Ο γάϊδαρος

Καταμεσίς τ’ ουρανού ο ήλιος τσουρούφλιζε  τα γυμνά μας μπράτσα και καθώς ο ιδρώτας έσμιγε με την σκόνη και γίνονταν κάτι σαν γλίτσα στο κορμί μας, πήραμε την απόφαση να ξεκουράσουμε τα κουρασμένα μας νιάτα στον ίσκιο του πουρναριού, στην άκρη του δεύτερου απ΄ την κορφή χωραφιού στην ρουπακιά, όπου συνήθως κρεμούσαμε τον τορβά με το ψωμί, τις τηγανητές πατάτες, το τυρί και τις ελιές. Αφήσαμε τις κόσσες εκεί ακριβώς που τέλειωνε το κομμένο χορτάρι και πήγαμε ν’ απολαύσουμε μια  τσιγαριά κάτω απ’ τον ίσκιο  του πουρναριού, να πιούμε λίγες γουλιές «ζεστό» νερό από την κάψα του καλοκαιριού, πριν απολαύσουμε το θεσπέσιο γεύμα μας. 

Ο Θανάσης έστριψε το τσιγάρο, που κάνοντας τον «περίπατό» του σε τέσσερα χέρια τέλειωσε στα άψε σβήσε  και στρώσαμε τα φαγώσιμά μας σ’ ένα τραπεζομάντηλο.  

Δεν προλάβαμε να βάλουμε μπουκιά στο στόμα και να ΄σου από το μικρό δρομάκι στα δέκα με είκοσι μέτρα ξεπροβάλλει τρέχοντας καταπάνω μας γκαρίζοντας  και έχοντας απελευθερώσει  τους ηχηρούς μηχανισμούς εξαερισμού του  ό γάϊδαρος του μπάρμπα-Κωσταντή.

Ο γάϊδαρος αυτός δεν ήταν ένας κοινός , ήσυχος καλόβολος γάϊδαρος. Πολλές φορές μας είχε κυνηγήσει έχοντας ανοιχτό το τεράστιο στόμα του και δείχνοντάς μας τα δόντια του. Πάντα προφταίναμε να φύγουμε από τον δρόμο του, γιατί είχε πάντα πρώτη προτεραιότητα και κανείς μας δεν την αμφισβητούσε. Φαίνεται πως εκείνη την μέρα είχε λυθεί ή είχε κόψει την τριχιά που τον έδενε – ήταν και η εποχή βλέπετε κοντά στον Μάη, τα ξέρετε, να μην σας τα μολογάω τι είναι αυτός ο μήνας για τους γαϊδάρους. Ελεύθερος πια ο γάϊδαρος πήρε παγάνα το χωριό, μπας κι απαντήσει καμμιά γαϊδούρα. Φαίνεται πως είχε σταθεί, για κακή μας τύχη, άτυχος στον δρόμο του και βλέποντας μας, μπορεί να μας πέρασε και για καμμιά γαϊδούρα κι ήρθε «ορεξάτος» καταπάνω μας.

Σαν ελατήρια πεταγόμαστε πάνω κι οι τέσσερις, να του αδειάσουμε τον δρόμο. Κοντά μας δεν υπήρχε πέτρα της προκοπής ν’ ανακόψουμε λίγο την ορμή του και το πρώτο πράγμα της «προκοπής» που βρήκε δίπλα του  ο Θανάσης ήταν η κασάρα μας. Την αρπάζει και στα τυφλά την πετάει προς το μέρος του γαϊδάρου την ίδια στιγμή που έδινε σάλτο πάνω σε κάτι κουμπαριές δυο-τρία μέτρα μακρυά απ’ το πουρνάρι. Εκεί, που δεν ήταν μόνο κουμπαριές αλλά και σκάρπες και τσουκνίδες  και μια αναθεματισμένη μουρτζιά,  προσγειωθήκαμε όλοι, ο ένας πάνω στον άλλο, λες και είχαμε βάλει στο μάτι την ίδια θέση, εγώ, ο Φώτης, ο Θανάσης και ο Ναστάσης. Εγώ έφαγα μια κλωτσιά στα μούτρα απ’ τον Φώτη καθώς προσγειώθηκε πάνω μου, και ο Θανάσης βρέθηκε καβάλα στον λαιμό του Ναστάση. Αφήστε  που πριν την τσιγαριά είχαμε βγάλει και τα παπούτσια μας για ν’ ανασάνουν και λίγο τα πέλματά μας. Που να το ξέραμε οι δυστυχείς…..

