Το Ζωτικό καταλαμβάνει μια έκταση 30 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων στις ανατολικές κλιτείς των ορέων του Σουλίου, με υψηλότερη κορυφή τον Αλυσό της Βρυτζάχας (1650 μ.). Κατά το μεγαλύτερό του μέρος καλύπτεται από πυκνή βλάστηση, έτσι που οι 120 περίπου κατοικίες φαίνονται πνιγμένες στο πράσινο. Μόνο ο ορεινός όγκος της Βρυτζάχας μένει ακάλυπτος. Η βλάστηση δε τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει με ταχείς ρυθμούς, αποφασισμένη να καλύψει και αυτό το κομμάτι. Ο βασικός λόγος αυτής της φυσικής "δεντροφύτευσης" είναι το γεγονός ότι απέμειναν πολύ λίγα κοπάδια γιδιών για να μπορέσουν να ανακόψουν αυτή την προέλαση.

Η βλάστηση συγκροτείται κυρίως από κουμαριές, πουρνάρια, κουτσουπιές και ένα πλήθος άλλων φυτών, γεγονός που καθιστά το Ζωτικό έναν πράσινο παράδεισο. Στην πλούσια χλωρίδα του βρίσκουν καταφύγιο πλήθος ζώων και πουλιών, η καταγραφή των οποίων θα αποτελούσε μια επίπονη εργασία, η οποία παρά ταύτα πρέπει κάποτε και να γίνει.

Το έδαφος είναι γενικά ορεινό, με μικρές διάσπαρτες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, πέριξ, κυρίως των κατοικιών.

Το ζωτικό παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα. Τα σπίτια του χωριού δεν είναι συγκεντρωμένα, όπως συνήθως συμβαίνει στα ελληνικά χωριά. Τα σπίτια είναι απλωμένα στην μισή του περίπου έκταση, γεγονός που μαρτυρεί πως η γεωργοκτηνοτροφική ενασχόληση των κατοίκων απαιτούσε την ύπαρξη επαρκούς ζωτικού χώρου πέριξ των κατοικιών για την καλύτερη παραγωγή και εποπτεία των καλλιεργειών. Αν και υπάρχουν οικισμοί, όπως το κάτω Ζωτικό, που είναι σχετικά συγκεντρωμένοι, αυτό δεν αλλάζει την γενική εικόνα. Ακόμη και σε σχετικά συγκεντρωμένους συνοικισμούς (μαχαλάδες), παρατηρεί κανείς πως αυτοί συγκροτούνται από στενούς συγγενείς και ανατρέχοντας κανείς στο παρελθόν θα βρεί τον αρχικό γεννήτορα, του οποίου οι οπόγονοι έκτισαν τα σπίτια τους για διάφορους λόγους τό ένα σε κοντινή απόσταση από το άλλο.

Στο Ζωτικό βρίσκονται οι βορειότερες πηγές ενός εκ των παραποτάμων του Αχέροντα, και ο οποίος σχηματίζει μια στενή και επιμήκη λωρίδα, τον κάμπο, μια γραφικώτατη, πανέμορφη λωρίδα εύφορης γης.. Στην κοίτη αυτού του παραποτάμουν καταλήγει ένα πλήθος χειμάρρων οι οποίοι και, έχουν συντελέσει τα μέγιστα στην σημερινή μορφολογία του εδάφους.

Από το Ζωτικό διέρχεται η 19η επαρχιακή οδός η οποία συνδέει το χωριό με την Εγνατία οδό στον κόμβο της Τύριας καθώς και ο νέος δρόμος, ο οποίος συνδέει το Ζωτικό με το Δήμο Σουλίου. Ο δρόμος αυτός περνάει από το Λιβάδι, ένα μικρό οροπέδιο στον ορεινό όγκο δυτικά του Ζωτικού.

Το εσωτερικό οδικό δίκτυο είναι παλιό και σε κακή κατάσταση, ειδικά τον χειμώνα.

Το Ζωτικό αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Σελλών, με 146 σήμερα μονίμους κατοίκους, στην πλειοψηφία τους αποασχολούμενο με την κτηνοστροφία. Προς βορρά συνορεύει με το Δημοτικό Διαμέρισμα της Καταμάχης, προς νότον με το Δημοτικό Διαμέρισμα Μπεστιάς του Δήμoυ Λάκκας Σουλίου, ανατολικά με το Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίου Ανδρέα και προς δυσμάς πίσω από την κορυφογραμμή των βουνών με το Δήμο Σουλίου

Η παλιά ονομασία του χωριού μας ήταν Λιβίκιστα και μετωνομάστηκε το 1928 σε Ζωτικό. Ως προς την ετυμολογία της παλιάς ονομασίας υπάρχουν πολλές απόψεις. Οι επιτροπές, τις οποίες έχει συστήσει η αδελφότητα, ίσως κατορθώσουν να μας δώσουν μια πειστική και επιστημονικά τεκμηριωμένη απάντηση.

Ο χάρτης (φωτογραφία) του χωριού μας είναι αρκετά μεγάλος σε μέγεθος γι΄αυτό κα θα χρειαστείτε τις οριζόντιες και κάθετες μπάρες για να πλοηγηθείτε σε αυτόν.

Σήμερα το Ζωτικό αποτελεί τοπική Κοινότητα του Δήμου Δωδώνης. Κατά συνέπεια οι γειτνιάσεις του Ζωτικού με τα δημοτικά διαμερίσματα που προαναφέρονται δεν ανταποκρίνονται στην νεοδιαμορφωθείσα διοικητική πραγματικότητα του "Καλλικράτη".

Το Ζωτικό σε αεροφωτογραφία