|
|
|
Προσκλητήριο για το Σχολειό μας |
|
|
|
|
Κοινή επιστολή της Αδελφότητας Ζωτικιωτών Λάκκας Σουλίου "ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ" και του Συλλόγου απανταχού Ζωτικιωτών "Η ΒΡΥΤΖΑΧΑ"
Σαν χτες ήταν που αντηχούσε η αυλή απ’ τις φωνές μας είτε στο παιχνίδι είτε ποτίζοντας τα δεντράκια, άλλοτε απ’ τον χιονοπόλεμο κι άλλοτε από τ’ ατέλειωτο τραγούδι του τζίτζικα στα κλαδιά της ακακίας. Χτες ήταν που όλοι μας, δυο –δυο στα θρανία με τα βιβλία ανοιχτά μπροστά μας εξερευνούσαμε τη νέα γνώση απ’ τις σελίδες τους. Κι όλα αυτά εκεί, στον ίδιο πάντα χώρο, στο σχολειό μας. Έγινε αυτό κομμάτι της ζωής μας, κομμάτι του εαυτού μας. Γαντζωθήκαμε στη ύπαρξή του, οι αίθουσες τα παράθυρα, οι πέτρες του , ακόμη και το μισογκρεμισμένο μαγειρείο είναι τα κοινά βιώματά μας. |
|
Περισσότερα...
|
|
Να βρω τα παιδικά μου τα φτερά ζητώ |
|
|
|
|
Του Φώτη Μότση
Τώρα μιλώ με δόντι σάπιο, μπάσος Ά, είν’ παράταιρη η λαλιά αυτή Στον κόσμο ετούτο μοναχός, κομπάρσος Σκηνή και φίλοι εκεί δα στημένοι Και με τη γλώσσα κόμπο -τη δεμένη
Σέρνομαι ΄γώ και γλύφω κι αλυχτώ Σκυλί αχαμνό στη δούλεψή σας -οϊ! Φορώ την τρύπια όραση, στη σκοτεινιά να ιδώ Ποια χρεία, ποιος χρησμός θρέφει αυτό το κομπολόι Που αρμολογεί τις φλέβες, που στάζει αίμα στο νερό;!
Σε τόσα αρχιπέλαγα αδέσποτος, μούτσος, μαρκόνι Αρόδο πάντα στη ζωή -θάβω ξεθάβω με περίσσια υπομονή Τους έρωτες, τα νιάτα μου κάτω απ΄το αμόνι Ό,τι αφήνει πλέον ο θεός να εξαγνιστεί Μονάχα με τη θεϊκή βαριά και το σφυρί
Αργά, από δρόμους στριμωγμένος, διαβαίνει ο ποιητής Οι στίχοι του, λεία σε υπονόμους, σε κατώγια Όπου οι σκέψεις οι σακάτες γίνονται λόγια βρίσκουνε ώτα ευήκοα, σέρνονται, αναρριχώνται και ψαύουν το κορμί της γης -πριν ξεψυχήσουν, ΄ωσαννά!΄ βρυχώνται.
Να βρω τα παιδικά μου τα φτερά ζητώ Αυτά που με ταξίδευαν στον άνεμο και στον καιρό Από κορφή σε κορυφή, στου κόσμου τα γκρεμνά Στου φεγγαριού το μάγουλο, στου χάους τα κορφιά.
|
|
|
Καλημέρα σε όλους,
Με μεγάλη χαρά μας βλέπουμε ότι ο κατάλογος των προσφορών για την αποκατάσταση του σχολείου ολοένα και μεγαλώνει.
Τώρα που αρχίζει σιγά- σιγά ο καιρός βελτιώνεται πρέπει να αναθέσουμε το έργο στον εργολάβο .
Αλλά ακόμη τα χρήματα δεν επαρκούν. Είμαστε όμως κοντά. Ελάτε λοιπόν !
Εστω και λίγα χρήματα αν δώσει ο καθένας θα μαζευτεί ένα ποσό ικανό για να ξεκινήσουμε!!
Π.ΚΑΡΡΑΣ
|
|
Ο τόπος μου. Ένα κομμάτι γης, μια λωρίδα γης ξαπλωμένης στις κλιτείς της Βρυτζάχας ν’ αγναντεύει κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος. Το κορμί της σκαμμένο απ’ την οργή της βροχής, με τις βαθειές ρυτίδες των λάκκων ως το συναπάντημά τους στον κάμπο, μια διπλωσιά στα πόδια της, λαξεμένη απ’ το ξεκίνημα ενός των παραποτάμων του θρυλικού Αχέροντα
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
|
|
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Επόμενο > Τέλος >>
|
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL |