Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας
Σύλλογος  Ζωτικιωτών "Η Βρυτζάχα"
Η ιστοσελίδα δημιουργήθηκε και συντηρείται από την Αδελφότητα Ζωτικιωτών Αθήνας

Αρχείο φωτογραφιών

Σύνδεση χρήστη

Επισκέψεις

6937954
ΣήμεραΣήμερα81
ΧθεςΧθες272
Τρέχουσα εβδομάδαΤρέχουσα εβδομάδα625
Τρέχων μήναςΤρέχων μήνας5037
Γεν. ΣύνολοΓεν. Σύνολο6937954

τα παιδιά

Τα παιδιά της κοινωνικής καταστολής, του μη, του δεν έχει, του δώσε, μπάρμπα.
Τα παιδιά που σκουπίζονται με το φαρμακωμένο μαντήλι της ανοχής και της ενοχής μας για ό,τι διαδραματίζεται έξω απ' το καβούκι μας. Τα παιδιά της μελλοντικής βουτιάς στο κενό της αντιπαρασχεθείσας συνείδησής μας. Αυτά τα παιδιά με το χαμόγελο στα χείλη κάτω από σκιαγμένα βλέμματα και το τσιγάρο στο στόμα έξω από τα στέκια της διασκέδασής μας, κάθε πρωί και κάθε βράδυ εκεί.
Αυτά τα παιδιά, οι ανελέητες παρουσίες στο κατώφλι του σπιτιού μας. Και, πάντως, ποτέ μέσα στο κονάκι μας.
Τα παιδιά, οι θυσίες στην ξεμωραμένη μεγαλοφερσύνη μας.