Αφού με κάποιες προσπάθειες ξεμπλέξαμε κι αρχίσαμε να μετράμε τις λαβωματιές μας, χωμένοι ακόμη μέσα στους θάμνους ρίχνουμε την ματιά μας προς την πλευρά του γαϊδάρου. Είχε φτάσει στην μέση σχεδόν του χωραφιού, αφού είχε πολτοποιήσει με τις πατούσες του το θεσπέσιο γεύμα μας. Κάτι όμως στον γάϊδαρο δεν μας ταίριαζε. Ο «ανδρισμός» του ή καλύτερα ο μισός  «γαϊδουρισμός» του  κρέμονταν μισοκομμένος στο πίσω μέρος της κοιλιάς του. 

 

Ι.Μότσης

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Στο γάμο του μπάρμπα Μήτσιου

Ταξιδευτής ο πρωτοξάδερφος, που μικρά τότε τον φωνάζαμε μπάρμπα-Μήτσιο, σε μια από τις επιστροφές...

Read more: Στο γάμο του...

Οι πλάκες

του Κώστα Μιλτ. Θεμελή Κάθε χρόνο όταν ήμασταν μικροί στήναμε τις πλάκες. Μόλις άρχιζαν τα πρώτα...

Read more: Οι πλάκες

Ο γάϊδαρος

Καταμεσίς τ’ ουρανού ο ήλιος τσουρούφλιζε  τα γυμνά μας μπράτσα και καθώς ο ιδρώτας έσμιγε με την...

Read more: Ο γάϊδαρος

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Απόψεις

Ἡ γυναίκα τοῦ Κανδαύλη. (Ηρόδοτος : Ι, 8-13)

Δημήτρης Σ. Μίχας 1. Δὲν γνωρίζω ἂν ἰσχύει καὶ στὶς ἡμέρες μας ἡ θλιβερὴ διαπίστωσι πού...

Read more: Ἡ γυναίκα...

Μύθος και Λόγος

Μύθος είναι ο Λόγος.  Είναι η Αργώ που ταξιδεύει στο χρόνο ανθρώπους γεγονότα και καταστάσεις,...

Read more: Μύθος και Λόγος

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ , ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Μίχας Δημήτριος, φιλόλογος καθηγητής Μέρος πρώτο Ἡ ἑορτὴ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Πάσχα ἔχει βαθιὲς...

Read more: Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ...

Δημοσίευμα της εφημερίδας "ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ"

Δημητρίου Σωτ. Μίχα Η ιστορία της Λιβίκιστας Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΚΑΛΗΣ • Πολλοί είναι εκείνοι, που...

Read more: Δημοσίευμα...

Δημιουργίες

Εμένα που με βλέπεις, υπουργέ

Εμένα που με βλέπεις, υπουργέ Είμαι κοιλόπονος βουνού Δεν είμαι του χεριού σου, δεν είμαι για το...

Read more: Εμένα που με...

γιατί ζωή είναι Αγάπη...

Πηγή που σχηματίζει το ποτάμι της ύπαρξής μας... η ζωή μας..! Ένα ταξίδι αδιάκοπο, δημιουργικό και άρρηκτα...

Read more: γιατί ζωή...

Ελλήνων μνήμες

του ΦωτοΜότση   Μνήσθητι Όμηρο τον Μελωδόν και τον Ελύτη Ωσάν ανοίγουν οι κρουνοί με τους...

Read more: Ελλήνων μνήμες

Αμαρυλλίδος και Ιππεάστρου

του Φώτη Μότση Ι. ΔΑΜΥΣ α΄ Ο έρωτάς μας άγρια αυλακιά στα όνειρα Άσπρες βαρκούλες φορτωμένες...

Read more: Αμαρυλλίδος...