Του Γιάννη Μπανίκα

Πέντε παιδιά είχε ο Βαγγέλης Τόκας, απ’ την Μπεστιά. Έκανε πολλά παιδιά τότε ο κόσμος. Πέντε στόματα και πώς να τα χορτάσει ο δόλιος ; Πάλευε με καμιά τριανταριά γιδάκια, πολλά και τα ζωντανά  του κόσμου τότε και λιγοστά τα βοσκοτόπια. Οι περισσότεροι στο χωριό τσοπαναραίοι. Άντε λίγοι τυχεροί να  ΄χαν κι από ένα δύο τσέπια  γης ποτιστικά. Αυτό ήταν το βιο τους όλο. Φτωχός τόπος το χωριό μου. Φτωχός τόπος όλη η Λάκκα Σούλι.

Φτωχός λοιπόν κι ο Βαγγέλης Τόκας. Με τραχανά το χειμώνα και γάλα  τρίψα  το καλοκαίρι άντρωσε τα πέντε παιδιά του, με πρώτο απ’ όλα το Βασίλη του, που ΄χε και τ’ όνομα του σχωρεμένου του πατέρα του. Πήγε φαντάρος ο Βασίλης, ένα χρόνο, ως προστάτης, και ξανά στο χωριό! Από δουλειά ; Στο χαμό, που λεν. Τον περισσότερο καιρό στο καφενείο. Τσιγάρο, στο στρατό το ΄μαθε το καταραμένο και αυτό και την ξερή. Τσιγάρο και κολτσίνα. Κι η γκρίνια στο σπίτι καθημερινό βασανάκι απ’ την ανέχεια και την αναδουλειά. Είδε κι απόειδε ο Βαγγέλης Τόκας και κινάει ένα πρωί με τα ποδάρια ως την Τύρια κι από κει με το λεωφορείο της Παραμυθιάς για Γιάννενα, και γραμμή για το γραφείο του βουλευτή του. Το και το στο βουλευτή του, ο Βαγγέλης Τόκας.