Ο περδίκης

Βαρύς ο χειμώνας στο χωριό. Αφού είχαν, για κάμποσες μέρες, αγκομαχήσει ο Παλεχώρης κι ο Πλάτανος να κατεβάζουν κατά το ποτάμι ό,τι δεν μπόραγαν να κρατήσουν στη ράχη  τους η Βρυτζάχα κι ο Αλεσιός, -σπέλες, πουρνάρια, σωρό τα άσπρα τα λιθάρια,  κι άγριο, γινατεμένο νερό, -αίφνης μια σιγαλιά στον τόπο. Μετά τη χλαπαταγή των προηγούμενων ημερών, μια ηρεμία ολούθε. Κανα γκλαφούνισμα μονάχα, πού και πού.

Δυο μέρες, έτσι. Πάλευε η γής να χωνέψει το νερό, κι όσο δεν μπόραγε, το ξανάδινε ψηλά στο ροζιασμένο της τομάρι και μέσα από τις βαθιές ρυτίδες της το δρομολογούσε πάλι κατά το ποτάμι.
Μας έκανε, τελικά, ο θεός τη χάρη, πράγμα που, εκείνο τον καιρό, συνήθιζε: κάποιο χάραμα, ανοίγοντας την πόρτα για να πάμε στον νιβορό και να νιφτούμε, μια ολόλευκη ομορφιά ο τόπος! Χιόνι να ειδεί το μάτι σου! Με κόπο σύραμε κάποια βήματα, ανοίξαμε όπως –όπως ένα μονοπατάκι μέχρι τη θημωνιά για να κουβαλήσουμε ξύλα και κούτσουρο για το τζάκι. Πρώτη μας έγνοια, φυσικά, εμάς των παιδιών, ο περδίκης. Το τεράστιο τσοπανόσκυλό μας που δεν άφηνε πλάσμα άλλο να ζυγώσει το σπίτι μας και τον περίγυρό του, όταν ήταν λυμένο, τα βράδια, δηλαδή. Αφού σιγουρευτήκαμε ότι δεν είχε ξεμυτίσει από το καλυβάκι του, το ρίξαμε στο προσφιλές μας παιχνίδι: καυγάς. Μπορεί ο μεγαλύτερος να με είχε του χεριού του, όμως, ακριβώς σαν πιο μεγάλος, καθόταν και τις μάζευε, κυρίως δαγκωματιές. Κατανόηση, που λένε, για τις μικρότητες του μικρότερου.
Για σχολειό, βέβαια, ούτε κουβέντα. Πώς θα μπορούσαμε ν’ ανοίξουμε τόσον δρόμο μέσα στο χιόνι, και πόσοι θα φτάνανε σήμερα στο σχολειό! Για δυο –τρεις μέρες τουλάχιστον θα είχαμε ν’ ασχολούμαστε μόνο με τις πλάκες που στήναμε για κανα τσιροπούλι τριγύρω στο σπίτι. Για τις πιο μακρυά, ούτε κουβέντα με τόσο χιόνι.
Την ίδια μέρα, σύθαμπο. Είχαμε κόψει με περίσσια προσπάθεια το κλαρί για τις γίδες, μιας και για ν΄ ανέβεις στην κουμαριά ή στο πουρνάρι έπρεπε να γίνεις χιονάνθρωπος. Μαζεμένοι, πλέον, όλοι γύρω απ’ τη φωτιά, όταν η μάνα θυμάται την κασάρα.
‘Παιδιά, τη βάλατε την κασάρα στο βουτσελοντούλαπο; Άμα την αφήκατε όξω, θα παγώσει, θα ραϊσει και θα σπάσει!’
‘Πάω να δω’, λέει ο μεγαλύτερος και πάει κατά την εξώθυρα. Δευτερόλεπτα μετά τον ακούμε να φωνάζει: ‘Μαμά, ένας γάιδαρος απ’ όξω!’ Αρεντεύουμε κι οι δυο, η μάνα κι εγώ, να δούμε τι συμβαίνει. Όντως, ένας γάιδαρος θρονιασμένος μέσα στο χιόνι, πεντέξι μέτρα από την εξώθυρα. Μέχρι να δοκήσω τι γίνεται, πώς τυχαίνει ένας γάιδαρος μέσα στο σούρουπο μπροστά την πόρτα μας, -νοιώθω τη μάνα να με τραβάει πίσω και να φωνάζει και του αδερφού, που ήταν λίγο πιο μπροστά μας να ΄ρθει γλήγορα μέσα. Κλειδώνει αλαφιασμένη την πόρτα. ‘Τον περδίκη!’, φωνάζει. ‘Να λύσουμε τον περδίκη!’  Τότε πήραμε είδηση τον λύκο!
Μια κουβέντα, να λύσουμε το σκυλί. Πώς θα βγαίναμε, όταν μπροστά στην πόρτα μας είχαμε τον λύκο; Για να πάμε στο καλύβι του περδίκη, που ήταν στο πλάι κάτω από το σπίτι, έπρεπε αναγκαστικά να περάσουμε μπροστά από τον γαϊδουρόλυκο. Και πώς να το κοτάγαμε κάτι τέτοιο… ‘Έλα, νισάνι μου’, λέει η μάνα, ‘λιανός είσαι, εσύ χωράς από τις σιδεριές. Άντε ν’ αμολήσεις τον περδίκη!’
Όντως, χώρεσε ο μεγαλύτερος μέσα από τις σιδεριές στο πίσω το παράθυρο. Καταφέρνει και βγαίνει, ενώ εμείς μη χάσουμε τον τεράστιο λύκο από τα μάτια μας κοιτάζοντας από το παράθυρο προς την αυλή. Καθόταν ανακούρκουδα και ούτε που σάλευε. Πάγωνε στ’ αλήθεια το αίμα μου. Μπορεί να ήμουν σχετικά εξοικειωμένος με αυτά τα άγρια, περήφανα πλάσματα. Όμως το μέγεθος αυτού του λύκου, με παρέλυε. Ένα δέος, κι ένα ερώτημα ως προς τις διαθέσεις του, με κατέτρυχε. Και η αγωνία για τον αδερφό. Θα φτάσει άραγε στον περδίκη δίχως να τον πάρει είδηση ο λύκος;
Ο μεγαλύτερος φτάνει στον περδίκη. Αυτός, δίχως τον παραμικρό ήχο μέχρι στιγμής, είχε, βέβαια, αντιληφθεί τον λύκο, και ως αντίδραση δάγκωνε μανιασμένα αλλά σιωπηλά το κλαρί στο οποίο τον είχαμε δεμένο. Με πολύ ζόρι κατάφερε να τον λύσει. Αμέσως μετά βρέθηκε με τρεις δρασκελιάς απάνω στον ανεπιθύμητο μουσαφίρη. Ο χαμός. Μακελειό. Μαντρόσκυλο από τα παλιά ο περδίκης, μαθημένος να τα βάζει καθημερινά με λύκους πάνω στο βουνό όταν φύλαγε πρόβατα, δεν δείλιασε μπροστά στον όγκο του αντιπάλου. Μέσα από το τζάμι εκτυλίχτηκαν άγριες σκηνές πάλης μπροστά στα μάτια μας! Ουρλιαχτά, βαθιές δαγκωματιές, οιμωγές σαν από ανθρώπινο λαρύγγι,  -δεν αντέξαμε, βλέποντας τον περδίκη σωριασμένο να χάνει τη μάχη: ορμάμε στην πόρτα, ανοίγουμε, φωνάζουμε ‘απάνω του, περδίκη!’.
Θαρρεμένος ο περδίκης, βάζει τα δυνατά του. Χύνεται ξανά απά στο λύκο, τον κατατροπώνει, βυθίζει τα δόντια του αγριεμένα στα ψαχνά του, μακελεύει. Κιοτεύει εκείνος, πισωγυρίζει, σέρνεται λίγο στην αρχή, ανακτά, κατόπιν, βήμα και δρασκέλισμα, ανηφορίζει κατά του Θοδωρή. Από κοντά, ο περδίκης.
Βγήκαμε όλοι έξω πια. Ακούγαμε και τ’ άλλα τα σκυλιά της γειτονιάς να ρίχνονται στον λύκο. Ώρα πολλή μετά ακουγόταν ο καυγάς κατά τους Παπαζηκαίους, ίσαμε το ριζοβούνι.
Τον λύκο, αυτόν τον τεράστιο λύκο, δεν τον είδε κανείς. Μήτε ζωντανό, ούτε πεθαμένο.
Ο περδίκης γύρισε σπίτι με την ψυχή στο στόμα. Αιμόφυρτος, τσακισμένος, λαβωμένος βαριά. Δυο τρεις βδομάδες με μαντζούνια και γιατροσόφια. Ίσα που γλίτωσε.
Φ. Μότσης

 

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις.

Τώρα όμως ούτε φωνή, ούτε ξύλα, τίποτα δεν έμεινε, μόνο οι αναμνήσεις. Έχεις δίκιο φίλε...

Read more: Τώρα όμως...

Του Αϊ Μηνά

Κάθε χρόνο του Αϊ Μηνά ήταν μια ξεχωριστή γιορτή στο Ζωτικό. Το παρεκκλήσι στον κάμπο, ανάμεσα στα...

Read more: Του Αϊ Μηνά

Το μελανοδοχείο

Ακόμη δεν είχαμε μάθει τ’ αλφάβητο, δεν τα ΄χαμε χωνέψει καλά-καλά, κι οι δάσκαλοί μας θέλανε να...

Read more: Το μελανοδοχείο

Στο χωράφι

Το χρυσαφένιο χωράφι δείχνει με περηφάνια την θωρειά του. Το ελαφρύ αεράκι σχηματίζει στην κώμη...

Read more: Στο χωράφι

Απόψεις

Ξέγνοιαστα χρόνια

Αχ αυτά τα ξέγνοιαστα, τα παιδικά μας χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Γεμάτα παιγνίδι και ανεμελιά....

Read more: Ξέγνοιαστα...

Φύση και Οικολογική Συνείδηση

του Ι. Μότση Στην Κνιδία υπήρχε ένα ωραιότατο άλσος με πυκνόφυλλα δέντρα προς τιμήν της Δήμητρας,...

Read more: Φύση και...

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Του Δημ. Μίχα, Διευθυντού της Ριζαρείου Σχολής   Τα Χριστούγεννα είναι η ημέρα που η Αγία και...

Read more: ΤΑ...

Γηράσκων αεί διδασκόμενος

του Φώτη Παπαφώτη Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ήμουν στην  Ήπειρο, και επισκέφθηκα το τουριστικό...

Read more: Γηράσκων αεί...

Δημιουργίες

Η Μάρω

Aλωνάρης, δούλευε το αλώνι ολημερίς Είχαμε θερίσει το στάρι στη Ρουπακιά, είχαμε στοιβάξει τα...

Read more: Η Μάρω

Μία Ἀνατολὴ στὸν Ἅγιο Νικόλαο Λιβικίστης 

Μιχαήλ Πυλάρτης (από την συλλογή : «Περίπατοι στο Ζωτικό) *** Τῆς Ἀνατολῆς τὸ Φῶς    μὲ βρῆκε στὴν...

Read more: Μία Ἀνατολὴ...

Ελπίδα

του ΦώτοΜότση Ἔρχομαι Πάγος λειωμένος σίδηρος ἀπό τῆς γῆς τή μήτρα Κατεβασιά ἀχαλίνωτη ἀπό τή...

Read more: Ελπίδα

αλγεινά

του φωτομότση Πόνος είναι να: αντέχεις το απροχώρητο και να πένεσαι δυνάμεων στην αντιμετώπιση...

Read more: αλγεινά