του Κώστα Μιλτ. Θεμελή

Κάθε χρόνο όταν ήμασταν μικροί στήναμε τις πλάκες.Μόλις άρχιζαν τα πρώτα κρύα έτσι κι εγώ έπιανα δουλειά. Έπαιρνα την κασάρα από τη γιαγιά-Βα'ί'τσα και τη σουγιά ''Τέλης Πιτένης'' και πήγαινα για να φτιάξω τους ''κλειτσιους'' και τα ''σκανταρέλια''.
''Πρόσεξε μάτι μου μη κόψεις κανένα ποδάρι με την κασσάρα''μου έλεγε η γιαγιά.
Πήγαινα κάτω στον Α'ι' Γιάννη που είχε καλές ζελενιές για τους ''κλείτσιους'' και τα ''σκανταρέλια''.Για τα'' κοτσάκια''έκοβα κρανιά για να μην σπάνε εύκολα όταν έπεφτε η πλάκα.Μετά άρχιζε το στήσιμο,40 πλάκες είχα μια χρονιά ''μισιακές'' με τον Χρήστο τον Κατσάφα.
Κάθε πρωί πριν πάω στο σχολείο,πέρναγα να τις στήσω.Σε κανένα διάλειμμα πεταγόμουν σε αυτές που ήταν κοντά να δω μήπως έχουν κανένα καλογιάννο.Σπάνια περίπτωση να έπιανα κανένα κότσυφα.Το μεσημέρι πριν πάω στο σπίτι πάλι μια γύρα από τις πλάκες και μετά στο σπίτι με τα λάφυρα στην τσέπη γεμάτος χαρά.Από μακρυά μόλις έβλεπα καμιά πλάκα πεσμένη,η καρδιά ανέβαζε σφυγμούς 120 μέχρι να την σηκώσω και να δω τι έχει από κάτω.Πολλές φορές έβρισκα μόνο την ουρά από τα πουλιά,που προλάβεναν και έφευγαν.Το βράδυ πριν νυχτώσει πήγαινα και τις κατέβαζα για να μην πιάσουν κανένα ποντικό και'' μαγαριστούν''.