Αρχική

Μία Ἀνατολὴ στὸν Ἅγιο Νικόλαο Λιβικίστης 

Μιχαήλ Πυλάρτης

(από την συλλογή : «Περίπατοι στο Ζωτικό)

***

Τῆς Ἀνατολῆς τὸ Φῶς   

μὲ βρῆκε στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησιᾶς

τοῦ Αϊ Νικόλα Λιβικίστης  καὶ τώρα  Ζωτικοῦ,

τοῦ χωριοῦ μὲ τὶς πρωτοπηγὲς τοῦ Ἀχέροντα.

Δωρόθεο τοπίο, προικισμένο μὲ ὀμορφιὰ  

καὶ μὲ βρύση  ζωοδόχο

σὲ θέση ὑπώρεια ἑνὸς λόφου,

-     βίγλας Ρωμαϊκῆς-

τὴν φήμη δε ἀκολουθεῖ

μιᾶς παλιᾶς Μονῆς 

καθὼς λένε  οἱ παλιοὶ.  

…Δροσιά τριγύρω, νηνεμία

καὶ ἀπ' τὶς σιωπηλὲς ἀκτίνες

γλυκό χαϊδα ἀχνίζει ὁ τόπος…

Ἡ γαλήνη  λειτουργεῖ  αἰσθαντικὰ!

***

Θαυμάσια!

Με ὑποβάλλειἡ σιγὴ,

καὶ τὴν ἀνάγκη ἔνοιωσα, ἕνα κερὶ

ἀπὸ τοῦ καντηλιοῦ τὸ φῶς νά ἀνάψω

καὶ «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» - μοναχικὰ -,  

στὸν Ἅγιο καὶ στὴν Παναγιά

αὐθόρμητες εὐχὲς νὰ ψιθυρίσω

σεβάσμια και ταπεινά 

 

***

Καὶ τότε βλέπω πώς

στῆς φωτοχυσίας τὴν ἰσχὺ

καὶ ἀπὸ μιά σχισμὴ τῆς ὀροφῆς

τοῦ ἥλιου εἰσχωρεῖ το φῶς

με μία τανύζουσα γραμμὴ, εὐθὺς

το δάπεδο ἑνώνει.

Με συνεπαίρνειὁ νοῦς καὶ γονατίζω

ἁπλώνοντας τὴν χούφτα μου

ὑποδοχὴ τοῦ σχηματίζω

καὶ αἰσθάνθηκα ἐκστατικὰ 

πώς  ο χοϊκὸς ἐγώ, δυναμικά

ἄδραξα ἀπρόβλεπτα

τοῦ Σύμπαντος τὸν πολυέλαιο.

 

***

 

Μὲ ὑποβάλλειἡ σιγὴ  

καὶ ἀπ' τὸ ταξίδι ὅλο τῆςζωῆς  

θα γίνω μάρτυς μιᾶς στιγμῆς  

ὅπου δονεῖται ἡ καρδιά μου  

σάν κάτι ἀπὸ «θεία εἰσβολὴ».  

Σὲ μία σχέση μυστηρίου καὶ μυστικὴ  

τὴν ὕπαρξὴ μου θὰ «ἀλλοιώσει»  

και παράξενα πνευματικά θα νιώσει

σάν νά ἔχει ὀρθρίσει «ἐκ νυκτὸς μου»  

μία ἀσυνήθιστη ἐμπειρία «ἐντός μου».

 

***

 Καὶ ὅταν τὸ βλέμμαμου ἑστίασε 

στήν Γέννηση τοῦ θείου βρέφους,

αἰσθάνθηκα γιατὶ οἱ Μάγοι οἱ σοφοὶ

εἶχαν ὁδηγό τὸ φῶς τοῦ Ἄστρου

καὶ πῶς μες σὲ «ἀνθρώπινη σκευὴ»

καὶ σὲ ἕνα σπήλαιο φτωχικό

φιλοξενήθηκε τὸ ἀχώρητο,

καὶ ἀπόλυτο Ἀγαθό,

ὡς θεῖο δώρημα Ἀγάπης

στὸν «μικρόκοσμο» θνητό

ἄνθρωπο τὸν «πτωτικό».

