Ο αγροφύλακας

Στου Τόρα, εκεί που ’ναι σήμερα το καφενείο του Νεκτάριου, ήταν τότε μια καταπράσινη σαδιά με τιντιλίνες και μαργαρίτες, το βασικό "γήπεδο" των μαθητών του Ζωτικού, όπου μαζευόμασταν για παιγνίδι, πότε για σκλαβάκι, άλλες φορές για ποδόσφαιρο, κυνηγητό, μακριά γαϊδούρα ή αρδαλίτσα.

Ήταν δυό ανισόπεδα σάδια, χωρισμένα με έναν όχθο γεμάτο βάτους. Μέρες παλεύαμε να πηδήσουμε πάνω από τους βάτους και να προσγειωθούμε στο κάτω χωράφι. Τα μεγαλύτερα παιδιά το κατάφερναν. Τα μικρότερα, όσα το τολμούσαν, βγαίνανε με αρκετά αγκάθια και πληγές στα πόδια και στα χέρια

Πάνω από του Τόρα και σ’ένα ύψος τεσσάρων περίπου μέτρων περνούσε το τηλεφωνικό καλώδιο της μοναδικής επικοινωνίας του χωριού μας με τον έξω κόσμο. Ηταν στερεωμένο από την πάνω πλευρά πάνω σε ένα πουρνάρι και από την κάτω μεριά πάνω σε μια ψηλή κουμαριά.

Κάποτε ανακαλύψαμε πως αναβαίνοντας στο πουρνάρι θα μπορούσαμε να πιάσουμε τα καλώδιο αυτό και κρεμασμένοι από τα χέρια να διασχίσουμε το σιάδι εναερίως. Το κάναμε πολλές φορές αυτό, αν και πολλές ήταν οι φορές, ειδικά στην αρχή της προσπάθειας, που στην μέση της διαδρομής δεν αντέχαν άλλο τα χέρια μας και προσγειωνόμασταν στο γρασίδι. Το καλώδιο χαμήλωνε κάτω από το βάρος δέκα και δεκαπέντε παιδιών να "διασχίζουν" ταυτόχρονα το γήπεδό μας. Ο κίνδυνος όμως να πέσουμε πάνω στους βάτους ήταν μεγάλος γι’ αυτό και ανακαλύψαμε άλλον τρόπο. Αντί να κρεμόμαστε από το καλώδιο, ήταν καλύτερα να ξαπλώνουμε κατά μήκος και μπρούμυτα πάνω σ΄ αυτό, να ρυθμίζουμε με τα πόδια της ισορροπία μας και να προχωράμε.

Η εφεύρεση ήταν εκπληκτική. Όλοι μας απολαμβάναμε τον εναέριο περίπατό μας και δεν ήταν λίγες οι φορές που συνεχίζαμε το εναέριο ταξίδι μας από δέντρο σε δέντρο, χωρίς να πατήσουμε γη, μέχρι το παλιόκαστρο.

Αγροφύλακας τότε στο χωριό μας ήταν ο Γιωργο-Τζίμας από την Καταμάχη, ένας καλοκάγαθος άνθρωπος, που προκαλούσε, όμως, τον φόβο μας, γιατί φορούσε την στολή του με το πηλίκιο, την μαγκούρα στο χέρι και είχε κι ένα δίκαννο κρεμασμένο στην πλάτη του.

Κάποιο απόγευμα λοιπόν, αφού τελειώσαμε με τις αποκοτιές μας να πηδήσουμε πάνω απ’ τα βατσούνια, πολλοί δε ούτε που το επιχείρησαν, ξεκινήσαμε για τον εναέριο περίπατό μας. Πάνω που είμαστε όλοι πάνω στο τηλεφωνικό καλώδιο ακούμε ξάφνου μια βροντερή φωνή "Εεεεεϊ και σας τσάκωσα" και αμέσως μια μπαταριά.

Στην άκρη του χωραφιού προβάλλει ο αγροφύλακας με την στολή και το δίκαννό του περασμένο στην πλάτη του, να καπνίζει. Οι νεαροί σχοινοβάτες σαν καλογυμνασμένοι ακροβάτες, πότε βρεθήκαμε χάμω, πότε πηδήσαμε τον όχθο με τους βάτους, πότε κρυφτήκαμε μέσα στον λόγγο, αυτό ούτε και ο αγροφύλακας δεν το κατάλαβε. Εκεί μέσα στις κουμαριές μετρήσαμε τους παρόντες. Ουδείς απών.