Τα θύματα της αταβιστικής δειλίας μας στην αντιμετώπιση της κακιάς αλήθειας και της γύμνιας μας σε ό,τι αφορά την ένδυση και τα ποδέματα της ψυχής όταν πρόκειται να κάνει επίσκεψη σε μιαν άλλη γειτόνισσα ψυχή.
Ενίοτε οι ιοί στη διάθεσή μας και το σαράκι στην καλοσύνη που έχουμε κρεμάσει αντάμα με τις χειµωνιάτικες φορεσιές µας.
Ή, πάλι, οι χαρούµενες και οι λυπητερές επέτειοι των πράξεών µας.
Σέρνουµε τον χορό µιας πλουµιστής και θορυβώδους ζήσης αδιαφορώντας για τον κουρνιαχτό που ξεσηκώνουµε και πνίγει τις απολήξεις των ερωτικών µας εµπνεύσεων που µας ακολουθούν γραπωµένες στο σιδερωµένο µας µπατζάκι, ενδιαφερόµενοι µονάχα για τις ερωτικές µας καταλήξεις: αρκεί οι γόνοι µας ν' ακολουθούν τις ατραπούς µας, τα γινάτια, τις εργολαβικές µας βλέψεις για την οικοδόµηση του µέλλοντός των, για τα παντρολογήµατά τους µε τις δικά µας οράµατα, -δηλαδή τις θηλυκές µας οπτασίες.
Θέλουµε, τις δικές µας κουρελούδες να τις χαρίσουµε µπαλωµένες στα παιδιά. Ενισχυµένες. Κι έρχεται µια τρύπια πραγµατικότητα, αυτή που χάνει και µπάζει ολούθε, αυτή που απλώνει απαίδευτα ζητιάνικα χεράκια στο φανάρι, αυτή που εκδίδεται στη στιγµή για της στιγµής το ψίχουλο, αυτή που ξετρυπώνει την αδηφάγο µανία µας για ξεκούµπωτες ψυχές και ξεβρακωµένα κορµιά.
Τι κι αν ετούτα τα παιδιά είναι και τα δικά µας τα παιδιά! Τι κι αν σε όλου του κόσµου τα παιδιά είναι και τα δικά µας τα βλαστάρια!
Έρχεται, λοιπόν, αυτή ακριβώς η πραγµατικότητα, η οποία µας ενισχύει µεν τη σιγουριά, την αυτοπεποίθηση και τη νοικοκυροσύνη µας, αλλά µε τέτοια σαθρά υποστυλώµατα ώστε ν' αποδειχτούν στην πρώτη κιόλας νίλα, φτερά κι απόφτερα. Καθότι η πραγµατικότητα του άλλου, η ζητιάνα, έρχεται κι ανατρέπει τις βολές µας: όλη ετούτη η δυστυχία, η ανηµπόρια, το άλλοθι των προσκοπικών µας πράξεων και των καυχηµάτων µας για όσα κεράκια φυτέψαµε στις αµµουδιές των µανουαλιών σε κάθε παρεκκλήσι που ανέχτηκε τη βάρβαρη, λαίµαργη, τουριστική µας επιδροµή στην ηρεµία του, το άλλοθι του εκκλησιασµού µας επί τη ευκαιρία πανηγυρικών εκδηλώσεων, το άλλοθι των ποµπωδών δωρεών µας και της ποικιλοτρόπως δηµοσιοποιηθείσας ανησυχίας µας ως προς το άδηλο µέλλον των καµαριών µας -όλο αυτό το ατύχηµα, λοιπόν, περπατάει αναπάντεχα, κινείται και ελίσσεται πέραν της εµβέλειας του τηλεχειριστηρίου µας, µακριά απ' ό,τι λογαριάζαµε -άντε, ελπίζαµε.
Αυτή η ζητιάνα η πραγµατικότητα κοντοστέκεται όλο και πιο συχνά και στο δικό µας το κατώφλι και µας χαλάει βολές και συνταγές. Ότι τα παιδιά που µας κάνουν µ' ένα κέρµα τόσα χατίρια, τα παιδιά που απορούν µε τα ερωτηµατικά µας ανατρέποντας τις σαθρές δικαιολογίες µας ξέρουν να µην χαρίζονται.
Τα παιδιά.
Το κίνητρο για περηφάνια και για εντροπή. Το πρώτο και το υστερνό βαγόνι των ευκαιριών µας.
Ένας µέτριος είκοσι-σαράντα, Μια ζωή. Μια φτυσιά.
Πάντα µέτρια.
Η ζωή τους ένας µέτριος ανάµεσα είκοσι-σαράντα.
Η ζωή, τα πανηγύρια της αποκριάς, οι σάλπιγγες του έρωτα, η ουρά της υπόσχεσης του 'θα σου κάνω παιδιά'.
Την όποια φυγή ή καταφυγή αυτών των αρχάριων της ζωής, όµως, πόσοι και κατά πόσο είµαστε έτοιµοι να κατανοήσουµε;
Τη θυσία τους στο χατίρι µας ποιοι θα εννοήσουµε;
Κι αν τα τραγούδια τους δεν είναι κείνα που τους 'µάθαµε', ποιος και πώς θα σιγοτραγουδήσει τον δικό τους τον καηµό στη δική τους διαπασών;
Ποιος θα τείνει χείρα βοηθείας στον λιλιπούτειο ζογκλέρ της διασταύρωσης, σ' αυτό το βλαστάρι που δεν βαρέθηκε να καρτερεί ως η χαµένη απαλάµη ενός καρπού που βρέθηκε και παραδόθηκε στο οικείο αστυνοµικό Τµήµα, που προσδοκά τα µέγιστα στη ζήση του από 'να θανάσιµο πέρα-δώθε µεταξύ γενναιοδωρίας και επιτάφιου;
Είναι ετούτα τα παιδιά τα καθίσµατα της λιανικής µας βόλεψης. Είναι τ' ανάπηρα ρολογάκια που µετρούν την ευηµερία µας.
Η απαλειφθείσα µνήµη µας. Τα σκοτωµένα παιδικάτα µας είναι.
Ουαί στην ειρήνη µας, στα ήµερα όνειρά µας, στις τάχα γονυκλισίες µας στα σκαλοπάτια της πίστης.
Αλίµονο, πόσο µακριά είναι οι ιαχές στα γήπεδα µε τους γιόκες µας, το καµάρι µας για τη συρµατόπλεξη στην οδοντοστοιχία της κανακάρισσάς µας, -πόσο µακριά το φιλότιµό µας από το απλωµένο χέρι, πόσο µακριά η γερασµένη µας καρδιά από κάτι άτακτους σφυγµούς.
Όταν εµείς θα 'χουµε οµολογήσει, τα παιδιά, όλα τα παιδιά, δεν θα µας συγχωρούνε πια.

Οι γειτονιές μας

 

Πρόσφατες αναρτήσεις

  • Δεν υπάρχουν δημοσιεύσεις προς εμφάνιση

Αναζήτηση Videos

Πρόσφατα Videos

Εκδήλωση για τη μάχη στη Βρυτζάχα 2018

Category: Σούλι

Παρουσίαση βιβλίου "Η Ιστορία της Λιβίκιστας στην Οθωμανική Περίοδο" στο Ζωτικό Ιωαννίνων

Category: Παρουσιάσεις

Κοπή πίτας 2019 του Συλλόγου "Η ΒΡΥΤΖΑΧΑ" στο Ζωτικό

Παρουσίαση του βιβλίου του Δ.Μίχα "Η Ιστορία της Λιβίκιστας στην Οθωμανική περίοδο"