 

***

Μὲ δέος πλησιάζω νὰ ἀσπαστῶ

καὶ ἀνασκίρτησα στὴν σκέψη

ὅτι στὴν θέα ἑνὸς Μωροῦ  

ἀναφέρεται ὅλη ἡ Πλάση  

καὶ πῶς«λαβν νθρώπινη μορφὴ»  

(«ο υἱὸςτοῦ ἀνθρπου τχθη»)  

τιμᾶ καὶ κάθεμιά σὰν τὴν δικὴ μου

ἀφοῦ «δερμάτινον χιτῶνα» ἐδέχθη

καὶ ὀργανικὰ συνδέθηκε μαζὶ μου.

Ἐνῶ τὴν Γέννησή Του ἀκολουθεῖ   

μὲ "Πάσχουσα εὐγένεια Ταπείνωσης"

μοναξιᾶς καὶ ἐγκατάλειψης,

ἡ Σταύρωση·

καὶ μέσω τῆς Ταφῆς 

τὸ "Σωτήριον τῆς Ἀνάστασής Του Φῶς".

(Γέννηση - πορεία πάθους καὶ Ἀρετῆς -

θρίαμβος ἀθανασίας τῆς ζωῆς)

 

***

Στὶς Συμπληγάδες τῆς ζωῆς

ὅπου πλανᾶται καὶ ἡ ύπαρξή μου

πόνου, ἀπελπισίας, μοναξιᾶς ἀπὸ τὴν μία

χαρᾶς, εὐφροσύνης, ἡδονῆς ἀπὸ τὴν ἄλλη

σὲ αὐτὴ τὴν"παλίντροπο άρμονία"

θέλω νά ἀκούγεται καὶ ἡ κραυγὴ μου·

καὶ τὸ χάδι τῆς συμπάσχουσας Ἀγάπης 

τοῦ νεογέννητου Χριστοῦ νὰ αἰσθανθῶ

καὶ «νῦν καὶ τῇ ἐσχάτῃ ὥρᾳ»,

στὴν τωρινὴ καὶ ἐσχάτη Ἀνατολὴ 

προσδοκώντας τὴν Ἀνάστασὴ μου… !

 

***

Αὐτὸ τὸ ξέφωτο Ἀνατολῆς

στόν Αϊ Νικόλα (Λιβικίστης) Ζωτικοῦ

προξένησε ρωγμὴ σὲ «σπήλαιον»

«τῷ ἐν σκότει ἁμαρτημάτων πορευομένῳ»

καὶ ἀπὸ κανάλι «τόπου μυστικοῦ»

ἀπεικονίσθη νοερῶς καὶ ἀπροσμένως 

ἡ ἘνσρκωσητοΛόγου τοΘεοῦ.

Καὶ ἀπὸ ἕνα ἀναλόγιο παραδίπλα

γιὰ τὸ «παράδοξον ἐτοῦτο θαῦμα»

κάπως ψαλτικὰ καὶ ἔρρυθμα

ἀπήγγειλα,

- ὑψώνοντας τὸν τόνο τῆς φωνῆς μου-

τῶν Χριστουγέννων κάποιους ὕμνους·

καὶ ἀνήγγειλα, ἴσωςπαράφωνα

ἀλλά  χαρούμενα- διθύραμβα

τὴν «Φτνη» τῆς ψυχῆςμου!..   

 

***

 

Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν,  

 

ἀνατολὴ ἀνατολῶν  

καὶ οἱ ἐν σκότει καὶ σκιᾷ, εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν.  

 (Αὐτὸμελον Χριστουγέννων) 

 

"Σήμερον γεννᾶται ἐκ παρθένου

ὁ δρακί τήν πᾶσαν ἔχων κτίσιν...