Χρόνια αργότερα στον στρατό ο λόχος είχε να περάσει πάνω από ένα δεκάμετρο σκάμμα γεμάτο λασπωμένο νερό. Πάνω από το σκάμμα το σκοινί, το γνώριμο "τηλεφωνικό μου καλώδιο". Οι περισσότεροι στρατιώτες καταλήγουν στα λασπόνερα. Έρχεται κι η σειρά μου. Χαμογελαστός, γεμάτος αυτοπεποίθηση, καβαλάω το σχοινί, και σε χρόνο ρεκόρ περνάω απέναντι. Άφωνος ο λοχαγός. Είναι απ’ τις λίγες φορές που ξανάζησα - με μια μικρή παραλλαγή - το παλιό γνώριμό μου παιγνίδι.

Ι.Μότσης

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Το πάτημα του φεγγαριού

Μεταφέραμε, οι πιτσιρικάδες, στον μπάρμπα Λάμπρο τον Τσιορά τα συνταρακτικά, τότε, χαμπέρια της...

Read more: Το πάτημα του...

Οι εξετάσεις

του Ι.Μότση Ηταν συνήθεια στο χωριό μας οι εξετάσεις να ΄ναι συνάμα και πανηγύρι. Όχι μόνο οι...

Read more: Οι εξετάσεις

Ο Τσιρώνης

Ξημέρωσε, χάραξε η ημέρα, έχουμε δρόμο σήμερα, έχουμε ανηφόρα. Δύο ώρες μέχρι την Κοπάνησα. Είκοσι...

Read more: Ο Τσιρώνης

Η Κάκω Ρίνα

ΤουΓιάννη Μπανίκα Κάπου εκεί σιμά στην εποχή του ΄65, στα χρόνια τα δύσκολα, στα χρόνια της...

Read more: Η Κάκω Ρίνα

Απόψεις

Κ Ο Ρ Ο Ν Ο Ϊ Ο Υ Κ Α Τ Α Λ Ο Ι Π Α

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 14η ΦΕΦΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ   του φιλολόγου Δημητρίου Μίχα   Με...

Read more: Κ Ο Ρ Ο Ν Ο Ϊ...

Ψες με την αστροφεγγιά

Φροντίζοντας την  «Ιστοσελίδα των Ζωτικιωτών» μου δόθηκε η ευκαιρία να ανασύρω από την μνήμη...

Read more: Ψες με την...

Το πάρτυ τελείωσε! Τα κεφάλια μέσα!

του Χ. Ν. Θεμελή Τη δεκαετία του '70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα...

Read more: Το πάρτυ...

Η φιλοσοφία των κυνικών: Αντισθένης - Διογένης - Κράτης

Οι «Κυνικοί» ήταν Φιλοσοφική Σχολή, και µάλιστα µία από τις µακροβιότερες. Τίποτε στη ζωή, έλεγε ο...

Read more: Η φιλοσοφία...

Δημιουργίες

ΗΠΕΙΡΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

Η ΄Ηπειρος είναι δυνατό ποτάμι που κυλά σε δάσος πυκνό (βλέπε Βρυτζάχα) και μαζί του παρασέρνει...

Read more: ΗΠΕΙΡΟΣ...

Η Αντιγόνη

του Φώτη Μότση Η Αντιγόνη είπε το ‘ναι’. Μετά από τόση άρνηση, τόσα συμβάντα, τόση κάθε λογής...

Read more: Η Αντιγόνη

Να βρω τα παιδικά μου τα φτερά ζητώ

Του Φώτη Μότση Τώρα μιλώ με δόντι σάπιο, μπάσος Ά, είν’ παράταιρη η λαλιά αυτή Στον κόσμο ετούτο...

Read more: Να βρω τα...

Επί ίσοις όροις

Της Βασιλικής Σ. Μίχα Μές την αρένα των "θηρίων"  πού¨χουν συνείδηση χαμένη , τα παραμύθια που σου...

Read more: Επί ίσοις όροις