουν βάλει τη δική τους ανεξίτηλη σφραγίδα.  

Σαν έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου, όλοι εμείς, περήφανοι για την μεγάλη μας τύχη, για την ευτυχία, που τώρα στην ώριμη νιότη μας ξεκάθαρα βλέπουμε, την ευτυχία και τύχη που ΄χαμε τον Αλέκο, την Πολυξένη, την Νίνα και τον Πάνο δασκάλους μας, εκφράζουμε σ’ αυτήν την γιορτή, μ’ αυτήν την γιορτή, την χαρά και την ευγνωμοσύνη μας για ό,τι κάνανε για μας. Αυτό που κάνανε είναι πέρα απ’ το χρέος, γι’ αυτό και αυτοί αποτελούν για μας μέτρο προσφοράς κι αξιοσύνης, μέτρο ομορφιάς και δύναμης.
 

Ι. Μότσης

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Τα μπουρήματα

Αρε Tatsi τι σου μελε να παθεις, ηθελες αλατισμενη σουρληνα και πηγες στην Αθηνα τι να σε κανω εγω...

Read more: Τα μπουρήματα

η ορχήστρα

ΣΚΗΝΙΚΑ: ΦωτοΜότσης (η ορχήστρα)   Δεν είχαν καλά –καλά αρχίζει να κουρδίζουν οι ¨γύφτοι¨, κάτω από...

Read more: η ορχήστρα

Λεωφορείον ο πόθος

"ΖΩΤΙΚΟΝ" Πρώτο δρομολόγιο παρθενικό.  Καλοκαίρι του '62.  Προυπάντηση στο σταυροδρόμι, στης...

Read more: Λεωφορείον ο...

Απόψεις

"Στη σάρκα της δηµοκρατίας ασέλγησα κι εγώ"

του Παναγιώτη Καρρά "Ανάθεµα  και  κατάρα στους  κλέφτες  του δηµόσιου  βιου... Κρεµαλα  στους...

Read more: "Στη σάρκα...

Τα μαθηματικά στην ελληνική γλώσσα

Η Ελληνική Γλώσσα χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε...

Read more: Τα μαθηματικά...

Ο Ελληνισμός στις Η.Π.Α.

του Ι.Μότση Η παρουσία Ελλήνων στις Η.Π.Α.  χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα. Τον Απρίλιο...

Read more: Ο Ελληνισμός...

Γλωσσική συνείδησι και Εθνική Ταυτότητα"

Δημητρίου Μίχα ,Φιλολόγου καθηγητού-Δ/ντου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Το θέμα που θα...

Read more: Γλωσσική...

Δημιουργίες

Το Σαββατόβραδο

του Χ.Ν.Θεμελή   Σαββάτο απόγεμα προς βραδάκι. Μπήκα σπίτι, βρόντησα την πόρτα πίσω μου, με το...

Read more: Το Σαββατόβραδο

γιατί ζωή είναι Αγάπη...

Πηγή που σχηματίζει το ποτάμι της ύπαρξής μας... η ζωή μας..! Ένα ταξίδι αδιάκοπο, δημιουργικό και άρρηκτα...

Read more: γιατί ζωή...

Εμένα που με βλέπεις, υπουργέ

Εμένα που με βλέπεις, υπουργέ Είμαι κοιλόπονος βουνού Δεν είμαι του χεριού σου, δεν είμαι για το...

Read more: Εμένα που με...

το δαυλί

ΣΚΗΝΙΚΑ: ΦωτοΜότσης (το δαυλί) Χαράματα, σηκώθηκε η κυρα Κατέρω ν’ ανάψει τη φωτιά στο τζάκι, να...

Read more: το δαυλί