(σήμερα γεννάται από την Παρθένο,

αυτός που κρατά στην παλάμη του όλη την Φύση)

 

Προσκυνοῦμεν τὸ «μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον», 

«Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκὶ 

καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφέντα»

 

«Ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐνηνθρώπησεν, 

ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθώμεν»

Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ σήμερον ἡνώθησαν

τεχθέντος τοῦ Χριστοῦ.

Σήμερον Θεός ἐπί γῆς παραγέγονε

καί ἄνθρωπος εἰς οὐρανούς ἀναβέβηκε.

 

Σήμερον ὁρᾶται σαρκί,

ὁ φύσει ἀόρατος διά τόν ἄνθρωπον

διά τοῦτο καί ἡμεῖς δοξολογοῦντες

βοήσωμεν αὐτῶ

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ

καί ἐπί γῆς εἰρήνη.

 

(από την υμνολογία των Χριστουγέννων)

 

Εκτύπωση

Αναμνήσεις

Αλεσιός/Πηγαδάκια/Τζιούμπα

του Χρήστου Θεμελή (μια αφήγηση) Στον 'Αλεσιό' εκείνο το καλοκαίρι, του 1966, παιδάκι μια σταλίτσα...

Read more: ...

Πασχαλιάτικες εικόνες

Ολημερίς οι ετοιμασίες. Φροντίδα για την λάτρα του σπιτιού, τα πασχαλιάτικα ρούχα. Ήταν και το...

Read more: Πασχαλιάτικες...

Το κριάρι

Ηταν φορές που γυρνώντας με τον Φώτη απ’ το σχολειό περνούσαμε απ’ το σπίτι της παπαδιάς, της...

Read more: Το κριάρι

ο ταχυδρόμος του χωριού και οι ζαβολιές μας

Τετάρτες, αν θυµάµαι καλά, ακούγαµαν την τροµπέτα από τη ράχη του Σταυρού. Ντούουου! Ντούουου!...

Read more: ο ταχυδρόμος...

Απόψεις

«Μα τον Κύνα, άνδρες Αθηναίοι...

«Μα τον Κύνα, άνδρες Αθηναίοι, γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια…» ο όρκος του Σωκράτη στην...

Read more: «Μα τον Κύνα,...

ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

του Ι. Μότση 5,6 εκατομμύρια Ελληνες α', β', γ'αλλά και δ' γενιάς αποτελούν σήμερα τον Ελληνισμό...

Read more: ΑΠΟΔΗΜΟΣ...

ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ

Εσένα στολίδι του γένους των Ελλήνων, που πρώτος μπόρεσες να υψώσεις φως λαμπρό μες σε φρικτά...

Read more: ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ...

Μεγάλη Σαρακοστή

Μεγάλη Σαρακοστή: γιατί ονομάζεται έτσι και ποιες σημειολογίες κρύβει; Η Μεγάλη Σαρακοστή...

Read more: Μεγάλη...

Δημιουργίες

ἔρως ἄπειρος

Τόν ἐμαζέψανε σηκωτό ἀπό τήν κλίνη γιά τό νιβορό Ἄλογο μαῦρο καί βαρβάτο ἔστεκε ‘κεῖ καί κίνησαν Δαδί...

Read more: ἔρως ἄπειρος

Αρμύρας δάκρυ

Απάλευτη αντάρα όπου σκιάζονται τα λάθη σκέψη γερμένη στο μονοπάτι της φυγής σε σκονισμένους...

Read more: Αρμύρας δάκρυ

Η Μάρω

Aλωνάρης, δούλευε το αλώνι ολημερίς Είχαμε θερίσει το στάρι στη Ρουπακιά, είχαμε στοιβάξει τα...

Read more: Η Μάρω

Η άλλη όψη ....

της Βασιλικής Μίχα Είναι και κείνα τα σκαριά  που κουβαλούν τη μοναξιά  δεμένη στο κατάρτι.. ναυαγισμένα...

Read more: Η άλλη όψη....